Η σκληρότητα των γυναικών που χρησιμοποιούν τα παιδιά ως όπλα σε διαζύγιο.

Προσπαθώ να παίξω το ρόλο ενός πατέρα - αλλά πώς μπορώ, όταν εσκεμμένα έχω μεταφερθεί στην περιφέρεια της ζωής τους;

Περίπου δέκα χρόνια πριν, στεκόμουν στην τάξη στο δημοτικό σχολείου του γιου μου. Ο δάσκαλος είχε κολλήσει στον τοίχο τις καλύτερες ζωγραφιές σχετικά με το θέμα: «Πώς πέρασα το προηγούμενο Σαββατοκύριακο». Μια ζωγραφιά τράβηξε την προσοχή μου.

Δεν ήταν γι' αυτό το μικρό αγόρι, μια επίσκεψη στο ζωολογικό κήπο ή ο ενθουσιασμός του για ένα παιχνίδι ποδοσφαίρου. Αντ' αυτού, εξιστορούσε την μάχη ενός Σαββατοκύριακου μεταξύ του διαζυγίου των γονιών του.

«Η Μαμά αποκαλεί με διάφορα ονόματα τον μπαμπά στο τηλέφωνο», είχε γράψει επίπονα με το γραφικό του χαρακτήρα. «Είχαμε κέικ και γάλα. Η αδελφή μου και εγώ κλαίγαμε». Η δασκάλα κατάλαβε ότι αυτή η ζωγραφιά είχε πέσει στην αντίληψή μου. Είχε κολλήσει αυτή την ζωγραφιά και την ιστορία με ένα σκοπό.

«Θέλω οι γονείς να δουν, τι κάνει το διαζύγιο στα παιδιά τους. Θα πρέπει να ντρέπονται», είπε.

Ο γιος μου πρόσφατα, συνάντησε αυτό το μικρό αγόρι της ζωγραφιάς. Μια δεκαετία μετά...αυτό το αγόρι είναι 18 χρονών, έχει παρατήσει το σχολείο και έχει πέσει στα ναρκωτικά.

Πάρα πολλοί συμφωνούν ότι κάτι πρέπει να γίνει. Τα ζευγάρια που χωρίζουν, ιδιαίτερα εκείνα που προέρχονται από τις μεσαίες τάξεις, χρησιμοποιούν τα παιδιά τους ως «το πεδίο της μάχης και των πυρομαχικών» και προσπαθούν να κερδίσουν πόντους στις προσωπικές τους διαφορές.

«Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο, για τα περισσότερα παιδιά, από ότι οι γονείς τους να δυσφημίζουν ο ένας τον άλλο», είπε ένας φημισμένος νομικός. «Η παιδική αίσθηση της αυτοεκτίμησης μπορεί να καταστραφεί ανεπανόρθωτα».

Πριν από έξι χρόνια, χώρισα με τον σύζυγό μου. Ήρθε ως ένα μεγάλο σοκ. Αλλά ήμασταν κι οι δυο πολύ προσεκτικοί με τα παιδιά μας, που ήταν έφηβα. Η εφηβεία είναι αρκετά επικίνδυνη και χωρίς αντιμαχόμενους γονείς.

Προσπαθήσαμε, όχι πάντοτε με επιτυχία από την πλευρά μου, να μην επικρίνουμε ποτέ ο ένας τον άλλον μπροστά στα παιδιά. Πολύ σπάνια, κατάφερνα ακόμη να τονίζω τα καλά σημεία του (εκ των οποίων υπάρχουν πολλά) - ήταν αρκετά δύσκολο, όταν κατά καιρούς το μόνο που ήθελα να κάνω ήταν να τον δολοφονήσω.

Μια φίλη σοκαρίστηκε. «Γιατί δεν χρησιμοποιείς τα παιδιά εναντίον του;» ρώτησε. «Εγώ θα το έκανα» είπε.

Η αντίδρασή της δεν είναι ασυνήθιστη. Τα πεδία των μαχών στο διαζύγιο ξεκινούν πολύ συχνά από επιλογή της συζύγου. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τα περισσότερα διαζύγια ξεκινούν από τις γυναίκες λόγω της απιστίας του συζύγου τους.

Αυτές οι γυναίκες πονάνε και θέλουν να πάρουν την εκδίκησή τους βάζοντας μπροστά τα παιδιά, τα χρήματα ή και τα δύο. Αυτές οι γυναίκες είναι σε πλήρη σύγχυση, ότι ο πρώην σύζυγος τους θα πρέπει να είναι διαζευγμένος κι από τα παιδιά του, εκτός από τη σύζυγό του.

Ένας πλούσιος άνδρας που γνωρίζω, παρά τα πλούτη του, ταλαιπωρείται και υποκύπτει στις τηλεφωνικές κλήσεις της πρώην συζύγου του.

«Πώς μπορεί η γυναίκα μου, να μου κάνει αυτό το κακό; Πώς μπορεί και με κάνει να γονατίζω;» ρωτάει. «Μέσα από τα παιδιά μου» απαντάει.

Η στρατηγική είναι πολύ επιτυχημένη. Ο κατά τα άλλα ισχυρός άνδρας υποκύπτει σε κάθε ιδιότροπη απαίτηση της.

«Μέσα σε μόλις δύο ώρες, έπρεπε να ακυρώσω μια σημαντική συνάντηση και να μεταφέρω τα παιδιά στον οδοντίατρο», είπε. Αν εκείνος αρνιόταν, η γυναίκα του είπε, ότι δεν θα τα έβλεπε ξανά για ένα μήνα.

Ένας διευθυντής μιας μεγάλης εταιρίας βρέθηκε εξίσου ανίσχυρος όταν η σύζυγός του, ξαφνικά μετακινήθηκε σε άλλη πόλη μαζί με τους δύο γιους τους.

«Δεν μου το είχε πει. Μια μέρα απλά σταμάτησε να απαντά στο τηλέφωνο. Μέχρι τότε έβλεπα τους γιους μου κάθε Σαββατοκύριακο», λέει.

Μέχρι τη στιγμή που η υπόθεση έφτασε δικαστήριο, οι γιοι του είχαν εγκατασταθεί σε ένα νέο σχολείο. Ο δικαστής αναγνώρισε ότι αυτό που έκανε η γυναίκα ήταν παράνομο, αλλά επειδή ήταν "προς το καλύτερο συμφέρον των παιδιών" να είναι με τη μητέρα τους, δεν άλλαξε τίποτα.

«Έφυγε μακριά με την αποτελεσματική απαγωγή των παιδιών μου», είπε ο πατέρας. Η σχέση του με τους γιους του, έχει διαλυθεί. Το νέο σπίτι των παιδιών είναι πάρα πολύ μακριά. Όταν ο μπαμπάς πηγαίνει να τους δει, θα πρέπει να μείνει σε ένα ξενοδοχείο.

«Τα παιδιά βαριούνται σε μία ή δύο ώρες», λέει. «Έχουν τους φίλους τους, τις δραστηριότητές τους, τα οποία θα προτιμούσαν».

Ο πατέρας λέει, «Η κατάσταση είναι τραγικά επώδυνη. Προσπαθώ να παίξω το ρόλο ενός πατέρα - αλλά πώς μπορώ, όταν εσκεμμένα έχω μεταφερθεί στην περιφέρεια της ζωής τους;».

Οι καταστάσεις αυτές κοντεύουν να τρελάνουν τους άνδρες. Περιγράφουν την απώλεια των παιδιών τους ως «ένα συναισθηματικό ακρωτηριασμό» ή «ένα ζωντανό πένθος».

Είναι να απορεί κανείς ότι μέσα σε δύο χρόνια από το διαζύγιο, το ήμισυ των πατέρων χάνουν την επαφή με τα παιδιά τους.

Όπως είπε θλιβερά περιέγραψε ένας άνδρας, «..το διαζύγιο αφήνει πολλούς πατέρες στην άκρη μιας αιματηρής μεγάλης αβύσσου. Πολλοί πέφτουν μέσα και δεν τους βλέπεις ποτέ ξανά».

Ένας από τους διαπρεπείς δικηγόρους, συμφωνεί ότι η γυναίκα κρατά όλα τα χαρτιά σε μια υπόθεση διαζυγίου.

«Η μια διαταγή δικαστηρίου μετά την άλλη εκδίδονται. Η σύζυγος υποστηρίζει ότι τα παιδιά είναι άρρωστα ή απλά δεν θέλουν να δουν τον πατέρα τους», λέει.

«Το δικαστήριο κάνει πολύ λίγα πράγματα, αν μια μητέρα έχει δηλητηριάσει τα μυαλά των παιδιών της, ενάντια στον πατέρα. Δεν υπάρχει καμία κύρωση για τη μητέρα, εκτός από ποινή φυλάκισης - και κανένα δικαστήριο δεν θα το έκανε αυτό. Ίσως μια μέρα ένας δικαστής θα είναι αρκετά τολμηρός ώστε να στείλει στη φυλακή τη μητέρα και τελικά να δώσει το παράδειγμα».

Σε όλα αυτά υπάρχει μόνο ένα πραγματικό θύμα - τα παιδιά. 

Εάν σε μία από αυτές τις γυναίκες δώσεις ένα τσεκούρι και της ζητήσεις να ακρωτηριάσει ένα σκέλος του παιδιού της, αυτή θα συγκλονιστεί. Ωστόσο, τόσες πολλές γυναίκες είναι ευχαριστημένες, ακόμη και χαρούμενες, όταν κάνουν το ισοδύναμο ενός συναισθηματικού ακρωτηριασμού για τα παιδιά τους, στερώντας τους από τον πατέρα τους.

H Αμερικανίδα συγγραφέας Kathleen Parker στο βιβλίο της "Save The Males", επισημαίνει ότι όταν στερείται από ένα παιδί τον πατέρα τους, «έχουμε μειώσει τις πιθανότητες ενός παιδιού από μια επιτυχημένη και ευτυχισμένη ζωή».

«Μεγαλώνοντας χωρίς πατέρα, είναι ο πιο αξιόπιστος δείκτης της φτώχειας κι όλες τις γνωστές κοινωνικές παθολογίες που επηρεάζουν τα παιδιά, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης ναρκωτικών, σκάσιμο από το σπίτι, η παραβατικότητα και η σεξουαλική ασυδοσία».

Αλλά για αυτή τη δυστυχία δεν φταίει μόνο η υπαιτιότητα των γονέων. 

Το σύστημα των δικαστών σε οικογενειακές υποθέσεις είναι κατ' αντιμωλία και ενθαρρύνει τα ζευγάρια να πολεμήσουν. Η αλλαγή, θα πάρει ένα μεγάλο χρονικό διάστημα - μέχρι να σταματήσουν οι δικηγόροι που κάνουν τη δική τους δολοφονία μέσα από εμπόλεμους γονείς, τα παιδιά θα συνεχίσουν να χρησιμοποιούνται ως όπλα.

ΜΠΑΜΠΑ ΕΛΑ

Τρια μαθηματα ζωης από τον μπαμπά.

Τα παιδιά διδάσκονται από το παράδειγμα του πατέρα.

Η πατρική αγάπη και η επιρροή, λένε οι κοινωνικοί επιστήμονες, ότι είναι εξίσου σημαντική για την υγιή ανάπτυξη του παιδιού όπως και η μητρική αγάπη. 

Όπως ανακλώνται σχετικά με τη δική μου παιδική ηλικία, ξέρω ότι αυτό είναι αλήθεια.

Ο πατέρας μου ήταν ένας δυνατός, ήσυχος άνθρωπος, και τα μαθήματα του ήταν πιο πολύ παραδείγματα ζωής παρά διδασκαλίας. Έτσι, όταν σκέφτομαι την επιρροή του, έχω την τάση να σκέφτομαι με χρονικά παραδείγματα, αντί να έχω αναμνήσεις από συνομιλίες. 

Παρακάτω είναι μερικά μόνο από τα πολλά μαθήματα ζωής που πήρα από τον πατέρα μου, και που διδάχθηκα από το παράδειγμά του.

1. Το μεγαλύτερο μέρος από την καλοσύνη σε αυτόν τον κόσμο, αποτελείται από μικρές ευγενικές πράξεις.

Ήμουν 8 ή 9 ετών, έκανα βόλτες με το ποδήλατό μου γύρω από τη γειτονιά μας. Ξαφνικά βλέπω ένα λίγο μεγαλύτερο σε ηλικία κορίτσι που κάθεται στο πεζοδρόμιο, και έκλαιγε με λυγμούς. Σταμάτησα, και μου λέει ότι η αλυσίδα του ποδηλάτου της έχει βγει, κι ότι είναι πολύ μακριά από το σπίτι της και κανείς δεν σταματάει για να την βοηθήσει. Τρέχω σαν τρελός με το ποδήλατο μου πίσω στο σπίτι μου. Χωρίς να πάρω ανάσα, λέω στον πατέρα μου για το κορίτσι. Με αρκετή σιγουριά, παίρνει ένα ή δυο εργαλεία και τα βάζει στην πίσω τσέπη του και περπατά τα λίγα τετράγωνα όπου γνώρισα το κορίτσι. Την καθησυχάζει, της φτιάχνει το ποδήλατο και σύντομα το κορίτσι, είναι και πάλι χαρούμενο στο δρόμο. Ο μπαμπάς μου χαμογελάει, είπε κάτι αλλά δε το θυμάμαι. Θυμάμαι το αίσθημα περηφάνιας που τον έβλεπα να πλένει τα μεγάλα χέρια του, βγάζοντας τα λάδια του ποδηλάτου.

2. Να είμαι αξιόπιστος.

Άνοιξα την πόρτα του καταστήματος μιας γνωστής αλυσίδας fast food, μετά από ένα πάρτι γενεθλίων. Ήταν σκοτεινά, είχε κρύο και βροχή. Αμέσως είδα το αυτοκίνητο του μπαμπά. Ο πατέρας μου περίμενε να με πάρει, ακριβώς όπως είχε υποσχεθεί. Είναι στην ώρα του, κάθε φορά. Μετά τα μαθήματα πιάνου. Μετά από τους αγώνες μπάσκετ. Μετά από συναντήσεις με τους φίλους μου. Ο πατέρας μου είναι πάντα εκεί, περιμένοντας να με πάει σπίτι.

Μετά το πάρτι, περιμέναμε μαζί με τον φίλο μου για τον πατέρα του να έρθει. Τον περιμέναμε. Και περιμέναμε.... Καθόταν στο αυτοκίνητό μας, μαζί μας, όπως η βροχή έπεφτε, και περιμέναμε λίγο περισσότερο. "Υποθέτω ότι με ξέχασε", είπε και έβαλε τα κλάματα. "Το κάνει αυτό μερικές φορές". 

Ο δικός μου ο πατέρας όμως, ο οποίος δεν με ξέχασε ποτέ, τον πήγε στο σπίτι του.

3. Μπορείς να κάνεις ότι θέλεις να κάνεις, αρκεί να το έχεις βάλει στο μυαλό σου.

Είχα μάθει να γράφω το όνομά μου, πριν να μπορέσω να το διαβάσω, γιατί θα πρέπει να  μπορώ να γράφω το όνομά μου για να πάρω μια κάρτα βιβλιοθήκης. Ήθελα απεγνωσμένα τη δική μου κάρτα βιβλιοθήκης. Σύντομα, μάλιστα, διαβάζω ότι μπορώ να πάρω στα χέρια μου. Θέλω να γίνω συγγραφέας, το είπα στον πατέρα μου. Μου αγόρασε βιβλία. Μου αγόρασε σπιράλ τετράδια που τα έχω γεμίσει με τις δικές μου ιστορίες και σχέδια, τα οποία διαβάζει και το απολαμβάνει πάρα πολύ (ή τουλάχιστον προσποιείται). Ποτέ, δεν πέρασε από το μυαλό μου ότι δεν μπορώ να γράψω - επειδή ο πατέρας μου πιστεύει ότι μπορώ. Ο πατέρας μου ξέρει ότι μπορώ.

Αν ο πατέρας μου ήταν ζωντανός για να διαβάσει σήμερα αυτό, θα είχε εκπλαγεί. Θα έλεγε ότι αυτό που έκανε δεν ήταν επίδειξη, απλά ήταν να είναι προσεκτικός και να βγάζει τον καλύτερο εαυτό του. Αλλά αυτό ήταν το μόνο που απαιτούνταν.

Εσείς ποια μαθήματα ζωής πήρατε από τον πατέρα σας;

Διαζυγιο, να παραμεινω φιλος με την πρωην;

Φίλοι μεταξύ των πρώην συζύγων, που σου έκανε την ζωή μαρτύριο, δεν παίζει.

Αυτή την ερώτηση μου την κάνουν συνέχεια, κι αυθόρμητα τους απαντάω με μια άλλη ερώτηση: Γιατί να παραμείνεις φίλος με την πρώην σου; Δεν χόρτασες από την «φιλία» της τόσα χρόνια; 

Grow up man! αφού η τύπισσα σου φερόταν άσχημα, σε κορόιδεψε με όποιο τρόπο ήξερε ή επινόησε, δεν σε σεβάστηκε, σου μιλούσε άσχημα και σε άφηνε νηστικό, το σπίτι σας έζεχνε από την βρώμα, είχες τις αποδείξεις ότι σε κεράτωνε, και μέσα σε όλα αυτά έπρεπε να φορτώνεσαι και τα πεθερικά σου να στο παίζουνε αφεντικά με τα δικά σου τα λεφτά. Δε σε αγάπησε, δεν σε υπολόγισε, σε εκμεταλλεύτηκαν όλοι τους οικογενειακώς, λες τώρα να μεταμορφωθεί σε φίλη που σε νοιάζεται και σε εκτιμάει; Με την ίδια λογική, αν εσύ της έκανες όλα τα παραπάνω, αντί να τρέχεις σαν το μ@λακ@ στην δουλειά για να μην της λείψει τίποτα, στην καλύτερη θα σου είχε κάψει το αυτοκίνητο, κι όχι τίποτα άλλο...αλλά ακόμα δεν το έχεις ξεπληρώσει.

Φίλοι μεταξύ των πρώην συζύγων, που σου έκανε την ζωή μαρτύριο, δεν παίζει. 

Κι αν παίξει, είναι μόνο για καμιά ξεπέτα, για να φύγουν τα χοντρά. Φιλία, εκτίμηση, κατανόηση, αγάπη, συνεννόηση, ειλικρίνεια θα έπαιζε αν σηκώνατε μαζί τον ίδιο ζυγό, εξ ου και το σύζυγοι. Αλλά ρε αδερφέ μου, δεν κουράστηκες να σηκώνεις όλο αυτό το καιρό τον ζυγό μόνος σου και να σέρνεις και το κάρο με με τα πεθερικά σου; 

Κακά τα ψέμματα, φίλος με την πρώην σου δεν γίνεσαι, είσαι πολύ τυχερός που δεν έκανες και παιδί μαζί της, τότε θα είχες δει και τα ραδίκια ανάποδα! Ok, νόμιζες ότι ήτανε καλή, την ερωτεύτηκες, την στεφανώθηκες και μετά φορτώθηκες και όλο της το σόι, μα καλά τόσες ταινίες στην τηλεόραση τίποτα δεν έμαθες; 

Ήθελες αυτήν για να περάσεις το υπόλοιπο της ζωής σου, να δημιουργήσεις οικογένεια, και σου μεταμορφώθηκε μετά το στεφάνι σε διαβολογυναίκα, πως να γίνεις φίλος μετά το διαζύγιο με έναν τέτοιο άνθρωπο;

Επίσης, δεν γίνεσαι φίλος με την πρώην που σου έψησε το ψάρι στα χείλη και σου έκανε την ζωή οδηγό επιβίωσης του National Geographic. Αφού το είδες, ένα αυγό δεν μπορούσε να βράσει ... από τις χιλιάδες παραγγελίες που έκανε, τα φαστφουντάδικα και οι πιτσαρίες της γειτονιάς σου είναι έτοιμα να μπούνε στην Wall Street, αν δεν έχουν μπει ήδη.

Εντάξει, η τύπισσα ήταν τελείως άχρηστη σαν τα junk food που σε τάιζε, μέσα στον μεγάλο έρωτά σου το έκανες γαργάρα, αλλά όταν συνήλθες σε χτύπησε κατακούτελα η διαπίστωση, τι την θες για φίλη, παλικάρι μου; Ο έρωτας συγχωρεί τους μ@λ@κες, η φιλία ποτέ.  

«Οι φιλίες μείνανε στα παραμύθια», πολύ σοφά λέει το λαϊκό άσμα. 

Γιατί, η «φίλη» σαν φίλη, θα σου πει και τα γκομενικά της, θα σου ζητήσει και την γνώμη σου, θα σου γνωρίσει και τον λεγάμενο. Όχι μην μπεις σε αυτή την περιπέτεια, ότι την ξεπέρασες και τώρα είστε δυο καλοί φίλοι. Αν εσύ όμως κάνεις τον φίλο για να την έχεις από κοντά, ελπίζοντας πως μια νύχτα θα ξαναβρεθείτε μαζί, τότε δεν σου φταίει ούτε αυτή, ούτε ο γκόμενος της, η φαντασία σου τα φταίει. Στο κάτω κάτω της γραφής σιγά το κελεπούρι, ξαναζεσταμένη σούπα δεν τρώγεται.

Θα ξαναερωτευτείς. Δεν χάθηκε η πόλη για βελόνι. Να ξέρεις ότι ποτέ δεν χτυπιόμαστε για τον έρωτα που χάσαμε, θα πρέπει να χαιρόμαστε που ευτυχώς που τον χάσαμε γιατί άνοιξε τον δρόμο για τα πραγματικά WOW !! στην ζωή μας. Θα δεις με τον καιρό, θα γίνεις ξανά μεγαλόκαρδος και γενναιόδωρος (το χάρισμα αυτό δεν χάνεται) μέχρι και με την από πάνω που πλένει το μπαλκόνι κάθε φορά που βγαίνεις για τσιγάρο, απλά θα είσαι πιο επιφυλακτικός.

Όταν θα έχει περάσει πολύς πολύς καιρός. Ο χρόνος έχει την καταπληκτική ιδιότητα να ξεκαθαρίζει τις καταστάσεις κι όσο περνάει και καταλαβαίνεις το πόσο ευτυχισμένος θα είσαι με μια άλλη γυναίκα που ήταν πραγματικά φτιαγμένη για εσένα, και την θες στη ζωή σου, τότε θα σταυροκοπιέσαι που δεν μείνατε φίλοι με την πρώην.

Φίλος με την πρώην, λοιπόν;

Όχι !!! Ας την πλέον να σε βλέπει με το καινούριο σου σπορ αυτοκίνητο (κατά προτίμηση cabrio) που θα έχεις αγοράσει από τα χρήματα που θα σου περισσεύουν αφού πλέον θα τα ξοδεύεις μόνο για εσένα. Δεν νομίζεις ότι είναι πιο καλά να σε βλέπει να περνάς αγκαζέ με το καινούριο σου αμόρε από μπροστά της ενώ πίνει τον καφέ με τις ίδιες ξινισμένες φίλες της; Στείλτες όλες μαζί για ψυχανάλυση! Να ακούει το όνομά σου και να της πέφτει το καλαμάκι από το στόμα. 

Στο κάτω κάτω αγόρι μου, γίνε φίλος με τους πρώην και νυν συναδέλφους, με παλιούς συμμαθητές, με τις κοπέλες από το γυμναστήριο, με ανθρώπους που γνωρίζεις κλπ κλπ. Στην τελική παλικάρι μου θα πρέπει να ξέρεις ότι οι άνδρες εκεί που φτύνουν δεν πατάνε, αυτό είναι κανόνας, κι αν δεν τον ήξερες, ήρθε η ώρα να τον μάθεις.

ΜΠΑΜΠΑ ΕΛΑ

Αγαπητη πρωην...κοιτα τι κερδισα.

Αφιερωμένο σε κάποιες γυναίκες που γεννήθηκαν να είναι πάντα μόνες.

Τον επόμενο μήνα είναι η 5η επέτειος του γάμου μου με την τωρινή μου σύντροφο. Το τι θα γινόταν αν είμαστε ακόμη μαζί δεν υπάρχει στο μυαλό μου, ευτυχώς γλύτωσα από εσένα...

Είναι καιρός πια να ξεκολλήσεις το μυαλό σου και να δεις τι πραγματικά συμβαίνει κοιτάζοντας τον εαυτό σου στον καθρέπτη. Εάν ήσουν άξια, δυνατή και καλή μαζί μου, δε θα με έσπρωχνες σε μια άλλη αγκαλιά.

Το «Τι θα γινόταν αν»... κάτσε να το σκέφτεσαι μόνη σου, μαζί με τις αναμνήσεις σου, που έχεις για παρηγοριά σου ή στην καλύτερη περίπτωση μπορείς να το εξομολογείσαι κάθε βράδυ σε ομάδες και σελίδες στο facebook. Είμαι σίγουρος ότι εκεί θα βρεις κι άλλες σαν κι εσένα, για να βγάλετε όλα τα απωθημένα σας.

Τώρα η όλη κατάσταση, δεν έχει επιστροφή και θα σε παρακαλούσα να πάψεις να με ενοχλείς. Τώρα πλέον έχω μια νέα οικογένεια που με αγαπάει και την αγαπώ...κάτι που εσύ δεν θα αποκτήσεις.

Τώρα έγινα ξανά πατέρας και έχω την δυνατότητα να μεγαλώσω το νέο παιδί μου, όπως εγώ θα ήθελα, κι όχι όπως εσύ μου στέρησες να το κάνω στα δικά μας τα παιδιά.

Τα παιδιά μας, έφηβοι πια, μου λένε ότι κάθεσαι μονάχη στο τραπέζι, σε εκείνο το βαρύ το ξύλινο της τραπεζαρίας με τα σκαλιστά ποδαράκια, που ήταν δώρο των γονιών μου. Χάρισμα σου, είναι το μόνο που σου κάνει συντροφιά, τώρα που τα παιδιά μεγάλωσαν και σε αφήνουν μόνη μες στο σπίτι.

Βλέπεις, δεν υπολόγισες ότι τα παιδιά μεγαλώνουν...

Τώρα είσαι εσύ αυτή που στερείσαι τα παιδιά, και είσαι σε ένα σπίτι άδειο. Τώρα το δικό μου το σπίτι είναι γεμάτο με τα παιδιά μου, όλα μαζί τα αδελφάκια και φωνάζουνε «μαμά» την νέα μου γυναίκα. Χαρισμά σου και το χαλί...στο άφησα για να μπορείς να ρίχνεις άφθονα τα δάκρυα σου. 

Είναι τόσες οι στιγμές που έχεις χάσει κι άλλες τόσες που θα χάσεις...γεννήθηκες για να είσαι μόνη. Ποντάρισες ότι θα με κάνεις να σέρνομαι, δυστυχώς όμως για εσένα, η μοίρα είχε άλλα σχέδια για εμένα. Η δική σου μοίρα όμως ήταν να είσαι πάντα μόνη.

Εγώ μπορεί να έχασα τα πρώτα 12 χρόνια των παιδιών μας, τώρα εσύ θα χάσεις όλα τα υπόλοιπα τους.  

Ο μεγάλος μας γιός έρχεται και μας βλέπει χωρίς να το ξέρεις τα τελευταία 3 χρόνια. Ο μικρός μας γιός τον ακολουθεί. Τώρα μπορούνε να έρχονται χωρίς να σε ρωτήσουν...έρχονται να δούνε το νέο αδελφάκι τους και τον μπαμπά που τους στέρησες όλα αυτά τα καταθλιπτικά σου χρόνια.

Όταν με έδιωξες από το σπίτι, είχα γίνει ράκος. Και όταν σταμάτησα να είμαι ράκος, βρήκα μια νέα σύντροφο, καλή, νέα, δυνατή σαν βράχος και μου στάθηκε. Αυτό που εσύ δεν ήσουν και δεν θα γίνεις ποτέ για κανέναν. Και όταν ορθοπόδησα από όλα τα δικαστήρια που μου είχες κάνει ... βγάζοντας το μίσος και την εκδίκηση σου, χωρίς ποτέ να καταλάβω το γιατί, αποφάσισα πως άξιζε να αγκαλιάσω, να στηρίξω και να αγαπήσω αυτήν την νέα σύντροφό μου, με όλη μου την καρδιά. Και σήμερα είμαι χαρούμενος που το έκανα!

ΜΠΑΜΠΑ ΕΛΑ

Μαρτυριάρα παπουτσοθήκη

Μισώ τις παπουτσοθήκες. 

Εκείνες που μοιάζουν σα μικρές ντουλάπες δεν τις μισώ. 

Εκείνες είναι καλές. Όμως εγώ έχω άλλη. Μεταλλική, μαρτυριάρα. 

Μου είναι δύσκολο να στερεώνω τα παπούτσια. Αλήθεια λέω.

Όμως πιο δύσκολο είναι να βλέπω τα παπούτσια. Όχι εγώ οι άλλοι.

Κάθε που μπαίνει ένας κάποιος στο δικό μου σπίτι αυτά βλέπει, τα παπούτσια. 

Είμαι κοντός - σίγουρα δε με λες ψηλό - όμως έχω μεγάλο πόδι.

Κάθε που μπαίνει ένας κάποιος στο δικό μου σπίτι με κοιτάει. Όχι εμένα τα πόδια μου. Και τα βλέπει μεγάλα. 

Και μετά την κοιτάει, αυτή την μαρτυριάρα την παπουτσοθήκη, που είναι γεμάτη ρόζ και μώβ και πέδιλα πορτοκαλί μποτάκια κοριτσίστικα μικρά παντόφλια σίγουρα όχι πάνω από νούμερο 35, και ίσως κάνα δυό δικά μου μαύρα παπούτσια στεναχωρημένα ζευγαρωτά. 

Και αυτός ο κάποιος που ήδη άρχισα να τον μισώ και να τον τρέμω με κοιτά όχι στα πόδια πια. 

“Έχετε κορούλα” έτσι σκέφτεται, δεν το λέει αλλά έτσι σκέφτεσαι μην το αρνείσαι. 

Δεν έχω, μου την πήρανε, θα’ ρθει, μάλλον το μεθεπόμενο Σάββατο, το δεύτερο του μήνα αλλιώς το τέταρτο αλλιώς το καλοκαίρι αλλιώς…δεν έχω μου την πήρανε. Μου μείναν τα παπούτσια. 

Και όταν έρθει δε θα τη χωράν, γλυκά της ποδαράκια. 

Panayiotis Gouveris

Ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω για το παιδί και για τον μπαμπά

Ο Πέτρος δεν γνώρισε ποτέ τον πατέρα του, η μητέρα του, του έλεγε ότι ο πατέρας του, τους εγκατέλειψε όταν εκείνη ήταν έγκυος και δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ γι' αυτόν.

Ο Πέτρος τελείωνε το Γυμνάσιο όταν κάποιος γείτονας τον συνάντησε και του είπε ότι ο πατέρας του τον έψαχνε....γύρισε στο σπίτι και ρώτησε την μητέρα του...εκείνη δεν ήθελε να το συζητήσει και καυγαδίσανε.

Ο Πέτρος ήθελε να γνωρίσει τον πατέρα του αλλά δεν ήξερε πως...Έτσι ταχυδρόμησε ένα γράμμα σε τηλεοπτική εκπομπή, ήξερε ότι μέσω τέτοιων εκπομπών μπορεί κάποιος να συναντήσει συγγενείς του μετά από πολλά χρόνια. Για πολύ καιρό τίποτα δεν γινόταν, δεν είχε απάντηση, το είχε ήδη ξεχάσει.

Μετά από έξι μήνες ένα γράμμα ήρθε, τον προσκαλούσαν να πάει στην τηλεοπτική εκπομπή και εκεί για πρώτη φορά είδε τον πατέρα του. Και ήταν έκπληκτος από αυτά που έμαθε...

Ο πατέρας του και η μητέρα του ζούσαν μαζί στο παρελθόν, όταν ο Πέτρος γεννήθηκε, η μητέρα του, τον πήρε και έφυγε μακριά από τον πατέρα του και μετακόμισαν στην άλλη άκρη της χώρας, και δεν ήθελε ο πατέρας να έχει επικοινωνία με το παιδί. 

Ο πατέρας προσπάθησε πολλές φορές να επισκεφθεί το παιδί, αλλά ούτε τα δικαστήρια τον βοήθησαν. Ο πατέρας του όμως δεν μπορούσε να συνεχίσει, αυτήν την εξαντλητική, οικονομικά, δικαστική διαμάχη και το δυσβάσταχτο κόστος των μετακινήσεων του. Και αποφάσισε να του γράφει γράμματα, αλλά τα γράμματα πάντοτε του επιστρεφόταν κλειστά.

Ο πατέρας έδωσε το πακέτο αυτών των παλιών επιστολών στον Πέτρο. Ο Πέτρος άνοιξε τα γράμματα και τα διάβασε κλαίγοντας και αναφώνησε Μπαμπά....

Έχασαν σχεδόν είκοσι χρόνια. 

Είκοσι χρόνια που πατέρας και γιος ήταν χώρια.Ο χρόνος ποτέ δεν γυρίζει πίσω. 

ΜΠΑΜΠΑ ΕΛΑ

Ο παιδικός καρκίνος μέσα από τα μάτια ενός πατέρα.

Ο πρωτότοκος γιος μου 14 μηνών νοσεί από καρκίνο.

Καρκίνος: με το πρώτο άκουσμα αυτής της φράσης σκέφτεσαι ότι αυτή η αρρώστια είναι μόνο για μεγάλους σε ηλικία ανθρώπους, οι οποίοι μετά από πολλές καταχρήσεις αρρώστησαν το σώμα τους.

Έτσι πίστευα και εγώ μέχρι ένα απόγευμα το Μάιο του 2009. Ο πρωτότοκος γιος μου 14 μηνών νοσεί από καρκίνο.

Η διάγνωση: Μεταστατικό Ραβδομυοσάρκωμα 4ου βαθμού με 4 μεταστάσεις. Μηδαμινές ελπίδες ίασης από τους γιατρούς λόγω της επιθετικότητας του καρκίνου.

Νευρίασα, φώναξα, τα έσπασα, αλλά δεν είχα άλλη επιλογή: ΕΠΡΕΠΕ να παλέψουμε μέχρι τέλους. Χημειοθεραπείες 9 κύκλοι, 32 ακτινοβολίες, μια εγχείρηση αφαίρεσης πρωτογενούς όγκου.

Πέρασαν 9 μήνες μάχης και ο γιος μου ακόμα μαζί μου. Ο ήρωας μου πολεμούσε και νικούσε κάθε μέρα το ανίκητο, ως τότε, «θηρίο» που μου είπαν οι γιατροί.

Ο Θεός τελικά είχε άλλα σχέδια. Φτάνουμε στο σήμερα, 5 χρόνια μετά και το «θηρίο» νικήθηκε μέχρι στιγμής ΚΑΤΑ ΚΡΑΤΟΣ.

Ο ήρωας μου χαίρεται τη ζωή του για την οποία πάλεψε όσο κανείς από μας τους υγιείς. Σαν τον γιο μου παρά πολλά παιδάκια βγήκαν, βγαίνουν και θα βγαίνουν νικητές γιατί τελικά ο εχθρός ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΚΗΤΟΣ!

Πηγή

Συγκινητικό Βίντεο. Πατέρας και Κόρη.

Πατέρας και Κόρη. Μικρού μήκους ταινία κινουμένων σχεδίων βραβευμένη με όσκαρ.

Ένας πατέρας αποχαιρετά τη μικρή του κόρη και φεύγει. Καθώς τα ολλανδικά τοπία ζουν μέσα στις εποχές τους , παρατηρούμε το κορίτσι να ζει μέσα σ αυτά. Μεγαλώνει, γίνεται μια νεαρή γυναίκα, αποκτά μια οικογένεια και τα χρόνια περνούν, αλλά πάντα μέσα της υπάρχει μια βαθιά λαχτάρα για τον πατέρα της.

Μια από τις πιο όμορφες ταινίες μικρού μήκους που έχετε δει. Μια ιστορία αγάπης ανάμεσα σ ένα κορίτσι και τον πατέρα της. Η ιστορία είναι συγκινητική, και η μουσική καταπληκτική. Για να μην αναφέρουμε την κίνηση, η οποία είναι τόσο όμορφη.

Αυτή η μικρού μήκους ταινία κινουμένων σχεδίων ήταν η νικήτρια των Όσκαρ του 2000 . Κέρδισε επίσης πάνω από 20 βραβεία και θεωρείται η πιο επιτυχημένη από την σειρά των έργων του σκηνοθέτη Michael Dudok De Wit.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ

Δίδαγμα Πατέρα προς τον γιο του «Το μυστικό της ευτυχίας»

«Πες μου, πατέρα, ποιο είναι το μυστικό για να είσαι ευτυχισμένος;» ρωτά ένα παιδί τον πατέρα του. 

Ο πατέρας ζητάει από το γιο του να βγουν από το σπίτι και να πάνε μια βόλτα με το γάιδαρο τους. 

Ανεβαίνει στο γάιδαρο και ο γιος τον ακολουθεί με τα πόδια. Μόλις οι άνθρωποι του χωριού τους βλέπουν, σχολιάζουν: «Μα τι άσπλαχνος πατέρας, που υποχρεώνει το γιο του να πηγαίνει με τα πόδια!»

«Ακούς, γιε μου, τι λένε;» λέει ο πατέρας. «Ας γυρίσουμε στο σπίτι».

Την επομένη βγαίνουν ξανά. Ο πατέρας ανεβάζει το γιο του στην πλάτη του γαϊδάρου και εκείνος περπατάει δίπλα του. Οι άνθρωποι του χωριού, μόλις τους βλέπουν, λένε πάλι: «Τι ανάγωγο παιδί! Δεν σέβεται τον πατέρα του που είναι πεζός και αυτό, μικρό παιδί, να είναι καβάλα στο γάιδαρο!»

«Άκουσες, γιε μου; Ας γυρίσουμε στο σπίτι».

Την άλλη ημέρα, ανεβαίνουν πατέρας και γιος στο γάιδαρο και βγαίνουν. Οι συγχωριανοί τους, όταν τους βλέπουν να περνούν, λένε: «Καλά, δεν το λυπούνται το φτωχό το ζώο και το φορτώνουν έτσι;»

«Ας γυρίσουμε στο σπίτι», λέει ο πατέρας.

Την επομένη βγαίνουν κουβαλώντας οι ίδιοι τα εμπορεύματα τους για το παζάρι, κι ο γάιδαρος τους ακολουθεί χωρίς να κουβαλάει τίποτα. Οι άνθρωποι του χωριού λένε πάλι: «Καλά, ο κόσμος γύρισε ανάποδα! Οι ίδιοι φορτώθηκαν τα πράγματά τους σαν γαϊδούρια!»

Παίρνουν ξανά το δρόμο για το σπίτι. Όταν φτάνουν, ο πατέρας λέει στο γιο του: «Με ρώτησες πριν από λίγες ημέρες ποιο είναι το μυστικό της ευτυχίας. Αυτές τις ημέρες έμαθες ότι ανεξάρτητα από το τι κάνεις θα υπάρχει πάντα κάποιος που θα βρει κάτι να πει... Λοιπόν, γιε μου, το μυστικό της ευτυχίας είναι να κάνεις αυτό που σου αρέσει. Τότε μόνο θα είσαι ευτυχισμένος».

Από το βιβλίο της Δάφνης Φιλίππου & Πόλας Καραντάνα «Ιστορίες για να ονειρεύεσαι… παιχνίδια για να μεγαλώνεις».

Ο νομός Διαζυγίου είναι μάλλον ο μεγαλύτερος νομός της Ελλάδας. Πρώτευσα του νομού Διαζυγίου είναι η Μανοπαιδούπολη.

Κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο η Μανοπαιδούπολη γεμίζει μπαμπάδες.

Εκεί, όπως είναι φανερό, μένουν τα παιδιά και οι μάνες. Για να μείνεις με τη μαμά σου στη Μανοπαιδούπολη δε χρειάζεται ούτε διαβατήριο ούτε ταυτότητα. Το μόνο που χρειάζεσαι είναι μια δικαστική απόφαση. Κάθε δικαστική απόφαση έχει πάνω της έναν αριθμό που δεν πρέπει ποτέ να ξεχάσεις. Η δικιά μου λέγεται 28/2010. 

Στη Mανοπαιδούπολη δεν υπάρχουν ταχυδρόμοι ούτε γραμματόσημα.

Υπάρχουν κάτι άλλοι κύριοι που λέγονται δικαστικοί επιμελητές. Αν θες να στείλεις ένα γράμμα σε κάποιον το δίνεις στο δικαστικό επιμελητή και αντί για γραμματόσημο του δίνεις παράβολο ή μεγαρόσημο. 

Στη Mανοπαιδούπολη υπάρχουν και πολλοί αστυνόμοι.

Βέβαια είναι λίγο σαν νταντάδες. Αν σε βρουν στο δρόμο σε ρωτούν αμέσως τίνος απόφαση είσαι εσύ. Είναι σημαντικό να θυμάσαι την απόφασή σου. Πολλές φορές σε ρωτούν αν ο μπαμπάς σου βάζει τη διατροφή και αν η μαμά σου σε αφήνει να τον βλέπεις. Άμα φοράς κάνα μπαλωμένο ρούχο αμέσως καταλαβαίνουν ότι ο μπαμπάς δεν βάζει διατροφή.

Το πιο δύσκολο όμως είναι όταν έχεις πρισμένα ή κλαμένα μάτια. Τότε καταλαβαίνουν ότι η μαμά σου δεν σε αφήνει να βλέπεις τον μπαμπά σου. Εγώ έχω πάντα ένα μαντήλι κρυμμένο και σκουπίζω τα μάτια μου όταν βλέπω αστυνόμο. 

Ο Δήμαρχος της πόλης είναι πάντοτε εφέτης και φοράει κάτι περίεργα γουνάκια στους ώμους.

Δεν ξέρω γιατί λέγεται εφέτης. Παλιά νόμιζα ότι κάπου έχει έφεση ωστόσο αυτό μάλλον δεν ισχύει. Για να πω βέβαια την αλήθεια δεν τον έχω δει ποτέ από κοντά. Έχω δει μονάχα την υπογραφή του στο τέλος της απόφασής μου. Οι εφέτες κάνουν πάντα πολύ μεγάλες και ακαταλαβίστικες υπογραφές.

Το πιο σημαντικό αξεσουάρ στη μανοπαιδούπολη είναι το ρολόι.

Τα παιδιά μαθαίνουν την ώρα πριν καν μάθουν να συλλαβίζουν. Τούτο είναι πραγματικά απαραίτητο καθώς κάθε παιδί πρέπει να ξέρει ακριβώς τι ώρα θα έρθει να το πάρει ο μπαμπάς του και τι ώρα θα το γυρίσει. Στο κέντρο της πόλης υπάρχει μάλιστα ένα γιγάντιο ρολόι χτισμένο από πεπιεσμένο χαρτί παλιών δικαστικών αποφάσεων.

Μια φορά ένα παιδάκι είχε ανέβει στην κορυφή του ρολογιού και έκλαιγε. ΄Έλεγε πως αν δεν του φέρναν τον μπαμπά του θα πηδούσε κάτω. Ο Δήμαρχος παρενέβη αμέσως. Βρήκε τη δικαστική απόφαση του παιδιού την έβγαλε μια γιγάντια φωτοτυπία και την έστρωσε στο έδαφος κάτω από το ρολόι.

Ύστερα ένας δικαστικός επιμελητής τη διάβασε στο παιδί μεγαλόφωνα (σχεδόν ουρλιάζοντας). Το παιδί με τα πολλά κατάλαβε ότι δεν ήταν η μέρα του μπαμπά... Κατέβηκε κάτω δίχως να πει κουβέντα. Από τότε σταμάτησε να μιλάει το καημένο.... 

Κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο η Μανοπαιδούπολη γεμίζει μπαμπάδες.

Για να μπει ένας μπαμπάς στην πόλη πρέπει να δείξει την απόφαση στα διόδια του νομού. Εκεί υπάρχει μία μπάρα και ένα τσούρμο δικαστικοί επιμελητές που ελέγχουν αποφάσεις. Αν η απόφαση είναι τσαλακωμένη ή λείπει κάνα φύλλο δεν μπαίνεις.

Ο μπαμπάς μου σιδερώνει κάθε φορά την δικαστική απόφαση πριν φτάσει στα διόδια. Έχει πάντα στο αυτοκίνητο ένα σίδερο με μπαταρίες. Μια φορά την πάτησε. Έδωσε την απόφαση για έλεγχο και έκαιγε από το πρόσφατο σιδέρωμα. Ο δικαστικός επιμελητής εκνευρίστηκε και δεν τον άφησε να μπει. Το πάθημα του έγινε μάθημα. 

Λίγο πριν μπεις στα διόδια έχει ένα παιχνιδάδικο.

Χτίστηκε τη δεκαετία του 90 με χρήματα από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο ιδιοκτήτης του, ο κύριος Τζάμπος, έγινε ζάμπλουτος. Σχεδόν κάθε πατέρας μπαίνει στο παιχνιδάδικό του πριν περάσει τη μπάρα. Είναι σημαντικό να κρατάς κάνα παιχνιδάκι πριν δεις το παιδί σου. Έτσι για να σπάει η αμηχανία. 

Φαντάσου να είχες να δεις το γιό σου δύό βδομάδες. Σου φαίνεται ψηλότερος, τα μαλλιά του είναι πιο μακριά. Και συ όμως είσαι πιο γέρος, πιο κουρασμένος. Τα μαλλιά του δικού μου μπαμπά θυμάμαι είχαν ασπρίσει από το ένα Σαββατοκύριακο στο άλλο... αμήχανα πράγματα... Γιαυτό είναι καλό να υπάρχει κάνα παιχνιδάκι να σπάει η αμηχανία της στιγμής. 

Τα Σάββατα των μπαμπάδων συμβαίνει κάτι πραγματικά περίεργο στη μανοπαιδούπολη.

Ναι είναι πραγματικά περίεργο να κουφαίνονται όλες οι μανάδες. Έτσι ξαφνικά για λίγα δευτερόλεπτα μάνες μητέρες μανουλίτσες, και η δική μου η μαμά μαζί κουφαίνονται. Καμιά τους δεν ακούει το θυροτηλέφωνο που χτυπάει ο μπαμπάς από κάτω. Φαντάσου να περιμένεις τον μπαμπά σου δύό εβδομάδες και ξαφνικά η μαμά σου να κουφαίνεται. Βέβαια πίστευα ότι αυτό το πρόβλημα θα λυνόταν με τον καιρό. Εγώ θα ψήλωνα θα έφτανα το θυροτηλέφωνο και θα άνοιγα στον μπαμπά μου... Γελάστηκα όμως.

Όταν πήγα στην πρώτη και άρχισα να το φτάνω (με σηκωμένες μύτες) έγινε κάτι πραγματικά μαγικό... Είχε ψηλώσει και το θυροτηλέφωνο!!!! κάπως είχε καρφωθεί περίπου πέντε εκατοστά ψηλότερα... Τέτοια μαγικά πράγματα συμβαίνουν στη μανοπαιδούπολη... ένα άλλο περίεργο που συμβαίνει είναι τα ξεχάσματα των αριθμών.

Η δική μου η μαμά είναι πολύ καλή στα μαθηματικά, αλλά συνήθως ξεχνάει τον αριθμό του τηλεφώνου του μπαμπά. (Δε φταίει η μαμά μου, το παθαίνουν και άλλες μαμάδες εδώ πέρα). Είναι καμιά φορά που θέλω να ακούσω τον μπαμπά μου και για κακή μου τύχη η μαμά ξεχνάει τον αριθμό του... Πίστευα πως και αυτό θα λυνόταν με τον καιρό.

Ήταν θυμάμαι ένα Σαββατοκύριακο που ο μπαμπάς, μου έμαθε το τηλέφωνό του.

Δεν ήταν καθόλου εύκολο.... Δέκα αριθμοί στη σειρά για ένα παιδί του νηπιαγωγείου δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Όταν πήγα σπίτι το έγραψα και πάνω στο μαξιλάρι μου... όμως ήμουν και πάλι άτυχος... τότε ήταν που η μαμά ξεκίνησε να ξεχνάει που είχε βάλει το τηλέφωνο... Τζάμπα ο κόπος... λέρωσα και το μαξιλάρι... 

Κάπως έτσι κυλάει η ζωή στη μανοπαιδούπολη μέχρι που μεγαλώνεις και γίνεσαι δεκαοχτώ χρονών.

Στα δέκαταόγδοα γενέθλιά σου συμβαίνει κάτι σχεδόν απίστευτο!!! Ο δήμαρχος της πόλης βγάζει μια ειδική άδεια και αφήνει τον μπαμπά σου να έρθει στο πάρτι σου!!! ακόμα και αν δεν είναι Σαββατοκύριακο!!! 

“Εγώ ο δήμαρχος εφέτης της μανοπαιδούπολης με την εξουσία που μου δίνει ο Νόμος και το Σύνταγμα μου, εκδίδω την παρούσα άδεια παραμονής εντός της πόλης της μανοπαιδούπολης για τον ...... πατέρα του....... Ο εν λόγω πατέρας την ..... του μηνός.... μπορεί να εισέλθει στη Μανοπαιδούπολη για χρονικό διάστημα δέκα λεπτών από 12η μεσημβρινή έως και τις 12:10 της ιδίας ημέρας. Διατάσσει δε την μητέρα να ανεχθεί και να μην παρεμποδίσει καθ οιονδήποτε τρόπο την δεκάλεπτη παρουσία του πατέρα εις τα γενέθλια του τέκνου του. Απειλεί δε τον πατέρα με χρηματική ποινή 150 ευρώ και φυλάκιση 4 μηνών για έκαστο επιπλέον λεπτό που θα παραμείνει εντός της Μανοπαιδούπολης” 

Βέβαια είναι εξαιρετικά δύσκολο για κάθε πατέρα -πλην κάποιων που τρέχουν πραγματικά γρήγορα- να προλάβουν εντός δέκα λεπτών να φτάσουν από τα διόδια της πόλης στο σπίτι του παιδιού τους. Γιαυτό όλα τα δέκαταόγδοα γενέθλια γίνονται σε μία αίθουσα δεξιώσεων (διαζύγια, βαπτίσεις μνημόσυνα κτλ) δίπλα στα σύνορα της πόλης.

Για να μη χαθεί χρόνος μάλιστα το παιδί περιμένει στην είσοδο του κέντρου και μόλις δεί απο μακριά τον μπαμπά του σβήνει τα κεράκια. Ο πατέρας μόλις δεί το παιδί του πετάει με δύναμη το γενέθλιο δώρο προς το μέρος του (το έχει ήδη τυλίξει με αφρολέξ ωστε να μή σπάσει. ). Το παιδί το πιάνει και το ανοίγει τρέχοντας προς το μέρος του μπαμπά του....

Αν προλάβουν να φτάσουν ο ένας τον άλλον αγκαλιάζονται, φιλιούνται, και μερικές φορές προφταίνει ο πατέρας να πεί χρόνια πολλά. Έπειτα το παιδί δίνει μία δυνατή σπρωξιά στον πατέρα του ώστε να πάρει ώθηση και να αρχίσει πάλι να τρέχει προς τα διόδια πριν κλείσει το δεκάλεπτο.

Στα διόδια υπάρχουν πάντα αστυνομικοί με ένα χρονόμετρο στο δεξί τους χέρι και μία χειροπαίδα στο αριστερό. Έναν κακομοίρη τον συνέλαβαν επειδή άργησε κάτι εκατοστά του δευτερολέπτου.... Έτσι είναι αυτά. 

Τον τελευταίο καιρό στη Μανοπαιδόπολη υπήρχε σούσουρο.

Ο εφέτης δήμαρχος – μεγάλος άνθρωπος – έβηχε για τα καλά. Το είχαν καταλάβει σχεδόν όλοι καθότι οι τελευταίες αποφάσεις που είχε υπογράψει είχαν εμφανείς σταγόνες σάλιου δίπλα στη σφραγίδα. Τούτο φυσικά ήταν εξαιρετικά σημαντικό καθότι εάν ένας εφέτης αρρωστήσει και πάρει αναρρωτική άδεια έστω και για μία μέρα θα κυριαρχήσει το απόλυτο χάος στη Μανοπαιδούπολη.

Τα πράγματα είναι απλά: Άρρωστος εφέτης σημαίνει αναρρωτική άδεια. Αναρρωτική άδεια σημαίνει ότι για μία μέρα τουλάχιστον δε θα είναι στο γραφείο του. Κάτι τέτοιο σημαίνει ότι ουδείς θα μπορεί να χρησιμοποιήσει τη σφραγίδα του. Έτσι ότι για μία μέρα (τουλάχιστον) δεν θα μπορεί να εκδίδει αποφάσεις. 

Μανοπαιδόπολη χωρίς αποφάσεις είναι κάτι το αδιανόητο!!!!. Ποιος θα υπογράφει αποφάσεις για επιμέλειες, φυλακίσεις, κρατήσεις, πρόστιμα.... Ποιος θα δίνει διαταγές στους δικαστικούς επιμελητές. Σε ποίον θα παρουσιάζουν τους κρατούμενους μπαμπάδες οι αστυνομικοί.... Χ Α Ο Σ. 

Οι φήμες επιβεβαιώθηκαν όταν ένας φαρμακοποιός με ένα κουταλάκι Dollal (αντυπιρετικό 200ml) κατέφτασε στο δικαστικό δημαρχείο..... Σίγουρα προοριζόταν για τον εφέτη...Μέχρι που έγινε τελικά το αναπόφευκτο... ο εφέτης έδωσε διαταγή προς τον εαυτό του να πάρει μία μέρα ανναρωτική άδεια 

“Εγώ ο δήμαρχος εφέτης της πόλης της Μανοπαιδούπολης διατάσσω τον εαυτό μου να λάβει ημερήσια αναρρωτική άδεια αναπαύσεως την αμέσως επόμενη φορά που θα φταρνιστώ. Αψού Αψού Αψού....” 

Τρείς φορές φτερνήστικε ο εφέτης. Όχι μία τρεις ολόκληρες φορές. Συμμάζεψε το χαρτοφύλακά του. Φίλησε σταυρωτά τον πιστό δικαστικό του επιμελητή. Έβαλε στο σακάκι του τον ποινικό κώδικα τσέπης που κουβαλούσε πάντοτε μαζί του και πήγε να αναρρώσει στο σπίτι του. 

Το νέο μαθεύτηκε γρήγορα. Οι μητέρες ήταν κάπως ανήσυχες αλλά προσπαθούσαν να μη το δείξουν, ώσπου το απόγευμα της ίδιας μέρα έγινε το μοιραίο. Μπήκαν στην πόλη οι μπαμπάδες. Σπάσανε τις μπάρες με κάτι νοικιασμένα ντάτσουν. Γυρνούσαν πάνω στις καρότσες τραγουδώντας. Κάποιοι αγανακτισμένοι περικύκλωσαν την πλατεία και κάψαν το ρολόι. Γέμισε όλη η πόλη δικαστική στάχτη. 

“Γιάννη Μαρία Μιχάλη Μανώλη Νικόλα Μαγδαληνούλα...........Ο μπαμπάς έρχεται!!!!!” 

Οι μητέρες φοβήθηκαν... Τρέξανε μακριά... Αφήσαν πίσω τους παιδιά, μωρά, φρουτόκρεμες, παιχνίδια ασυμμάζευτα. Κάθε πατέρας πήγε στο σπίτι του παιδιού του. Μερικοί βλέπανε για πρώτη φορά το παιδικό δωμάτιο του γιου τους. Ένας είδε την κόρη του σε αναπηρικό καρότσι και έβαλε τα κλάματα. Δεν την είχε δει για χρόνια. Δεν του είχαν πει τίποτα. 

Ο δικός μου ο μπαμπάς με αγκάλιασε και ξεκίνησε να κολλάει φωτογραφίες μας στου τοίχους...όλα ήταν κάπως περίεργα χαρούμενα και λυπημένα μαζί. Κανένα παιδί δεν ήξερε πότε θα ξαναδεί τη μάνα του, αλλά επιτέλους έμενε με τον πατέρα του. 

Ο Εφέτης την άλλη μέρα γύρισε. Το χειρίστηκε αριστοτεχνικά το θέμα.

Έβγαλε διαταγή: “Από σήμερα διατάσσω (με την εξουσία που μου δίνει ο νόμος μου κτλ...) να μεταρρυθμιστούν άπαντες οι δικαστικές αποφάσεις της μανοπαιδούπολης και να αντικατασταθεί η λέξη μητέρα με τη λέξη πατέρας και αντιστρόφως.” 

Κάπως έτσι οι μπαμπάδες πήραν την επιμέλειά μας...

Τις μανάδες μας τις βλέπουμε πια κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο. Το ρολόι χτίζεται ξανά σιγά σιγά. Ακόμα είναι κοντό. Ένα παιδάκι ανέβηκε προχτές και έκλαιγε. Ζητούσε τη μάνα του. Κανείς δε νοιάστηκε. Και νά πεφτε από τέτοιο ύψος δε θα πάθαινε τίποτα. Μια μέρα γυρνώντας από το σχολείο έπιασα το μπαμπά μου να καρφώνει το θυροτηλέφωνο ψηλότερα.

Μοιάζει με τη μαμά μου σε αυτά. Άλλωστε γιαυτό κάποτε παντρεύτηκαν... ταιριάζουν. Δε θα γράψω άλλο. Πρέπει να ψάξω το τηλέφωνο. Κάπου είναι κρυμμένο και γω θέλω να μιλήσω στη μάνα μου... Αντίο... χαιρετίσματα από την πατροπαιδούπολη...

Παναγιώτης Γκουβερης

«Τι είναι αυτό μέσα στη σακούλα των σκουπιδιών;» αναρωτήθηκε σαστισμένος ο Αλέξανδρος, λίγο πριν πετάξει τα σκουπίδια στον κάδο του δήμου. Ήταν κάτι παράξενο… σαν ξύλινη ζωγραφισμένη κατασκευή. Σταμάτησε την τελευταία στιγμή και άνοιξε τη σακούλα για να δει τι έχει μέσα. Και τι να δει; Την εικόνα της Παναγιάς που είχε φέρει από το νησί, χωμένη μέσα στα απορρίμματα, έτοιμη να πάει για την «ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ».

Συγκλονίστηκε. Δεν πίστευε ότι η αγαπημένη του Παναγιά, αυτή που τον στήριξε στις δύσκολες ώρες του στρατού, αυτή στην οποία προσευχόταν στις δύσκολες ώρες του, αυτή η Παναγιά που με τόση στοργή αγκάλιαζε το μικρό Χριστό, είχε γίνει στα χέρια μιας άλλης μάνας, της μάνας του παιδιού του, ένα άχρηστο ξύλο…. Ένα σκουπίδι…..

Αμέσως έβγαλε την εικόνα έξω προσεκτικά και είδε ότι ήταν καταχτυπημένη και σπασμένη και στις τέσσερις γωνίες…. Δεν πίστευε στα μάτια του … «Τόση μανία…» σκέφτηκε, «γιατί…;»…. Πόνεσε …. Δε μίλησε …. Την καθάρισε προσεκτικά, την τύλιξε με ευλάβεια μέσα στη ζακέτα του και την έβαλε στο αυτοκίνητο.

Ανέβηκε ξανά στο σπίτι. Η γυναίκα ήταν εκεί. Όταν τη ρώτησε με απορία, το λόγο για τον οποίο η Παναγιά ήταν κακοποιημένη, πήρε την απάντηση που κανείς δεν περίμενε: «Ένα άχρηστο χτυπημένο ξύλο ήταν… δεν είχε καμιά αξία… χαλούσε και την εικόνα της εισόδου του σπιτιού»…. Μάλλον ήλθε η ώρα να πάρει τις αποφάσεις του.

Ο Αλέξανδρος χώρισε από τη γυναίκα αυτή… Το μόνο πια που τον ένοιαζε ήταν η ζωή και η υγεία του παιδιού του. Διεκδίκησε το παιδί και δεν έκανε πίσω σε τίποτα. Η πονεμένη Παναγιά ήταν πάντα στο πλευρό του. Στο γραφείο, στο νέο του σπίτι, όταν του έκαναν μήνυση, γιατί, χωρίς να ρωτήσει τη «μάνα» που είχε την «επιμέλεια» του μικρού Ορέστη, είχε πάει το παιδί στην εκκλησία και του είχε δώσει τη θεία μετάληψη, όταν σπάραζε πάνω στην εικόνα αυτή, γιατί ένιωθε ότι το παιδί του (με δικαστική βούλα) κακοποιούνταν από μια ανήθικη και ανίκανη «μάνα»…. όταν πήγε στο δικαστήριο για να διεκδικήσει την επιμέλεια….

Και η πονεμένη Παναγιά έκανε το θαύμα της … κανείς δεν άντεχε τις κραυγές του παιδιού του, με αποτέλεσμα να κερδίσει το παιδί του και να το πάρει μακριά από τα τέρατα που ούτε ιερό ούτε όσιο δεν είχαν….

Κι αυτή, η Πονεμένη Παναγιά, δεν έφυγε ποτέ πια από το προσκέφαλο του μικρού Ορέστη…..

Λευτέρης Αϋφαντής

- μπαμπά φεύγω;

- μπαμπά φεύγω;

- σε λίγο καρδιά μου.

- καλά, αντίο τότε.

- …

- χαιρέτησε με και συ μπαμπά.

- σε λίγο ψυχή μου.

- όχι μπαμπά. τώρα χαιρέτησέ με. 

Μετά η μαμά με πιάνει απ το χέρι και κλείνει την πόρτα. 

Την κλείνει δυνατά και δεν προλαβαίνω να σε χαιρετήσω. 

Και αν βγάλω το χέρι να σε χαιρετήσω θα με κλείσει η πόρτα μπαμπά. 

Θέλεις να πονάω μπαμπά;

Παναγιώτης Γκουβερής

Για πρώτη φορά, εξομολογούμαι διαδικτυακά, πέρα από τον Πνευματικό μου, που με έχει βοηθήσει όλα αυτά τα χρόνια να σταθώ. Είμαι μια γυναίκα 37 ετών με ένα παιδί 9 ετών και χωρισμένη. Πήρα την απόφαση να σας "εξομολογηθώ" την μικρή πικρή μου ιστορία που βιώνω από τότε που γεννήθηκα έως σήμερα, με την παρότρυνση της ξαδέρφης μου, που διαθέτει ίντερνετ, υπολογιστή και γνώσεις.

Ομολογώ πως αυτά, τα καθημερινά που έχουν πολλές οικογένειες, εγώ δεν τα έχω λόγω κακής τύχης...

Γεννήθηκα στη Περιφέρεια, είμαι το 4ο παιδί μιας 9μελούς πολύτεκνης οικογένειας. Από τα 2 έως τα 6 μου χρόνια, μετά από κατάποση λόγω απροσεξίας κουτσουλιάς από περιστέρι, ακροβατούσα μεταξύ ζωής και θανάτου. Τελικά τα κατάφερα, να επιβιώσω.

 

Σταμάτησα το σχολείο στο Γυμνάσιο, όχι επειδή δεν μου άρεσαν τα γράμματα, αλλά επειδή δεν με άφηνε ο πατέρας μου να συνεχίσω. 

Ο πατέρας μου αντιμετώπιζε πολύ σοβαρό πρόβλημα αλκοολισμού, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει οικογενειακή ηρεμία και σειρά στο σπιτικό μας. Φτάνει να σας πω, πως μέχρι τα 14 μου, είχα ακράτεια κάθε φορά που έμπαινε ο πατέρας μου στο σπίτι.

Πριν 20 χρόνια περίπου, το πρόβλημα το ξεπεράσαμε, αλλά η ζημιά είχε γίνει. Καταστραφήκαμε όλα τα αδέρφια, από την αδιαφορία και τον αλκοολισμό του πατέρα μου και την αδυναμία της ομολογουμένως "Αγίας" μητέρας μου, που πάλευε χωρίς όπλα να μας μεγαλώσει.

Τον πατέρα μου τον συγχώρησα, αλλά το ποτάμι είχε κυλήσει. Μάλιστα τα τελευταία χρόνια, μετά από εγκεφαλικό, αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα υγείας με αποτέλεσμα να προσπαθούμε να τον βοηθήσουμε με ότι μέσα διαθέτουμε.

Πριν 13 χρόνια, η ζωή μου, για πρώτη φορά μου χαμογέλασε.

Γνώρισα έναν νεαρό, από την Αθήνα, μορφωμένο και με χιούμορ, που από την πρώτη στιγμή που τον είδα είπα, "Αυτός είναι ο άντρας που θέλω να παντρευτώ". Η σχέση μας εξελισσόταν ήρεμα και αποφασίσαμε να παντρευτούμε. Εργατικός, δυναμικός και φιλόδοξος, πραγματικά προσπάθησε να μη μου λείψει τίποτα. Και όντως δεν μου έλειψε. 

Το 2003 παντρευτήκαμε και το 2004 κάναμε ένα υγιέστατο παιδί όπου λίγες ημέρες μετά, μετακομίσαμε στην Αθήνα. Τα βιώματά μου από τα παιδικά μου χρόνια, δυστυχώς, δεν με άφησαν να διαχειριστώ σωστά την οικογένεια που δημιούργησα, με αποτέλεσμα, να μην αντέξει τα λάθη μου και να μου ζητήσει διαζύγιο στα τέλη του 2005. Έκανα λάθη λόγω άγνοιας, δεν πρόδωσα ποτέ τον άντρα μου (μιας και δεν είναι του χαρακτήρα μου), αλλά δεν μπορούσα να διαχειριστώ στοιχειώδη καθημερινά πράγματα.

Τελικά το 2006 συμφώνησα να βγει το διαζύγιο και επέστρεψα στο πατρικό μου, όπου και ζω έως σήμερα. Δυστυχώς το να είσαι χωρισμένη γυναίκα, θεωρητικά αμόρφωτη και το να μην υποκύπτεις στις ανήθικες προτάσεις των "αφεντικών" με έχουν κρατήσει άνεργη έως σήμερα. η διατροφή που λαμβάνω κάθε μήνα δεν φτάνει ούτε για τα βασικά του παιδιού που μεγαλώνω, με αποτέλεσμα να του στερώ δεκάδες καθημερινά πραγματάκια που θα έκαναν το παιδί μου να νιώθει ίσο με τους συνομήλικούς του. Θέρμανση στο σπίτι δεν υπάρχει, η τροφή είναι ελλιπείς, όσοι με βοηθούν είτε με ρουχισμό, είτε με τροφή, δεν μπορούν να το κάνουν εσαεί, με αποτέλεσμα να έχω αρχίσει να έχω προβλήματα υγείας λόγω ανασφάλειας για το μέλλον.

Ο περασμένος χειμώνας ήταν υπερβολικά δύσκολος, με πείνα, κρύο και κακουχία που εύχομαι κανείς να μην περάσει. Εκλιπαρούσα για μια δουλειά, έστω 4ωρη, για να μπορέσω να ανταπεξέλθω στις μικρές καθημερινές ανάγκες, αλλά οι πόρτες έκλειναν. Γυναίκα, χωρισμένη, με παιδί που μπορεί να αρρωστήσει ανά πάσα στιγμή και χωρίς να έχει πονηρές σκέψεις για το αφεντικό της, είναι αποδιοπομπαίος τράγος για κάθε φιλόδοξο επιχειρηματία.

Σκέφτηκα πολλές φορές, κρυφά από το παιδί μου και τους οικείους μου, να ζητιανέψω. Δεν μου το επιτρέπει όμως η παιδεία και η περηφάνια μου. Δεν μου αρέσει να ζητάω και να φέρνω σε δύσκολη θέση κανέναν. Αλλά υποφέρω.

Τρέμω στην ιδέα, πως ο Σεπτέμβρης φτάνει, το παιδί μου θα ζητήσει ρούχα για το σχολείο και εγώ δεν μπορέσω για άλλη μια χρονιά να του τα προσφέρω. Ο πατέρας του, βοηθάει με ότι μέσα διαθέτει, αλλά και για εκείνον πολλές φορές δεν είναι εύκολο. Αγχώνεται και στεναχωριέται το ίδιο, αλλά δεν μπορεί να κάνει πράγματα πάνω από τις δυνάμεις του.

Τρέμω στην ιδέα, πως θα έρθει ο Νοέμβρης, και δεν θα έχουμε θέρμανση, θα κρυώνουμε, και κάτω από τα λίγα σκεπάσματα που διαθέτω, θα ξεσπάω σε λυγμούς κάθε βράδυ, βλέποντας πως η ζωή μου πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο.

Η εξολόγησή μου έχει έναν σκοπό. Να ελαφρύνω το μυαλό μου, μοιραζόμενη τις σκέψεις και τις ανησυχίες μου μαζί σας και να ευχηθώ τη μάχη που δίνω καθημερινά για επιβίωση, να μην την περάσει κανείς, μα κανείς από εσάς.

Να έχετε ένα όμορφο καλοκαίρι γεμάτο υγεία, χαμόγελο και οικονομική ηρεμία.

Αναγνώστρια

πηγή: tro-ma-ktiko

Κάποιο αγοράκι μπήκε επειγόντως στις Πρώτες Βοήθειες ενός νοσοκομείου. Ύστερα από επείγουσες εξετάσεις, ο γιατρός αποφάνθηκε τα εξής: «Θα ανοίξω την καρδιά σου…»

Το αγοράκι τον διέκοψε απότομα: «Μέσα στην καρδιά μου θα βρείτε το Χριστό»

Ο χειρουργός τον κοίταξε περίεργα και καθώς δεν πίστευε, σούφρωσε τα φρύδια του και του είπε:

«Θα ανοίξω την καρδούλα σου για να διαπιστώσω τις βλάβες που σου προκάλεσε η αρρώστια σου…»

«Ναι, αλλά όταν ανοίξετε την καρδιά μου, θα βρείτε το Χριστό.»

Ο γιατρός έριξε ένα βλέμμα περίεργο προς τους γονείς του που κάθονταν ήρεμοι πλάι του και συνέχισε: «Όταν διαπιστώσω τις βλάβες, θα κλείσω την καρδιά και το στήθος σου και θα αποφασίσω τι θα κάνω.»

«Σύμφωνοι, αλλά θα βρείτε το Χριστό μέσα στην καρδιά μου. Η Αγία Γραφή λέει, πως ο Χριστός κατοικεί εκεί μέσα. Όλοι οι εκκλησιαστικοί ύμνοι λένε, πως ο Χριστός κατοικεί εκεί, μέσα στην καρδιά μας. Εσείς θα τον βρείτε μέσα στη δική μου καρδιά.»

Ο καρδιοχειρουργός απηύδησε: «Θα σου πω τι ακριβώς θα βρω μέσα στην καρδιά σου. Θα βρω ένα φθαρμένο καρδιακό μυ, μια μειωμένη κυκλοφορία αίματος και εξασθενημένα αιμοφόρα αγγεία. Και τότε θα μπορώ, αν ξέρω, αν έχω τη δυνατότητα να σε κάνω καλά.»

«Και θα βρείτε επίσης και το Χριστό, που βρίσκεται εκεί…»

Ο γιατρός βγήκε από την αίθουσα εξετάσεως ενοχλημένος. Καημένο παιδί…!

Όπως είχε προβλέψει, προέβη στη χειρουργική επέμβαση…Οι βλάβες ήταν σημαντικές, καθώς είχε προβλέψει, σύμφωνα με την εικόνα των εξετάσεων. Δεν μπορούσε να κάνει τίποτα…

Όταν τελείωσε το χειρουργείο, κάθισε στο γραφείο του για να καταγράψει στο τετράδιο χειρουργείου τις σημειώσεις του σχετικά με την επέμβαση: κατεστραμμένη αορτή, κατεστραμμένη πνευμονική φλέβα, εκτεταμένη μυϊκή εκφύλιση. Καμιά ελπίδα μεταμόσχευσης. Καμιά ελπίδα ίασης. Θεραπεία: παυσίπονα και απόλυτη ανάπαυση. Πρόγνωση (σταμάτησε): ο θάνατος θα επέλθει μέσα στο χρόνο…

Άφησε τον Η/Υ και σηκώθηκε…Απευθύνθηκε στο Χριστό του μικρού: ¨Γιατί, αναφώνησε, γιατί το έκανες αυτό; Το έστειλες εδώ. Το έστειλες μ΄αυτό το κακό. Το καταδίκασες να πεθάνει μικρό απ’ αυτό το κακό. Γιατί; Γιατί;»

Τότε στο βάθος του είναι του, άκουσε μια φωνή να του απαντά: «Αυτό το παιδί δεν είναι προορισμένο να ζήσει μακροπρόθεσμα στο δικό σας ποίμνιο. Αυτό το παιδί ανήκει στο δικό μου ποίμνιο και έτσι θα είναι για πάντα. Εδώ, στο δικό μου ποίμνιο, δεν υπάρχει κανένας πόνος. Θα ανακουφιστεί τόσο, όσο δε φαντάζεσαι. Κάποια μέρα, οι γονείς του θα το συναντήσουν εδώ και θα γνωρίσουν την ειρήνη. Το ποίμνιό μου θα συνεχίσει να αυξάνεται.»

Δάκρυα έτρεχαν στα μάτια του καρδιοχειρουργού. Όμως τα αισθήματά του ενάντια στο Θεό, γεμάτα εγωισμό, αντιδρούσαν μέσα του: «Έπλασες αυτό το πλάσμα, έπλασες αυτή την καρδιά. Είναι καταδικασμένο να πεθάνει μέσα σε λίγους μήνες…γιατί;»

Η φωνή μέσα του απάντησε: «Το παιδί πρέπει να επιστρέψει στο δικό μου ποίμνιο γιατί έχει εκτελέσει το καθήκον του. Δεν έπλασα το παιδί μου στη γη για να το χάσω, αλλά για να ξαναβρεθεί ένα άλλο χαμένο πρόβατο.»

Ο γιατρός κατάλαβε πως αυτό το παιδί δεν ήρθε εκεί τυχαία…ήρθε γι’ αυτόν…Ο ίδιος είχε λάβει μια χριστιανική μόρφωση…Οι αναμνήσεις χόρευαν μέσα στο νου του. Εξ αιτίας των πολλών επαγγελματικών του επιτυχιών, η ψυχή του είχε γίνει η τελευταία του φροντίδα.

Μπήκε στο θάλαμο του παιδιού, κάθισε πάνω στο κρεβάτι του, έχοντας απέναντί του τους γονείς του.

Το αγοράκι ξύπνησε και ψέλλισε: «Ανοίξατε την καρδιά μου;»

«Ναι!»,απάντησε συγκινημένος ο γιατρός.

«Και τι βρήκατε;», ρώτησε ο μικρός.

«Βρήκα το Χριστό», απάντησε ο χειρουργός, κλαίγοντας σαν το μικρό παιδί που ήταν ο ίδιος, πριν από πενήντα χρόνια…

Το παιδί και ο γιατρός έγιναν οι καλύτεροι φίλοι…

πηγή: olasthnfora2

Ζωή κλεμμένη

H Όλγα εντελώς αυθόρμητα και με τα μάτια της βουρκωμένα άρχισε

να του εξιστορεί το παιδικό της όνειρο.

“Το κορίτσι στεκόταν όρθιο στα κάγκελα της αυλής του σπιτιού 

του. Ήταν παιδί ακόμα και στην ψυχή του δεν υπήρχε καχυποψία.

Του άρεσε να ζωγραφίζει, να αποτυπώνει στον καμβά τις πιο βαθιές

του σκέψεις και τα όνειρά του και να γαληνεύει την ψυχή της με τη

μουσική. Μια μουσική που πολύ λίγοι καταλαβαίνουν κι ακόμη πιο

λίγοι μπορούν να εκφράσουν με λόγια. Πάντα αυτό το κορίτσι ήταν

ντυμένο στα άσπρα. Όπως το παρουσιαστικό του έτσι και η ψυχή του

ήταν αγνή. Έκανε όνειρα πολλά για τη ζωή, για την αγάπη και για να

κάνει τον κόσμο καλύτερο.

Έξαφνα κι ενώ το κορίτσι είχε καρφωμένο το βλέμμα του στο

απέναντι βουνό, και η σκέψη του πλανιόταν μέσα στο θολό τοπίο,

ακούστηκαν διαφορετικές μουσικές, περίεργες στο άκουσμα,

πρωτόγνωρες στην αγνή του ψυχή. Το κορίτσι σάστισε. Ο θόρυβος

όλο και πλησίαζε. Έκανε να κοιτάξει από την πλευρά εκείνη του

δρόμου και τι να δει; Μια ευχάριστη παρέα, άνθρωποι διαφορετικοί,

έδειχναν εύθυμοι και διαλαλούσαν με πάθος την πραμάτεια που

κουβαλούσαν για να πουλήσουν....

Έδειχναν διατεθειμένοι ακόμη και

να τη χαρίσουν αρκεί κάποιος να την παζάρευε (πολύ αργότερα

κατάλαβε πως το μεγαλύτερο μέρος της πραμάτειας ήτανε

κλεμμένο). Το κορίτσι ένιωσε έκπληκτο από το θέαμα.

Όταν ο θίασος αυτός πλησίαζε είδε στα χέρια του ενός από τους

ανθρώπους αυτούς έναν παράξενο πίνακα. Αισθάνθηκε

αποφασισμένη να τον αγοράσει με οποιοδήποτε τίμημα. Θα έκανε κι

αυτή παζάρι. Κοίταξε πίσω της. Οι δικοί της ήταν ακόμη μέσα στο

σπίτι. Σκέφτηκε λίγο και μετά κατέβηκε τις σκάλες με σκοπό να πάρει

αυτό που της έκανε εντύπωση.

Κοντοστάθηκε μπροστά στον άνθρωπο που το πουλούσε και

ζήτησε να το δει. Εκείνος άρχισε με κλάματα να της λέει πως είναι ο

αγαπημένος του πίνακας και δεν μπορεί να τον αποχωριστεί. Το

κορίτσι ρώτησε ποιο είναι το τίμημα. Αυτός δεν άφησε περιθώριο.

Ήταν βλέπετε από αυτούς που ξέρουν εύκολα να κλέβουν τις ψυχές,

τις ζωές και τις περιουσίες των τίμιων και αγνών ανθρώπων. Το

τίμημα ήταν να την πάρει μαζί του και θα είχε για πάντα αυτό το

υπέροχο έργο.

Πριν ακόμα τελειώσει η συζήτηση το κορίτσι είχε μπει στο θίασο.

Ούτε κι αυτή κατάλαβε πως. Το μόνο που θυμάται είναι οι

απεγνωσμένες κραυγές των γονιών της για να γυρίσει πίσω, οι

οποίες ακούγονταν αχνά, αλλά δεν πρόλαβε ούτε καν να τους πει

πού πάει. Στα χέρια κρατούσε το καινούριο της απόκτημα και δεν

μπορούσε ούτε καν να τα κουνήσει για να τους εξηγήσει από μακριά.

Ήταν βαρύ το δώρο της.”

Ξαφνικά το όνειρο την οδήγησε σε ύστερα χρόνια, όταν πια

καταπονημένη από το να πουλάει πραμάτειες είχε ισχυρούς

πόνους στα πόδια, γιατί περπατούσε ξυπόλυτη στο δρόμο και

έπρεπε κάθε βράδυ να καταθέτει την είσπραξή της για να

ξεπληρώσει αυτό που αγόρασε όταν ήταν ακόμα παιδί. Το σώμα της

και η ψυχή της ήταν γεμάτα πληγές που πονούσαν. Ο υπόλοιπος

θίασος συνέχιζε ευτυχισμένος την πορεία του από τόπο σε τόπο. Ο

άνθρωπος εκείνος μοίραζε ξανά ψεύτικους πίνακες και σε άλλα

κορίτσια του θιάσου που δέχονταν τα δώρα ευχαρίστως. Αυτή ένιωσε

ότι ποτέ δεν ανήκε εκεί. Πίστευε πως δεν υπήρχε επιστροφή και ότι

δεν είχε πια το κουράγιο να ξανανέβει εκείνες τις σκάλες. Ήταν η

ώρα που χανόταν τα λογικά της και ήθελε να πεθάνει για να

λυτρωθεί η ψυχή της.

Είδε τον εαυτό της πεσμένο στο δρόμο, να σπαράζει από πόνο και

να λιποθυμά και ο θίασος να απομακρύνεται χωρίς κανένας να

γυρίζει πίσω. Της είχαν κλέψει τα πάντα. Έτσι πίστευαν. Ήθελαν να

πεθάνει εκεί στο δρόμο με την πεποίθηση πως κανείς δε θα

βρισκόταν να τη σηκώσει και να την περιθάλψει. Όμως ο δρόμος

εκείνος ήταν γνωστός. Ήταν ξέφωτο και από μακριά φαινόταν κάτι

σκάλες σ’ ένα πολύ ψηλό σπίτι. Το κορίτσι στάθηκε τυχερό μέσα

στην ατυχία του. Μαζεύτηκε κόσμος. Νόμιζαν ότι είχε πεθάνει.

Κανείς δεν τολμούσε να τη σηκώσει. Κάποιος φώναξε τους δικούς

της. Ήταν επιτέλους μπροστά στο πατρικό της σπίτι. Το κορίτσι δεν

είχε πεθάνει. Κάτι ζούσε ακόμη μέσα της που δεν μπόρεσε κανείς να

το κλέψει. Ήταν τα παιδικά της όνειρα. Ήταν βαθιά κρυμμένα μέσα

της και της έδωσαν και πάλι ζωή. Οι δικοί της χάρηκαν και της είπαν

πως μόλις γίνει καλά είναι καιρός να επιστρέψει ξανά στο θίασο, γιατί

θα ήταν ευτυχισμένη εκεί. Όμως ξάφνου ένα χέρι, σαν μαγικό, δεν

την άφησε καν να ανέβει τις σκάλες, Ήταν το χέρι της γιαγιάς της

που την ανέβασε στο πιο ψηλό μπαλκόνι του σπιτιού, που ήταν

γεμάτο λουλούδια. Εκεί πάνω το κορίτσι ήταν ξανά ευτυχισμένο και

άρχισε να κάνει ξανά όνειρα. Δεν ξανακατέβηκε από εκεί. Όποτε

έβλεπε θιάσους απομακρυνόταν. Είχε πάρει πια πίσω την κλεμμένη

ζωή της.

Λευτέρης Αϋφαντής

πηγή: poihsh-logotexnia

ΚΟΙΝΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ - ΕΝΑΛΛΑΣΣΟΜΕΝΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑ - ΓΟΝΕΪΚΗ ΙΣΟΤΗΤΑ

Μπαμπά, μπορεί να έφυγες...

Μπαμπά, μπορεί να έφυγες από το σπίτι η να σε ανάγκασε η μαμά. Δεν ξέρω γιατί ο καθένας λέει τα δικά του. Για μένα όμως είσαι ο πατέρας μου.

Δεν θα υπάρξει άλλος και να σου πω κάτι, ακόμη κι αν η μαμά σχετιστεί με κάποιον άλλον, δεν νομίζω ότι θα ενδιαφερθεί για μένα τόσο πολύ. Εγώ θα είμαι μάλλον μια ‘αναγκαστική παρουσία’.

Το λέω αυτό γιατί σε ξέρω. Ξέρω ότι ακόμη κι αν σχετιστείς με κάποια που έχει παιδί δεν θα μπορέσεις να του δώσεις τόση αγάπη όση μου έχεις δώσει, και μάλλον κι εσύ θα το βλέπεις ως ‘αναγκαστική παρουσία’.

Πάντως αυτό που θέλω να σου πω με το παρόν e-mail είναι ότι εγώ δεν θα σε εγκαταλείψω συναισθηματικά. Είμαι μεγάλη πια, συζητάω με φίλες-ους μου και βλέπω τα προβλήματα των χωρισμένων παιδιών. Δεν θα σ’ εγκαταλείψω συναισθηματικά, γιατί αν το κάνω θα έχεις πολύ περισσότερους λόγους να βρεις τη συναισθηματική στήριξη σε μια νέα σύντροφο.

Σαν τον μπαμπά του φίλου μου του Αργύρη, που αντιδρώντας με θυμό, δεν θέλει να μιλήσει στον πατέρα του. Εκείνος του στέλνει μηνύματα, e-mails, ακόμη και γράμματα, πολλά χρόνια τώρα, αλλά ο Αργύρης δεν του απαντά. Είναι ενήλικος λέει κι αυτός και έχει κάνει την επιλογή του. Όμως τώρα τελευταία έμαθε ότι ο πατέρας του έκανε μια καινούργια σχέση, γιατί ήταν πολλά χρόνια μόνος του.

Είχε αδυνατίσει, είχε πάει σε ψυχολόγους, τον είχε πάει ο Αργύρης σε δικαστήριο, γιατί είχε μια πληροφορία που όπως αποδείχτηκε μετά ήταν ψέματα, δήθεν λέει είχε δεύτερη δουλειά και έβγαζε άλλα τόσα. Του έφυγαν πολλά λεφτά σε δικηγόρους, χρεώθηκε, στερήθηκε, αδυνάτισε.

Ο Αργύρης λέει ότι μάλλον έπαθε και κάτι η υγεία του. Δεν καταλαβαίνει ο χαζός ότι αν χάσει τον πατέρα του θα χάσει και αυτήν, την όση είναι, δεν ξέρω, διατροφή που δίνει ο πατέρας του τώρα που σπουδάζει. Δεν καταλαβαίνει ότι σε δύο χρόνια που ενηλικιώνεται και κανένα δικαστήριο δεν θα επιβάλει στον πατέρα του διατροφή, θα χάσει αυτά τα λίγα που δίνει ο πατέρας της Νίκης.

Εμένα η Νίκη μου αρέσει. Η Νίκη έβλεπε τον πατέρα της συχνά. Και πιο συχνά απ' ότι θα έλεγε το δικαστήριο. Η μάνα της Νίκης δεν έκανε δικαστήριο στον πατέρα της. Μάλλον δεν είχε λεφτά αλλά μάλλον είναι έξυπνη. Ζητούσε από τον πατέρα της Νίκης να την βοηθάει, να την πηγαίνει στον γιατρό, στα αθλητικά, να την παίρνει διακοπές κ.α.

Έτσι ο πατέρας της δεν είχε χρόνο, αλλά ούτε και ανάγκη για μια άλλη σχέση. Είχε την κόρη του. Έτσι θέλω να είμαστε κι εμείς. Θέλω να με πηγαίνεις στη φίλη μου τη Νίκη στον Μαραθώνα, όποτε μπορείς. Θέλω να έρχομαι στο σπίτι της γιαγιάς που μένεις, να σας βλέπω και τους δύο. Μπαμπά, μην προσπαθείς να μου κρυφτείς αν έχεις δεύτερη δουλειά θα το καταλάβω, αλλά μην φοβάσαι δεν θα σε πάω στο δικαστήριο.

Θα προτιμούσα τα λεφτά που θα έδινες στο δικηγόρο να μου τα δίνεις εμένα, γιατί για μένα δεν δουλεύεις; Δεν νομίζω να έχεις κάνει κιόλας κάποια νέα σχέση. Πότε πρόλαβες; Δεν θα σε αφήσω μόνο σου. Θα έχεις εμένα. Θα μου λες για τη δουλειά σου (όπως παλιά) για το άγχος σου (όπως παλιά) μακάρι να μην το είχες, για τα σχέδια σου, ξέρεις εσύ, για το σπίτι στο χωριό που θέλεις να επισκευάσεις. Μπαμπά, αυτό το σπίτι μου αρέσει και θα ήθελα κάποτε να μου το γράψεις.

Η μαμά φωνάζει κι έχει τις αντιρρήσεις της. Θα φύγω λέει έτσι μακριά της. Ενώ αλλιώς δεν θα φύγω; Εγώ δηλαδή δεν θα παντρευτώ; Κι αν ο άντρας μου είναι από τη Θεσσαλονίκη; Δεν θα πάω να ζήσω στην Θεσσαλονίκη; Θα ερχόμαστε στις διακοπές στο χωριό.

Αυτός ο δύστυχος ο Αργύρης κι αυτή η απερίσκεπτη μάνα του δεν καταλαβαίνει ότι δεν της ανήκει και ότι κάποια μέρα ο Αργύρης θα φύγει από το σπίτι, είτε γιατί θα βρει δουλειά η θα μετατεθεί αλλού, είτε γιατί θα παντρευτεί. Όλη της η ζωή είναι αυτό το παιδί, έφηβος πια, εκείνη είναι μεγάλη, νομίζω 50 η 55. Όπου νάναι θα σταματήσει η διατροφή που έχει επιβάλει το δικαστήριο. Τι θα κάνει μετά; Δεν πρέπει να φτιάξει τη ζωή της;

Εγώ είπα στη μαμά να είναι καλή, να είναι ο εαυτός της να έχει παρέες και ποιος ξέρει ίσως να είναι πιο τυχερή, αν και δεν το νομίζω, αλλά τέλος πάντων να μη μείνει μόνη της, να βρει κι εκείνη ένα στήριγμα, γιατί κι εγώ που τελειώνω το πανεπιστήμιο σε δύο χρόνια θα ψάξω για δουλειά. Μπαμπά, θα με βοηθήσεις έτσι δεν είναι; Εσύ έχεις πολλές γνωριμίες. Και να σου πω, είτε βρω είτε δεν βρω δουλειά θα μου δίνεις μια βοήθεια έτσι δεν είναι;

Μπαμπά αυτά ήθελα να σου πω κι ακόμα ότι σ’ αγαπώ και σ’ ευχαριστώ που μου χάρισες τη ζωή. Υπάρχω χάρη σ’ εσένα. Περιμένω τηλέφωνο σου.

Πολλά φιλιά. Η κόρη σου.

Dionysios Kataskevastis

πηγή: greekdad