Καταδίκη της ελληνικής δικαστικής πρακτικής από το ΕΔΔΑ σε ότι αφορά την επικοινωνία πατέρα τέκνου

Η Ελλάδα παραβίασε το άρθρο 8 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, και ειδικότερα την υποχρέωσή της να προστατέψει την οικογενειακή ζωή του προσφεύγοντα, λαμβάνοντας τα αναγκαία μέτρα για την υλοποίηση του δικαιώματος επικοινωνίας του με τα παιδιά του.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΦΟΥΡΚΙΩΤΗΣ (FOURKIOTIS) κατά της ΕΛΛΑΔΑΣ, της 16/6/2016

Με την πρόσφατη απόφαση Φουρκιώτης (Fourkiotis) κατά της Ελλάδας [αρ. 74758/11] της 16/6/2016, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου διαπίστωσε ότι η Ελλάδα παραβίασε το άρθρο 8 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, και ειδικότερα την υποχρέωσή της να προστατέψει την οικογενειακή ζωή του προσφεύγοντα, λαμβάνοντας τα αναγκαία μέτρα για την υλοποίηση του δικαιώματος επικοινωνίας του με τα παιδιά του.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Ελλάδα καταδικάζεται για παραβίαση του άρθρου 8 της Σύμβασης (προστασία ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής, κατοικίας και αλληλογραφίας). Έχουν προηγηθεί η Kosmopoulou κατά της Ελλάδας της 5/2/2004 και η Tsourlakis κατά της Ελλάδας της 15/10/2009. Το αντικείμενο της Tsourlakis, όμως, ήταν εντοπισμένο στην μη-χορήγηση στον προσφεύγοντα μιας έκθεσης της Εταιρείας Προστασίας Ανηλίκων που αφορούσε το παιδί του, στο πλαίσιο μιας αντιδικίας για την επιμέλεια. Η Kosmopoulou, αντίθετα, αφορούσε ό,τι και η Fourkiotis, δηλαδή την έλλειψη κρατικών υποστηρικτικών μέτρων για την διασφάλιση του δικαιώματος επικοινωνίας του γονιού με το παιδί του. Όμως, η Fourkiotis κατά της Ελλάδας είναι πολύ πιο πλήρης, αναλυτική, τα περιστατικά της είναι πολύ σαφέστερα και οι διατυπώσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου πολύ πληρέστερες, ώστε δεν παραμένει καμία αμφιβολία για το πού και πώς η Ελλάδα παραβίασε (και παραβιάζει και σήμερα) τις υποχρεώσεις της από το άρθρο 8 της ΕΣΔΑ στην περίπτωση του προσφεύγοντα, καθώς και σε παρόμοιες περιπτώσεις. 

Μεταξύ Kosmopoulou και Fourkiotis, πράγματι, υπήρξε μια κρίσιμη διαφορά στον εσωτερικό χειρισμό της υπόθεσης. Ειδικότερα, ο νόμος (950 παρ. 2 ΚΠολΔ, 232 Α Π.Κ.) τυπικά «προστατεύει» το δικαίωμα επικοινωνίας του γονιού με το παιδί του απειλώντας ποινές (χρηματικές, προσωπική κράτηση, φυλάκιση, κατά περίπτωση) στον άλλο γονιό, δηλαδή εκείνον που παραβιάζει το δικαίωμα. 

Τόσο η Κοσμοπούλου, ως μητέρα, όσο και ο Φουρκιώτης, ως πατέρας, είχαν καταθέσει στα δικαστήρια τις προβλεπόμενες στον νόμο αγωγές και μηνύσεις για την επιβολή στον άλλο γονιό των νομίμως προβλεπομένων ποινών. Ενώ, όμως, η Κοσμοπούλου επέμεινε να δικάζει την υπόθεση «μέχρι τον Άρειο Πάγο», όπου και η αίτησή της απορρίφθηκε, ο Φουρκιώτης, όταν έφταναν οι δικάσιμοι των υποθέσεων, πήγαινε και δήλωνε στο δικαστήριο ότι δεν ήθελε να βάλει φυλακή την μάνα των παιδιών του: αυτός τα παιδιά του ήθελε να δει (Fourkiotis, παρ. 21). 

Απευθύνθηκε προς τούτο στον Εισαγγελέα Ανηλίκων Αθηνών, ζητώντας από τον τελευταίο να λάβει τα κατάλληλα μέτρα. Ο Εισαγγελέας διέταξε κοινωνική έρευνα, κάλεσε τους γονείς, τους απηύθυνε συστάσεις (= να τα βρούνε μεταξύ τους), και εξήλθε της υποθέσεως. 

Έτσι, ενώ στην Kosmopoulou, η Ελληνική δογματική προσπαθούσε να κρυφτεί πίσω από το δάχτυλό της (τι να αποφάσιζε ο Άρειο Πάγος … το συμφέρον του τέκνου … κ.τ.λ.), προκειμένου να μην αντιληφθεί για ποιο λόγο το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο είχε διαπιστώσει παραβίαση του άρθρου 8 της Σύμβασης, στην Fourkiotis καμία αμφιβολία δεν καταλείπεται για το ποιες ήταν οι υποχρεώσεις του Ελληνικού Κράτους, τις οποίες παραβίασαν οι εσωτερικές Αρχές. 

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, στην Fourkiotis (παρ. 69, 74) μόνο συγχαρητήρια δεν δίνει στον πατέρα που παραιτήθηκε από τις αγωγές και μηνύσεις των άρθρων 950 παρ. 2 ΚΠολΔ και 232 Α Π.Κ. με αιτήματα φυλάκισης της μητέρας. «Μέτρα κυρωτικά, όπως φυλάκιση, πρέπει να εφαρμόζονται μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις», γράφει. «Πριν από αυτά, θα πρέπει να εξαντλούνται άλλα μέτρα για να επιτευχθεί η συνεργασία των μερών», υποδεικνύοντας και την φύση των μέτρων που πρέπει να ληφθούν («προπαρασκευαστικά μέτρα», κυρίως επιβλεπόμενες συναντήσεις, μέχρι να αποκατασταθεί ο οικογενειακός δεσμός του γονιού με τα παιδιά, μεσολάβηση, στοχευμένη κοινωνική συμπαράσταση, ή/και μία θεραπευτική παρακολούθηση της μητέρας), καθώς και τον υπεύθυνο για την λήψη τέτοιων μέτρων, που είναι το Κράτος, και εν προκειμένω ο Εισαγγελέας Ανηλίκων (παρ. 65-66, 69-74). Τέτοια μέτρα θα πρέπει να λαμβάνονται με ταχύτητα (να είναι «γρήγορα» και «πρακτικά»), ώστε να μην παρέρχεται ο χρόνος εις βάρος του γονιού που δεν επικοινωνεί με τα παιδιά του (παρ. 66, 70). 

Στην περίπτωση της Fourkiotis, οι αρμόδιες Αρχές, με την πλήρη αδράνειά τους, κρίνονται πολύ κατώτερες των ελαχίστων υποχρεώσεών τους από το άρθρο 8 της Σύμβασης για την προστασία της οικογενειακής ζωής του προσφεύγοντα (παρ. 75). 

Και, βέβαια, για τρίτη φορά (μετά την Kosmopoulou και την Tsourlakis) το ΕΔΔΑ καταδικάζει την Ελλάδα επειδή οι διάφορες Υπηρεσίες και οι Εισαγγελίες Ανηλίκων δεν χορηγούν στους ενδιαφερόμενους γονείς τις ιατρικές και κοινωνικές εκθέσεις και αναφορές που συντάσσονται για την υπόθεσή τους (52, 65, 70, 73, με ad hoc αναφορά στην Kosmopoulou). 

Θα πρέπει να τονιστεί ότι, η Ελλάδα, πλην της πληρωμής της ικανοποίησης ηθικής βλάβης που επιδικάζεται (ύψους καθαρά συμβολικού), υπέχει επίσης δύο ακόμα υποχρεώσεις, εγγενείς στην διαπίστωση της παραβίασης της ΕΣΔΑ από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο: 

(α) Υποχρέωση αυτούσιας αποκατάστασης (restituitio in integrum) της προσβολής, δηλαδή η Ελλάδα υποχρεούται να λάβει, έστω και καθυστερημένα, τα αναγκαία μέτρα για την προστασία του οικογενειακού δικαιώματος του προσφεύγοντα (Scozzari και Giunta κατά της Ιταλίας (Ευρ. Σύνθ.) της 13/7/2000, Amanalachioai κατά της Ρουμανίας της 26/5/2009, παρ. 107) και 

(β) Υποχρέωση διαμόρφωσης της εσωτερικής της νομοθεσίας, για την αποφυγή στο μέλλον παραβιάσεων σε παρόμοιες περιπτώσεις (Christine Goodwin κατά του Η.Β. (Ευρεία Σύνθεση) της 11/7/2002, παρ. 120, Scozzari και Giunta κατά της Ιταλίας (Ψήφισμα Επιτροπής Υπουργών) της 25/6/2008). 

Στο ισχύον Ελληνικό νομικό πλαίσιο, οι διατάξεις των άρθρων 950 παρ. 2 ΚΠολΔ και 232 Α Π.Κ. ελέγχονται από το ΕΔΔΑ ως ανεπαρκείς, αν όχι ακατάλληλες (παρ. 68). Πρέπει προφανώς να αναθεωρηθούν και να συμπληρωθούν. Υπό το ισχύον νομικό πλαίσιο, μόνη δυνατότητα παραμένει η «συμβατική» ερμηνεία του άρθρου 1532 Α.Κ. (παρ. 34 της Fourkiotis), δηλαδή η παραδοχή ότι ο Εισαγγελέας Ανηλίκων μπορεί και υποχρεούται, βάσει της διάταξης αυτής, να λαμβάνει τα απαραίτητα μέτρα για την προστασία του δικαιώματος του άρθρου 8 της Σύμβασης. Αποτελεί, εξάλλου, πάγια νομολογία του ΕΔΔΑ από την δεκαετία του 1990 ήδη (Hokkanen κατά της Φινλανδίας της 23/9/1994, παρ. 55), ότι, τόσο στις αναλήψεις των παιδιών σε Δημόσια Μέριμνα (υποθέσεις τις οποίες συνήθως διευθύνει με διατάξεις του ο Εισαγγελέας Ανηλίκων) όσο και στις οικογενειακές διαφορές, το Κράτος έχει τις ίδιες υποχρεώσεις για την προστασία των οικογενειακών δικαιωμάτων υπό το άρθρο 8. 

Αθήνα, 17/6/2016 Κωνσταντίνος Δεμερτζής

Δρ. Νομικής, Δικηγόρος Αθηνών

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΦΟΥΡΚΙΩΤΗΣ (FOURKIOTIS) κατά της ΕΛΛΑΔΑΣ, της 16/6/2016:

Fourkiotis_Φουρκιώτης κατά της Ελλάδας_ 16-6-2016_

Πηγή

Υιοθεσία παιδιών από Ομόφυλα ζευγάρια. Αρκεί η Αγάπη για να μεγαλώσει Σωστά ένα Παιδί;

θα ήταν ποτέ δυνατόν ένα παιδί να θέλει να υιοθετηθεί από δύο μπαμπάδες η δύο μαμάδες; Εκτός αν δίνονται στα ομόφυλα ζευγάρια σκόπιμα προς υιοθεσία βρέφη, που δεν μπορούν να μιλήσουν!

Με την πρόσφατη υπερψήφιση από την Ελληνική Βουλή του περιβόητου νόμου περί συμφώνου συμβίωσης, αναγνωρίστηκαν θεσμικά για πρώτη φορά στην Ελλάδα οι σχέσεις μεταξύ ομοφύλων! 

Τα ομόφυλα ζευγάρια που εις το εξής θα συνάπτουν Σύμφωνο συμβίωσης, θα αποκτούν καθεστώς παρόμοιο με αυτό των συζύγων και πρόσβαση στα περισσότερα συζυγικά δικαιώματα. Δεν θα έχουν όμως, προς το παρόν, δικαίωμα υιοθεσίας τέκνων.

Ο νόμος περί του συμφώνου δεν περιλαμβάνει διάταξη σχετική με την υιοθεσία. Διατηρείται επομένως σε ισχύ το άρθρο 1545 του Αστικού Κώδικα ( στο εξής ΑΚ), που ορίζει, ότι δεν επιτρέπεται να υιοθετηθεί το ίδιο πρόσωπο ταυτόχρονα από περισσότερους, εκτός αν αυτοί είναι σύζυγοι. Σύμφωνα με το δεύτερο εδάφιο του ίδιου άρθρου, το ήδη υιοθετημένο τέκνο δεν μπορεί να υιοθετηθεί από άλλον, όσο διαρκεί η υιοθεσία. Μόνη εξαίρεση είναι η περίπτωση όπου ο/η σύζυγος υιοθετεί το θετό τέκνο του άλλου συζύγου.

Ήδη όμως με σχετικά δημοσιεύματα και τηλεοπτικές εκπομπές προλειαίνεται το έδαφος, ώστε να πεισθούμε οι Έλληνες πολίτες, ότι για να υιοθετηθεί το ίδιο πρόσωπο ταυτόχρονα η διαδοχικά από περισσότερους, δεν χρειάζεται να είναι οι υιοθετούντες σύζυγοι. Αρκεί να είναι ζευγάρι και να έχουν συνάψει Σύμφωνο –δηλαδή ένα συμβόλαιο– συμβίωσης. Και μάλιστα, δεν χρειάζεται να πρόκειται για ετερόφυλο ζευγάρι, μπορεί κάλλιστα ένα ζευγάρι ομοφύλων να υιοθετήσει παιδί.

Από ο,τι φαίνεται οι υποστηρικτές των απόψεων αυτών, ιδίως δε οι υποστηρικτές της υιοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια, δεν γνωρίζουν το Ελληνικό δίκαιο το σχετικό με τη σύσταση υιοθεσίας η δεν ενδιαφέρονται καθόλου για τις ρυθμίσεις του. Για αυτό, δημοσιεύουμε στο περιοδικό μας το παρόν άρθρο, όπου θα παρουσιάσουμε σε αδρές γραμμές τις ρυθμίσεις αυτές, ώστε να τις γνωρίσουν οι αναγνώστες. 

Θα επικεντρωθούμε στην υιοθεσία ανηλίκων, καθώς η υιοθεσία ενηλίκων, από το 1996 και μετά μόνο κατ’ εξαίρεση είναι δυνατή. Επιτρέπεται μόνο, όταν ο υιοθετούμενος ενήλικος είναι συγγενής εξ αίματος η εξ αγχιστείας με αυτόν που υιοθετεί μέχρι και τον τέταρτο βαθμό – είναι δηλαδή αδελφός, εγγονός, ανηψιός ή πρώτος εξάδελφος του υιοθετούνος ή του συζύγου του.

Η υιοθεσία τελείται με δικαστική απόφαση, με βάση τις συναινέσεις των ενδιαφερομένων προσώπων, οι οποίες δεν είναι γενικές και αόριστες αλλά δίνονται για τη συγκεκριμένη κάθε φορά υιοθεσία.

Βεβαίως αυτός που θέλει να υιοθετήσει κάνει αίτηση και συναινεί αυτοπροσώπως ενώπιον του δικαστηρίου (ΑΚ 1549). Επίσης, ρητά ορίζει το άρθρο 1546 ΑΚ ότι «ο έγγαμος δεν μπορεί να υιοθετήσει χωρίς τη συναίνεση του συζύγου του»

Δεν αρκούν όμως αυτές οι συναινέσεις, προκειμένου να τελεσθεί η υιοθεσία. Για να υιοθετηθεί ένας ανήλικος χρειάζεται να συναινέσουν ενώπιον του Δικαστηρίου οι γονείς του. Σε περίπτωση που οι γονείς είναι άγνωστοι, η συναίνεσή τους δεν παρακάμπτεται, αλλά αναπληρώνεται από το Δικαστήριο, με δικαστική απόφαση. Σε αυτή την τελευταία περίπτωση, το Δικαστήριο οφείλει να ακούσει τους πλησιέστερους συγγενείς του προς υιοθεσία τέκνου.

Θα πρέπει να είναι πολύ «προοδευτικός» και «απελευθερωμένος» ένας γονιός (αλλά κι ένας παππούς, θείος και γενικά συγγενής, όταν ζητείται η γνώμη του), για να επιτρέψει την υιοθεσία του παιδιού του από ένα ζευγάρι ομοφύλων, τη στιγμή μάλιστα που με την υιοθεσία διακόπτεται κάθε δεσμός του θετού τέκνου με τη φυσική του οικογένεια - με εξαίρεση τα κωλύματα γάμου, τα οποία διατηρούνται. Υπάρχει βέβαια η πιθανότητα κάποιοι γονείς ευρισκόμενοι σε οικονομική ένδεια και υπό ψυχολογική πίεση να συναινούσαν σε υιοθεσία του παιδιού τους από ζευ- γάρι ομοφύλων λαμβάνοντας οικονομικά ωφελήματα. 

Τέτοιες ανήθικες και απάνθρωπες υιοθεσίες θέλει να θεσμοθετήσει η Πολιτεία;

Είναι σημαντικό επίσης να σημειωθεί και τούτο: Το Δικαστήριο οφείλει, να ακούει και τη γνώμη του υιοθετούμενου παιδιού και να τη συνεκτιμά, λαμβάνοντας υπόψιν την ωριμότητά του. Αν μάλιστα το παιδί έχει συμπληρώσει το δωδέκατο έτος της ηλικίας του, δεν μπορεί να γίνει υιοθεσία, χωρίς την αυτοπρόσωπη ενώπιον του Δικαστηρίου συναίνεσή του. 

Δεν μπορώ να φανταστώ, ότι θα ήταν ποτέ δυνατόν ένα παιδί να θέλει να υιοθετηθεί από δύο μπαμπάδες η δύο μαμάδες! Εκτός αν δίνονται στα ομόφυλα ζευγάρια σκόπιμα προς υιοθεσία βρέφη, που δεν μπορούν να μιλήσουν! Γιατί αλλιώς, όπως λέει κι ένα τραγούδι, «πως να κρυφτείς απ’ τα παιδιά;»

Τον πρώτο λόγο για την υιοθεσία δεν τον έχουν τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα, αλλά το Δικαστήριο, το οποίο ελέγχει τη νομιμότητά της, δηλαδή το κατά πόσον συντρέχουν οι τυπικές προϋποθέσεις της. Αυτές είναι επιγραμματικά: η αίτηση του υιοθετούντος (ο οποίος πρέπει να έχει συμπληρώσει το τριακοστό έτος της ηλικίας του, να μην έχει υπερβεί το εξηκοστό και να έχει την ικανότητα να ρυθμίζει ο ίδιος τις έννομες σχέσεις του), οι έγκυρες συναινέσεις που προαναφέρθηκαν και η διαφορά ηλικίας μεταξύ υιοθετούντος και υιοθετούμενου. Ειδικότερα, υιοθετών πρέπει να είναι μεγαλύτερος από τον υιοθετούμενο ανήλικο τουλάχιστον κατά δεκαοκτώ και το πολύ κατά πενήντα χρόνια.

Ιδίως όμως προβαίνει το Δικαστήριο σε έλεγχο σκοπιμότητας της υιοθεσίας, ελέγχει δηλαδή το κατά πόσον η εκάστοτε συγκεκριμένη υιοθεσία συμφέρει τον υιοθετούμενο, είτε αυτός είναι ανήλικος, είτε ενήλικος. Σύμφωνα με ρητή νομοθετική επιταγή, που περιλαμβάνεται μάλιστα στο πρώτο άρθρο του περί υιοθεσίας κεφαλαίου, «η υιοθεσία πρέπει να αποβλέπει στο συμφέρον του υιοθετουμένου» (ΑΚ 1542).

Σκοπός δηλαδή της υιοθεσίας δεν είναι να παρέχει στα άτεκνα ζευγάρια τη δυνατότητα να αποκτήσουν παιδί, αλλά να παρέχει στο παιδί τη δυνατότητα να αναπτυχθεί πνευματικά μέσα σε ένα υγιές οικογενειακό περιβάλλον. 

Ειδικότερα το Δικαστήριο εξετάζει αν, «εν όψει της προσωπικότητας, της υγείας και της οικογενειακής κατάστασης εκείνου που υιοθετεί και του υιοθετούμενου, καθώς και της αμοιβαίας ικανότητάς τους προσαρμογής, η υιοθεσία συμφέρει τον υιοθετούμενο» (ΑΚ 1558). Ως συμφέρον του υιοθετούμενου τέκνου νοείται όχι μόνο το περιουσιακό, αλλά ιδίως η ορθή ανάπτυξη της προσωπικότητάς του. Ειδικότερα, η υιοθεσία θα πρέπει όχι απλώς να μη δημιουργεί προβλήματα στο παιδί, αλλά και να βελτιώνει τις συνθήκες ζωής του.

Ξεκάθαρα ορίζεται στην παραπάνω νομοθετική διάταξη, ότι το Δικαστήριο, προκειμένου να διακριβώσει αν η υιοθεσία εξυπηρετεί το συμφέρον του παιδιού συνεκτιμά την οικογενειακή κατάσταση εκείνου που υιοθετεί. Δεν μπορεί επομένως να εξομοιωθεί ένα ζευγάρι που έχει συνάψει Σύμφωνο συμβίωσης (πολύ περισσότερο αν είναι ομόφυλο), με ένα παντρεμένο ζευγάρι! Επίσης συνεκτιμά το Δικαστήριο την αμοιβαία ικανότητα προσαρμογής υιοθετούντος και υιοθετούμενου. 

Είναι ποτέ δυνατόν να γίνει δεκτό, ότι ένα παιδί θα προσαρμοστεί ομαλά σε μια οικογένεια με δύο μαμάδες η δύο μπαμπάδες;

Κυρίως όμως εκτιμά το Δικαστήριο την προσωπκότητα και την υγεία (σωματική, ψυχική και διανοητκή) του υποψήφιου θετού γονέα. Ο ίδιος ο Έλληνας Νομοθέτης με τη θέσπιση του αντιρατσιστικού νόμου ανήγαγε το γενετήσιο προσανατολισμό σε στοιχείο προσδιοριστικό του προσώπου, συρρικνώνοντας έτσι την προσωπικότητα των ομοφυλοφίλων. 

Ποιος μπορεί τώρα να ισχυριστεί, ότι δε θα ασκεί επιρροή στην εκτίμηση της προσωπικότητας του υποψήφιου θετού γονέα το γεγονός ότι είναι αυτός ομοφυλόφιλος;

Εξ άλλου, μπορεί από το 1973 η Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία να μην περιλαμβάνει πλέον την ομοφυλοφυλία μεταξύ των ψυχικών νόσων, η αλλαγή αυτή όμως δεν έγινε μετά από εμπεριστατωμένη ψυχιατρική έρευνα, αλλά μετά από διαμαρτυρίες των ακτιβιστών για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων. 

Ποιος μπορεί με βεβαιότητα να πεί, ότι η ομοφυλοφυλία δεν είναι ψυχική διαταραχή; 

Τα αίτια μάλιστα πρόκλησης της ομοφυλοφιλίας μέχρι σήμερα δεν είναι απολύτως γνωστά στην ψυχιατρική επιστήμη. Ποιος μπορεί να εγγυηθεί, ότι ζώντας ένα παιδί μαζί με δύο ομοφυλόφιλους θα εκδηλώσει σωστά το ερωτικό στοιχείο της ψυχής του και δε θα γίνει και το ίδιο ομοφυλόφιλο; Η μήπως αυτό δε μας ενδιαφέρει ως κοινωνία;

Μιλώντας για εμπεριστατωμένη επιστημονική έρευνα θα πρέπει να τονίσουμε, ότι σύμφωνα με το άρθρο 1557 ΑΚ πριν από την τέλεση της υιοθεσίας ανηλίκου (όχι ενηλίκου) διεξάγεται από την κοινωνική υπηρεσία επισταμένη κοινωνική έρευνα και κατατίθεται στο Δικαστήριο έκθεση για το αν, με βάση τα στοιχεία που προέκυψαν, η εκάστοτε συγκριμένη υιοθεσία συμφέρει η όχι τον υιοθετούμενο. Η συγκεκριμένη έκθεση δεν είναι δεσμευτική για το Δικαστήριο, αλλά συνεκτιμάται από αυτό για το σχηματισμό της κρίσης του. Ποιος ευσυνείδητος κοινωνικός λειτουργός και με ποια κριτήρια θα βεβαιώσει, ότι ένα ζευγάρι ομοφύλων μπορεί να παρέχει στο παιδί το υγιές οικογενειακό περιβάλλον που του χρειάζεται για να αναπτυχθεί η προσωπικότητά του;

Από όλα τα παραπάνω γίνεται φανερό, πως η υιοθεσία παιδιών από ζευγάρια ομοφύλων είναι κάθε άλλο παρά αυτονόητη. 

Είναι αντίθετη προς όλο το Ελληνικό Δίκαιο περί υιοθεσίας και ιδίως είναι αντίθετη προς το θεμέλιο του. Θεμέλιο του Ελληνικού Δικαίου για την υιοθεσία είναι το συμφέρον του υιοθετούμενου, ιδίως μάλιστα το πνευματικό συμφέρον του. Δεν είναι το εγωκεντρικό, κοντόφθαλμο συμφέρον κάποιων να αποκτήσουν ένα παιδί, περίπου όπως θα αποκτούσαν ένα σπίτι, ένα σκυλί η ένα αυτοκίνητο! Και το να γίνει ένας άνθρωπος γονιός δεν είναι δικαίωμα, όπως παρουσιάζεται από τα Μέσα Μαζικής Αποβλακώσεως, αλλά λειτούργημα με τεράστια ευθύνη, που πρέπει να μπορεί αυτός να αντέξει.

Έχει υποστηριχθεί και η άποψη, ότι η υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια είναι οπωσδήποτε συμφέρουσα για τα ορφανά παιδιά. Σύμφωνα με την άποψη αυτή, είναι καλύτερα για ένα παιδί να μεγαλώνει με αγάπη στο περιβάλλον ενός ομόφυλου ζευγαριού, παρά να παραμένει στα «αζήτητα»(!), μεγαλώνοντας σε ίδρυμα, όπου είναι πιθανό να αναπτύξει εξάρτηση και αδυναμία προσαρμογής στον «έξω» κόσμο. Τον ισχυρισμό αυτό διατύπωσε ο κ. Ηλίας Μαγκλίνης σε άρθρο του στην εφημερίδα «Καθημερινή» της 19ης Δεκεμβρίου 2015, με τίτλο «Περί υιοθεσίας», αλλά εκφράζει κι άλλους συμπολίτες μας. Δεν είναι όμως αληθής.

Πρώτον, από όσα παραπάνω αναπτύξαμε γίνεται σαφές, ότι δεν αρκεί η αγάπη για να μεγαλώσει σωστά ένα παιδί, ούτε λαμβάνεται μόνο αυτή υπόψιν από το Δικαστήριο, όταν καλείται να απαγγείλει μία υιοθεσία. 

Δεύτερον, πολλά άτεκνα ζευγάρια ετεροφύλων που θέλουν και μπορούν να μεγαλώσουν ένα παιδί υιοθετούν παιδιά από χώρες του εξωτερικού. Ας λύσει η Ελληνική Πολιτεία αυτό το πρόβλημα, αν θέλει να μην παραμένουν τα ορφανά παιδιά της «στα αζήτητα». Το να υιοθετούνται τα παιδιά από το νέο «μοντέρνο» θεσμό της ομοφυλοφιλικής «οικογένειας» θα είναι αν μη τι άλλο ριψοκίνδυνο για την πνευματική, ηθική, κοινωνική ανάπτυξή τους. Με τα παιδιά δεν επιτρέπεται να κάνουμε πειράματα!

Και δε θα πρέπει να μας διαφεύγει, ότι πολλά από τα παιδιά που μεγάλωσαν σε ιδρύματα, όχι απλώς δεν είχαν ψυχολογικά προβλήματα και προσαρμόστηκαν στον «έξω» κόσμο, αλλά αναδείχθηκαν εξαίρετα μέλη της κοινωνίας.

Αγγελική Ευθ. Ζώη, Νομικός

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Αρ. Τεύχους 162 Φεβρουάριος 2016

Πηγή

Πόσο αληθεύει ότι ένας μπαμπάς στην Ελλάδα μετά το διαζύγιο ΔΕΝ ενδιαφέρεται για τα παιδιά του;

Αποδεικνύεται ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΨΕΜΑ αυτό που ισχυρίζονται ορισμένες γυναίκες ότι "οι μπαμπάδες μετά το διαζύγιο ΔΕΝ ενδιαφέρονται για τα παιδιά τους"!

Αυτό που ισχυρίζονται ορισμένες εκδικητικές διαζευγμένες μητέρες ΚΑΤΑΡΡΙΠΤΕΤΑΙ απο τα ΕΠΙΣΗΜΑ έγγραφα της ΓΑΔΑ στο ερώτημα του συλλόγου ΓΟΝ.ΙΣ. που αφορά την ΠΑΡΕΜΠΟΔΙΣΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ του τέκνου με τον γονέα που δεν έχει την επιμέλεια (συνήθως του πατέρα). 

ΥΠΟΨΙΝ ότι οι παρακάτω Καταγραφές αφορούν ΜΟΝΟ τις τηλεφωνικές Καταγραφές (τηλ. κλήση στην Άμεσο Δράση) του λεκανοπεδίου Αττικής! 

Υπολογίζεται ότι Πανελλαδικά ΜΟΝΟ αυτού του είδους οι Καταγραφές φθάνουν ή και ξεπερνούν τις 15.000 Ετησίως!

Αν γίνει Πανελλαδική Έρευνα και σχετικά με τις καταγραφές, μηνύσεις σε ΟΛΑ τα Α.Τ. ή τις Εισαγγελίες της χώρας, ο αριθμός αυτός θα είναι κατά πολλές φορές ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΟΣ! 

Από τα στοιχεία αυτά προκύπτει ότι, ΟΙ ΜΠΑΜΠΑΔΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ μετά το διαζύγιο, αλλά ΟΙ ΜΑΜΑΔΕΣ στην Ελλάδα ΒΑΖΟΥΝ ΕΜΠΟΔΙΑ, χρησιμοποιούν τα παιδιά ως όπλα ενάντια στον άλλο γονέας και κάνουν ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ της δικαστικής απόφασης που της έχει αναθέσει την επιμέλεια του παιδιού!

ΤΙΣ ΠΡΟΚΑΛΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ, ΝΑ ΔΙΑΨΕΥΣΟΥΝ ΑΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ!

ΠΡΟΚΑΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, 

ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΕΙ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΕΙ ΣΕ ΟΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΣΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑΣ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΕΤΑ ΤΟ ΔΙΑΖΥΓΙΟ ΤΩΝ ΓΟΝΕΩΝ! 

ΚΑΙ ΣΕ ΟΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑ ΤΟΥ ΓΟΝΕΑ ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΧΕΙ ΑΝΑΤΕΘΕΙ Η ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ (ως είθισται στις μητέρες) ΚΑΙ ΠΑΡΕΜΠΟΔΙΖΕΙ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΑ ΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΑΛΛΟ ΓΟΝΕΑ (ως είθισται στους μπαμπάδες)!

Τηλεφωνικές καταγραφές 2014

Για το έτος 2015 παρατηρείται ΑΥΞΗΣΗ των ΠΑΡΕΜΠΟΔΙΣΕΩΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ τέκνου με τον γονέα που ΔΕΝ έχει την επιμέλεια, (ως είθισται του πατέρα).

Τηλεφωνικές καταγραφές 2015

H νέα τεχνολογία στην υπηρεσία των χωρισμένων. Διαζύγιο. Επικοινωνία μπαμπά και παιδιού και με χρήση Skype.

Νέα δεδομένα φέρνουν δικαστικές αποφάσεις σε υποθέσεις γονικής επιμέλειας, διατροφής των παιδιών αλλά και επικοινωνίας των χωρισμένων γονέων μαζί τους, «βάζοντας στο παιχνίδι» και κάθε μέσo σύγχρονης τεχνολογίας, ώστε να μιλάνε οπωσδήποτε και μέσω Skype, με tablets, κινητά κ.λπ.

Η Δικαιοσύνη αποφάσισε η επικοινωνία γονέα και παιδιού να γίνεται -εν ανάγκη- και με χρήση Skype όταν ζουν σε διαφορετική πόλη ή χώρα, ώστε να είναι πιο συχνή, άμεση και σταθερή η επαφή τους.

Ακολουθώντας περίπου τη λογική «τα πάντα για το παιδί», η δικαιοσύνη, μέσα από «προχωρημένες» αποφάσεις, δέχεται ότι οι γονείς πρέπει να τα δώσουν όλα, ακόμα και να πουλήσουν ή να νοικιάσουν την ακίνητη περιουσία τους ή να μετακομίσουν σε φθηνότερο σπίτι, για να είναι συνεπείς στις υποχρεώσεις τους για διατροφή των παιδιών.

Παράλληλα, θεωρώντας υποχρεωτική την ανεμπόδιστη επικοινωνία κάθε γονέα με το παιδί του, η Θέμις, έχοντας τα μάτια ανοιχτά στις εξελίξεις της τεχνολογίας, επιβάλλει να γίνεται -εν ανάγκη- και μέσω Διαδικτύου, με χρήση Skype όταν ζουν σε διαφορετική πόλη ή χώρα, ώστε να είναι πιο συχνή, άμεση και σταθερή η επαφή τους, χωρίς ο άλλος γονιός να μπορεί να την παρεμποδίσει.

Στις ίδιες πρωτοποριακές αποφάσεις η δικαιοσύνη «πιέζει» και τους δύο γονείς όχι μόνο να πληρώνουν για τη διατροφή ανάλογα με τις οικονομικές τους δυνάμεις ισομερώς, αλλά και να εξασφαλίζουν στο παιδί ανατροφή και εκπαίδευση ανάλογη με τις συνθήκες ζωής του, συμπεριλαμβάνοντας σε κάθε περίπτωση ξένες γλώσσες, αθλητικές δραστηριότητες, ψυχαγωγία κ.λπ.

Επίσης δέχεται ότι η υποχρέωση διατροφής συνεχίζεται και μετά την ενηλικίωση και για μεταπτυχιακά, βάζοντας ωστόσο ένα «χαλινάρι» εφόσον διαπιστωθεί ότι το παιδί μπορεί να δουλέψει, έστω και ευκαιριακά, συμβάλλοντας στα έξοδα.

Κινούμενος στο πνεύμα της εποχής και της δύσκολης οικονομικής συγκυρίας οι δικαστικές αποφάσεις όλων των βαθμών συνυπολογίζουν την κρίση, την ανάγκη διατήρησης ψυχικών δεσμών και με τους δύο γονείς, «ξεσκονίζουν» περιουσιακά στοιχεία, αμφισβητώντας συχνά την «καθαρότητα» των φορολογικών δηλώσεων, καθώς οι έντονες έριδες και διενέξεις των χωρισμένων γονέων αποκαλύπτουν κρυμμένα εισοδήματα.

Ταυτόχρονα, με «προχωρημένες» θέσεις αντιμετωπίζουν περίπου ως «ιερό» δικαίωμα τις καλοκαιρινές διακοπές του παιδιού αλλά και δικαιολογημένη την περίπου διετή καθυστέρηση στην ολοκλήρωση των πανεπιστημιακών σπουδών...

Θυσία και τα ακίνητα

Μετά από 20ετή σχεδόν έγγαμη συμβίωση, ζευγάρι χώρισε συναινετικά, με τη γυναίκα να κρατά τα δύο ανήλικα παιδιά. Η οικονομική κρίση, μία απόλυση και οι προστριβές για την επικοινωνία τους έφεραν στα δικαστήρια και για τη διατροφή των παιδιών. Η γυναίκα, άνεργη στο πρόγραμμα επιδότησης του ΟΑΕΔ και με αίτηση συμμετοχής σε κοινωνικό παντοπωλείο, αξίωσε διατροφή 2.000 ευρώ από τον τέως σύζυγο για να συνεχίσουν τα παιδιά ξένες γλώσσες, πολεμικές τέχνες (τάε κβον ντο) και την ψυχαγωγία τους, πέραν των αναγκαίων για τροφή και ένδυση.

Το Πρωτοδικείο δέχθηκε ότι οι ανάγκες αυτές κυμαίνονται περίπου σε 1.500 ευρώ, επιβαρύνοντας τον πατέρα κατά τα 2/3, ενώ τα υπόλοιπα επιβάρυναν τη μητέρα, με ένα μέρος του ποσού να καλύπτεται με τη φροντίδα και συνεισφορά της ακόμα και σε είδος (με τη συγκατοίκηση). Συνεκτιμώντας το ότι οι γονείς διαθέτουν από δύο ακίνητα (διαμερίσματα, οικόπεδο), το δικαστήριο έκρινε ότι ο καθένας τους πρέπει να πουλήσει ή να νοικιάσει το ακίνητό του ή και να μετακομίσει σε μικρότερο νοίκι για να περισσέψουν χρήματα ώστε να είναι συνεπής στη διατροφή.

Επικοινωνία μέσω Διαδικτύου

Σε άλλη περίπτωση μετά 8ετή αρμονική σχέση, ζευγάρι βρέθηκε σε διάσταση. Εκείνος έφυγε στο εξωτερικό για να βρει δουλειά φιλοξενούμενος σε συγγενικό σπίτι, ενώ η γυναίκα παρέμεινε με το παιδί και τη δουλειά της σε τράπεζα.

Ο πατέρας από το εξωτερικό διεκδίκησε δικαστικά δικαίωμα επικοινωνίας με το παιδί του ζητώντας να του το στείλει και για κάποιο διάστημα. Η γυναίκα «απάντησε» με αγωγή, για να πάρει την επιμέλεια του παιδιού και να τον υποχρεώσει σε διατροφή 550 ευρώ μηνιαίως.

Το δικαστήριο δεν ενέκρινε το ταξίδι σε σπίτι τρίτου όπου φιλοξενείται ο πατέρας, χωρίς να έχει εξασφαλίσει ακόμα δουλειά. Ωστόσο, θεωρώντας απόλυτα αναγκαία για την ομαλή ανάπτυξη του ψυχικού κόσμου και της προσωπικότητας του παιδιού, την άμεση επικοινωνία και μαζί του (αφού συνδέεται με αισθήματα αγάπης και στοργής και με τους δυο γονείς), το δικαστήριο έκρινε ότι πατέρας και παιδί πρέπει να επικοινωνούν τρεις φορές την εβδομάδα, μέσω Skype σε συγκεκριμένες βραδινές ώρες (και όποτε δεν είναι δυνατή η χρήση Διαδικτύου, μέσω σταθερού τηλεφώνου).

Πρόσθεσε μάλιστα ότι γι’ αυτόν τον λόγο χάρισε και ένα tablet στο παιδί του ώστε να εξασφαλίζεται επικοινωνία άμεση με εύκολη διαδικτυακή εφαρμογή χωρίς παρεμπόδιση από τη μητέρα.

Ομως, τον υποχρέωσε να συμμετέχει με 150 ευρώ μηνιαίως στη διατροφή, αφού η αγορά του tablet και η πολύμηνη παραμονή στο εξωτερικό δημιουργούν ερωτηματικά για το αν είναι τελείως άνεργος.

Παράλληλα καθόρισε ημερομηνίες μέσα στις γιορτές και το καλοκαίρι, όπου με το σύστημα μονών - ζυγών (ανάλογα με το έτος) θα βλέπει το παιδί του όταν έρχεται στην Ελλάδα.

Ευθύνη και του παιδιού

Η κόρη που διέμενε σε ένα από τα καλύτερα αθηναϊκά προάστια σε σπίτι 200 τ.μ. με τη μητέρα της, μόλις ενηλικιώθηκε έκανε αγωγή στον πατέρα της αξιώνοντας συνέχιση της διατροφής κατά την εξακολούθηση των σπουδών της.

Η κοπέλα τελείωσε το πανεπιστήμιο στην Αθήνα με συνεισφορά του πατέρα (περίπου 1.000 από τα απαιτούμενα 1.400 ευρώ) μετά από σχετικές αγωγές της, αξιώνοντας διατροφή και για μεταπτυχιακά στην Αγγλία. Ο πατέρας (έχοντας αρκετά ακίνητα αναξιοποίητα) «κόντραρε» τη νέα διατροφή, αλλά το δευτεροβάθμιο δικαστήριο τον υποχρέωσε να πληρώσει.

Ωστόσο, ο ΑΠ ανέτρεψε την απόφαση, γιατί η κοπέλα ήταν πλέον 24 ετών όταν ξεκινούσε τα μεταπτυχιακά, έχοντας από τον παππού της ως κληρονομιά ένα οικόπεδο αξίας 60.000 ευρώ. Ετσι κρίθηκε ότι πρέπει να ερευνηθεί αν μπορεί να το πουλήσει ώστε να καλύψει η ίδια τις ανάγκες της ή να εξασφαλίσει μέρος της διατροφής της δουλεύοντας, αφού είναι πτυχιούχος ΑΕΙ, γνωρίζει ξένες γλώσσες και δεν αντιμετωπίζει κανένα πρόβλημα υγείας...

Πηγή

Γιατί η Αριστερά της ισότητας και της προόδου δεν θεσμοθετεί, επιτέλους, τη συνεπιμέλεια στην Ελλάδα;

Ήρθε, πλέον, η ώρα, να κατοχυρωθεί στη χώρα η γονική συνεπιμέλεια με ένα νέο νομοθετικό πλαίσιο που θα υπερβαίνει διαλεκτικά και προοδευτικά αυτό του ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του 1980.

Με την Αριστερά στην εξουσία και τη ψήφιση του νέου συμφώνου συμβίωσης, καιρός είναι να ανιχνεύσουμε και τις σχέσεις των δύο φύλων. Για λόγους οικονομίας χώρου, δεν θα ήταν δυνατό να εξεταστούν όλα τα τεράστια ζητήματα που απασχολούν, για παράδειγμα, τις γυναίκες στους τομείς κυρίως της απασχόλησης, της εκπαίδευσης, της ενδο-οικογενειακής βίας κλπ.

Σ' όλους αυτούς τους τομείς, πολιτεία και κοινωνία είναι μάλλον αργοπορημένες, εφόσον οι γυναίκες, στο σύνολό τους, παραμένουν αδικημένες από τις καταρρέουσες πολιτικές πρόνοιας των μνημονίων. Ο νεο-φιλελευθερισμός χτυπά ευθέως τα νοικοκυριά και τον αδύνατο κρίκο τους, δηλαδή τις γυναίκες και τα παιδιά, με τις γυναίκες να εκτοπίζονται από μια αξιοπρεπή και ισότιμη θέση στο καταμερισμό εργασίας και τα παιδιά να επωμίζονται, χωρίς να το γνωρίζουν, όχι μόνο την ανεργία αλλά και το χρέος που κληρονομούν από τις μνημονιακές πολιτικές.

Αλλά εδώ θα θέλαμε να θίξουμε κάτι άλλο, που ίσως δεν αρέσει σε μεγάλη μερίδα φεμινιστών και φεμινιστριών στο τόπο μας, ακριβώς επειδή δεν έχουν ξεπεράσει μερικά δογματικά στερεότυπα απ' την εποχή και δομή της πατριαρχίας.

Το ερώτημα είναι το εξής: 

γιατί η επιδίωξη της ισότητας από το φεμινιστικό κίνημα στο σπίτι και στην εργασία να μην συμπεριλαμβάνει και την επιδίωξη της ισότητας αφότου γεννηθούν παιδιά σε ένα ζευγάρι και εφόσον, για παράδειγμα, το ζευγάρι αυτό χωρίσει; Γιατί θα πρέπει τα παιδιά, στο 99% των περιπτώσεων, να ακολουθούν τις μητέρες τους μετά το χωρισμό; Γιατί οι δικαστικές αποφάσεις είναι τόσο ευνοϊκές για τις μητέρες σε ότι αφορά το ζήτημα της επιμέλειας; Γιατί, με άλλα λόγια, η πολιτεία της Αριστεράς της ισότητας και της προόδου δεν θεσμοθετεί, επιτέλους, τη συνεπιμέλεια στην Ελλάδα;

Τα ερωτήματα αυτά φαντάζουν απλά και εύκολο να απαντηθούν, στην ουσία όμως δεν είναι καθόλου έτσι. Τα εμπόδια είναι πολλαπλά. Δεν πρόκειται μόνο για τη φεμινιστική γραφειοκρατία μέσα στα κόμματα της Αριστεράς αλλά και το κράτος η οποία κρύβεται πίσω από το νομικό πλαίσιο του ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του 1980, αλλά και για μια σειρά από δικαστικές πρακτικές και στεγανά που παραγκωνίζουν εντελώς το ζήτημα της ισότητας όταν τίθεται το ζήτημα της συνεπιμέλειας και της άσκησης ίσων δικαιωμάτων ως προς την ανατροφή και τη διαπαιδαγώγιση των παιδιών.

Το θέμα έχει, βέβαια, και οικονομικές προεκτάσεις διότι αν τα παιδιά καταλήξουν, όπως συμβαίνει στη τεράστια πλειοψηφία των περιπτώσεων, με τη μητέρα, τότε ο πατέρας επιφορτίζεται συνήθως με τεράστια ποσά διατροφής και αυτή είναι μια πρακτική που δεν ξεφεύγει καθόλου απ' τις πατριαρχικές δομές οικογένειας, τα κείμενα της Αγίας Γραφής και κάθε είδους συντηρητικής λογικής.

Και, δυστυχώς, μερίδες του φεμινιστικού κινήματος, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε όλο το κόσμο, έρχονται να συμπορευθούν με τη πατριαρχία μέσω της άρνησή τους να αγκαλιάσουν τη προοπτική της ισότητας αφότου γεννηθούν τα παιδιά.

Η οικογένεια δεν διαλύεται όταν οι γονείς χωρίσουν, τουναντίον, η πολιτεία πρέπει να υιοθετήσει ένα παιδο-κεντρικό πλαίσιο λύσης υπέρβασης των αντιδίκων και να βλέπει το χωρισμό όχι με το βλέμμα των αντίδικων μερών, του πατέρα και της μητέρας, αλλά με το συμφιλιωτικό βλέμμα του παιδιού, διότι το παιδί αγαπάει, χρειάζεται και πονάει και τους δύο γονείς ισότιμα.

Αλλά η σημερινή πρακτική των θεσμών και των δικαστηρίων είναι η απόδοση των παιδιών στη μητέρα, η οποία και θεωρείται σχεδόν πάντοτε ως "ο καταλληλότερος γονέας και τροφός" και έτσι θεσμοποιεί τη γονεϊκή αποξένωση, δηλαδή κυρίως την αποξένωση των παιδιών απ' τον πατέρα.

Αλλά μ' αυτή τη πρακτική εμπεδώνεται παραπέρα και η πατριαρχία. Διότι ενώ στο παρελθόν η πατριαρχία αναπαραγόταν μέσα στη πυρηνική οικογένεια, σήμερα, και με δεδομένο το μεγάλο αριθμό διαζυγίων, η πατριαρχία τείνει να αναπαράγεται πάνω στα απομεινάρια της διαλυμένης οικογένειας και, δυστυχώς, με τη συνδρομή μεγάλων μερίδων του φεμινιστικού κινήματος και του γραφειοκρατικού κατεστημένου που δημιουργήθηκε μέσα στα πολιτικά και δικαστικά τμήματα του κράτους από τη δεκαετία του 1980 και μετά.

Αυτές οι μερίδες και αυτό το κατεστημένο αδυνατεί να ξεπεράσει αγκυλώσεις του παρελθόντος, να δει δηλαδή άνδρα και γυναίκα ως ισότιμο τροφό ανηλίκων παιδιών. Βέβαια, αυτές οι πρακτικές, συνεπικουρούνται και απ' τις πολιτικές της λιτότητας και των μνημονίων και υπάρχει μια καθαρή ταξική παράμετρος που διαπερνά το ζήτημα.

Διότι οι μεσο-αστικές/μεγαλο-αστικές οικογένειες με δύο ανήλικα παιδιά, όταν χωρίσουν, καταλήγουν με τις μητέρες σε πολύ καλύτερη κατάσταση, συμπεριλαμβανομένης και της διατροφής που καταβάλει ο πατέρας, παρά οι εργατικές οικογένειες, οι οποίες προλεταριοποιούν και εξαθλιώνουν ακόμα περισσότερο τόσο τη μητέρα με τα παιδιά, όσο και τον πατέρα.

Οι φεμινισμοί κάθε είδους έχουν αποτύχει τραγικά να συμπεριλάβουν τη ταξική διάσταση σε κάθε ανάλυση του ζητήματος της ισότητας των φύλων και αυτό είναι κάτι που η κυβερνώσα Αριστερά πρέπει να το δει, να το αναλύσει και να το θεραπεύσει.

Συμπερασματικά: Ήρθε, πλέον, η ώρα, να κατοχυρωθεί στη χώρα η γονική συνεπιμέλεια με ένα νέο νομοθετικό πλαίσιο που θα υπερβαίνει διαλεκτικά και προοδευτικά αυτό του ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του 1980. Και αυτό πρέπει να γίνει με τέτιο τρόπο που να μην ευννοεί μόνο τις μεσαίες/ανώτερες τάξεις, αλλά, προπάντων, τη μεγάλη μάζα του εργαζόμενου λαού μας, γυναίκες και άντρες, πατέρες και μητέρες σε εποχή μάλιστα μνημονίων και σκληρής λιτότητας.

Συντάκτης: 

Βασίλης Κων/νου Φούσκας

Πηγή

Πλήρης μεταφρασμένο το Ψήφισμα του Συμβουλίου της Ευρώπης για Κοινή Επιμέλεια και τα Δικαιώματα των πατέρων. 

Το Συμβούλιο της Ευρώπης καλεί τις αρχές των κρατών-μελών να σεβαστούν το δικαίωμα του πατέρα να απολαμβάνει κοινή γονεϊκή μέριμνα-επιμέλεια στην περίπτωση διάστασης ή διαζυγίου.

Λογίζεται ως καταπάτηση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Διάκρισης λόγω φύλου κατά των πατέρων. 

Το πρωτότυπο από την επίσημη ιστοσελίδα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου: Resolution 2079 (2015) Provisional version, Equality and shared parental responsibility: the role of fathers

Ψήφισμα 2079 Συμβούλιο της Ευρώπης 

Κοινοβουλευτική Ολομέλεια

Ισότητα και κοινή γονεική μέριμνα-επιμέλεια : ο ρόλος του πατέρα

Συγγραφέας (-είς) : Κοινοβουλευτικό Σώμα

Συζήτηση ολομέλειας την 2α Οκτωβρίου 2015 ( 36η Συνεδρίαση) με θέμα Εξάλειψη των Διακρίσεων με εισηγήτρια την Francoise Hetto-Gaasch και τοποθέτηση της Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων, Υγείας και Βιώσιμης Ανάπτυξης με εισηγητή τον Stefan Schennach.

1. Η Ολομέλεια του Κοινοβουλίου προάγει συστηματικά την ισότητα των φύλων τόσο στον εργασιακό χώρο όσο και στην ιδιωτική ζωή του ατόμου. Στα περισσότερα κράτη-μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης παρατηρούνται κύριες και ουσιαστικές βελτιώσεις στον τομέα αυτό αν και δεν είναι αρκετά επαρκείς. Θα πρέπει να διασφαλίζεται και να προάγεται η ισότητα μεταξύ των γονέων μέσα στο πλαίσιο της οικογένειας από τη στιγμή που αποκτούν παιδιά. Η ενεργή συμμετοχή και των δύο γονέων στην ανατροφή του παιδιού είναι ευεργετική για την ανάπτυξη του παιδιού. Κρίνεται αναγκαίο να αναγνωριστεί στις πραγματικές του διαστάσεις ο ρόλος του πατέρα απέναντι στα παιδιά του ακόμα και στα βρέφη και να λάβει τη δέουσα αξία.

2. Η κοινή γονεϊκή μέριμνα-επιμέλεια (shared parental responsibility) υποδηλώνει ότι οι γονείς έχουν συγκεκριμένα δικαιώματα, καθήκοντα και ευθύνες απέναντι στα παιδιά τους. Γεγονός όμως είναι ότι ο πατέρας συχνά αντιμετωπίζει το νόμο, την εφαρμογή του και προκαταλήψεις, που του στερούν τη σταθερή και αδιάλειπτη πατρική σχέση με τα παιδιά του (Απόφαση 1921/2013). 

Με την απόφαση “ Ισότητα των φύλων, συνδυασμός εργασιακής και προσωπικής ζωής και κοινή γονεϊκή επιμέλεια-μέριμνα”, η Ολόμελεια καλεί τις αρχές των κρατών-μελών να σεβαστούν το δικαίωμα του πατέρα να απολαμβάνει κοινή γονεϊκή μέριμνα-επιμέλεια διασφαλίζοντας ότι το οικογενειακό δίκαιο προβλέπει στην περίπτωση διάστασης ή διαζυγίου τη δυνατότητα κοινής επιμέλειας των παιδιών ως προς το υπέρτερο συμφέρον τους βασιζόμενο στην αμοιβαία συμφωνία μεταξύ των γονέων.

3. Η Ολομέλεια επισημαίνει ότι ο σεβασμός της οικογένειας αποτελεί ουσιαστικό δικαίωμα που κατοχυρώνεται από το Άρθρο 8 του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (ETS No 5) και αναρίθμητα διεθνή νομικά συμβούλια και όργανα. Η δυνατότητα να βρίσκονται μαζί γονέας και παιδί αποτελεί αναπόσπαστο και αναγκαίο τμήμα της οικογένειας. Ο χωρισμός γονέα-παιδιού προκαλεί μη αναστρέψιμες επιδράσεις στη σχέση τους που είναι αδύνατο να αποκατασταθούν στο μέλλον. Μια τέτοια απομάκρυνση θα πρέπει να διατάσσεται μόνο από δικαστή και μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις όπου συντρέχουν λόγοι υψηλού κινδύνου για το συμφέρον του παιδιού.

4. Επιπλέον, είναι πεποίθηση της Ολομέλειας ότι η προαγωγή της κοινής γονεϊκής μέριμνας-επιμέλειας ενισχύει την απάλειψη στερεότυπων που αφορούν το ρόλο της γυναίκας και του άντρα μέσα στο πλαίσιο της οικογένειας και ότι απλώς αποτελεί τη φυσική εξέλιξη που συντελέστηκε μέσα από τις κοινωνικές αλλαγές σε σχέση με την οργάνωση της προσωπικής και οικογενειακής ζωής που έλαβαν χώρα τα τελευταία πενήντα χρόνια.

5. Με βάση τα παραπάνω, η Ολομέλεια καλεί τα κράτη-μέλη να:

5.1. υπογράψουν και/ή κυρώσουν, εάν δεν το έχουν ήδη πράξει, τη Σύμβαση Άσκησης των Δικαιωμάτων του Παιδιού (ETS No.160) και τη Σύμβαση για την Επικοινωνία με τα Παιδιά (ETS No. 192),

5.2. υπογράψουν και/ή κυρώσουν εάν δεν το έχουν ήδη πράξει, την από το 1980 Σύμβαση της Χάγης για τα Πολιτικά Δικαιώματα αναφορικά με τη Διεθνή Απαγωγή Παιδιού και να την εφαρμόσουν σύμφωνα με τη Σύμβαση διασφαλίζοντας την άμεση συνεργασία και ανταπόκριση των αρμόδιων αρχών που έχουν την ευθύνη εφαρμογής της.

5.3. διασφαλίσουν ότι οι γονείς έχουν ίσα δικαιώματα απέναντι στα παιδιά τους σύμφωνα με τη νομοθεσία και τη διοικητική πρακτική, ότι κάθε γονέας έχει το δικαίωμα ενημέρωσης και γνώμης για σημαντικές αποφάσεις που αφορούν τη ζωή και την ανάπτυξη των παιδιών τους, πάντα σύμφωνα με το υπέρτερο συμφέρον των παιδιών.

5.4. απαλείψουν από τη νομοθεσία τους κάθε ανισότητα που βασίζεται στην οικογενειακή κατάσταση των γονέων συμπεριλαμβανομένων των γονέων που έχουν προχωρήσει στην πράξη αναγνώρισης τέκνου,

5.5. εισάγουν στη νομοθεσία τους την αρχή της εναλλασσόμενης κατοικίας μετά τη διάσταση/χωρισμό εκτός από περιπτώσεις κακοποίησης ή παραμέλησης ανηλίκου ή ενδοοικογενειακής βίας, και ο χρόνος παραμονής με κάθε γονέα να προσαρμόζεται στις ανάγκες και δραστηριότητες του παιδιού,

5.6. σέβονται το δικαίωμα να εκφέρει την απόψη του το παιδί σε όλα τα θέματα που το αφορούν όταν είναι σε θέση να αντιληφθεί επαρκώς τα θέματα,

5.7. λαμβάνεται υπόψη αν υπάρχει εναλλασσόμενη διαμονή τέκνου κατά την απονομή κοινωνικών επιδομάτων,

5.8. ληφθούν όλα τα απαραίτητα μέτρα που να εξασφαλίζουν ότι οι αποφάσεις που αφορούν τη διαμονή τέκνου και η άσκηση των δικαιωμάτων του είναι σε πλήρη εναρμόνιση, συμπεριλαμβανομένης και της παραβίασης επικοινωνίας τέκνου-γονέα όταν δεν τηρείται η επικοινωνία λόγω υπαιτιότητας του άλλου γονέα,

5.9. ενθαρρύνουν και όπου κρίνεται να υπάρχει μεσολάβηση/διαμεσολάβηση μέσα στο πλαίσιο των δικαστικών διαδικασιών σε περιπτώσεις οικογενειών με παιδιά και, ειδικότερα με τη θεσμοθέτηση υποχρεωτικής ενημερωτικής συνάντησης με δικαστική εντολή, με σκοπό την ευαισθητοποίηση των γονέων πάνω στο θέμα της κοινής γονικής επιμέλειας-μέριμνας ως η καλύτερη επιλογή ως προς το υπέρτερο συμφέρον του παιδιού και την κατεύθυνση τους προς αυτήν, διασφαλίζοντας ότι οι μεσολαβητές/διαμεσολαβητές διαθέτουν επάρκή εκπαίδευση και τέλος ενθαρρύνοντας τη συνεργασία των διαδίκων καθώς και ειδικών, με βάση το μοντέλο Cochem,

5.10. να διασφαλίσουν ότι οι ειδικοί που παρακολουθούν τα παιδιά σε οικογενειακές υποθέσεις που έχουν πάρει τη δικαστική οδό, διαθέτουν την απαραίτητη διεπιστημονική εκπαίδευση πάνω στα συγκεκριμένα δικαιώματα και ανάγκες των παιδιών κάθε ηλικιακής ομάδας καθώς επίσης και στις διαδικασίες που αφορούν τα παιδιά, σύμφωνα με τις Οδηγίες του Συμβουλίου της Ευρώπης για δικαιοσύνη φιλική προς το παιδί,

5.11. ενθαρρύνουν τον γονεϊκό προγραμματισμό ανατροφής του παιδιού (parenting plan) - η απόδοση στην ελληνική είναι αποκλειστικότητα του ΓΟΝ.ΙΣ - με βάση τον οποίο παρέχεται η δυνατότητα στους γονείς να καθορίσουν οι ίδιοι τους βασικούς τομείς ζωής των παιδιών τους και να δημιουργηθεί η δυνατότητα να μπορούν τα παιδιά να ζητούν αλλαγή συνθηκών που τα επηρεάζει άμεσα, ιδιαίτερα όσον αφορά τον τόπο διαμονής,

5.12. υιοθετήσουν γονεϊκή άδεια μετ' αποδοχών και για τον πατέρα κατά προτίμηση στις περιπτώσεις που η άδεια δεν μεταφέρεται.

Μετάφραση

Μαίρη Γεωργιάδου

Συντονίστρια Κέντρου Στήριξης Οικογενειακών Σχέσεων ΓΟΝ.ΙΣ

ΣΧΟΛΙΑ ΓΟΝ.ΙΣ

• Η φράση - κλειδί shared parental responsibility έχει αποδοθεί στην ελληνική γλώσσα ως κοινή επιμέλεια εννοώντας το ΟΛΟΝ της Γονικής Ευθύνης συμπεριλαμβάνοντας φυσικά την Γονική μέριμνα και την επιμέλεια όπως συμβαίνει κατά την διάρκεια του γάμου στην Ελλάδα. 

Στην Ευρωπαϊκή κοινή επιμέλεια (shared parental responsibility) δεν υπάρχει διαχωρισμός της Γονικής μέριμνας και επιμέλειας ούτε κατανοούν τη μορφή που έχει στην ελληνική δικαστηριακή πραγματικότητα όπου μετά τυχόν διαζύγιο στην Ελλάδα αφαιρείται η επιμέλεια από τον ένα γονέα διατηρώντας τη γονική μέριμνα κοινή με αποτέλεσμα να δημιουργούνται ασάφειες και παρερμηνείες, ως προς τις έννοιες αυτές που «μεταφράζονται» εκατέρωθεν, για το τι ακριβώς ισχύει στην Ελλάδα. Οι Όροι και οι διαχωρισμοί που υπάρχουν στην Ελλάδα δεν είναι σε καμία περίπτωση στην κατεύθυνση της έννοιας της shared parental responsibility.(εκτός της προτεινόμενης από τον ΓΟΝ.ΙΣ. περίπτωσης συμφωνίας των γονέων για κοινή επιμέλεια στην περίπτωση Διαζυγίου).

• Επίσης διεθνώς υφίστανται και οι όροι physical custody-φυσική επιμέλεια (φροντίδα προσώπου) και law ή legal custody (νομική επιμέλεια) –εννοώντας όλες τις αποφάσεις των γονέων που αφορούν τη ζωή και ανατροφή του παιδιού. Joint physical custody και Joint legal custody αφορούν την κοινή φροντίδα και κοινή νομική επιμέλεια αντίστοιχα.

Η ευτελής απάντηση που έλαβε ο μπαμπάς από το Υπουργείο Δικαιοσύνης.

Ένας μπαμπάς ζητάει το αυτονόητο με ηλεκτρονική του επιστολή από το υπουργείο Δικαιοσύνης, να σεβαστούν το δικαίωμα του να είναι ισότιμος γονέας και πατέρας στο παιδί του.

Τι ζήτησε αυτός ο μπαμπάς με ηλεκτρονική του επιστολή. 

"Επικαιροποίηση οικογενειακού δικαίου επί τη βάσει του νέου ψηφισθέντος νόμου από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο", Ψήφισμα 2079/02.10.2015 της Συνέλευσης του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου με θέμα "Ισότητα και Κοινή Γονική Μέριμνα: ο ρόλος των πατέρων".

"Νιώθω μια Δικαίωση σε έναν Αγώνα που διήρκησε 45 χρόνια. Ένα Απαρχαιωμένο Οικογενειακό Δίκαιο που επέβαλε αδικίες, κατάχρηση εξουσίας, μονομερώς. Ένα παιδί χρειάζεται και τους δυο γονείς του......μόνο αυτό θα παραθέσω απόψε."

ΣΤΕΙΛΤΕ ΤΟΥΣ ΤΙΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ ΣΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΠΑΡΧΑΙΩΜΕΝΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΙΟ

Η φόρμα επικοινωνίας της Γραμματείας Διαφάνειας κι Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Υπ. Δικαιοσύνης για Καταγγελίες που αφορούν τα Ανθρώπινα Δικαιώματα βρίσκεται ΕΔΩ. 

Εκεί μπορείτε να στείλετε τις Καταγγελίες σας για την ΚΑΤΑΠΑΤΗΣΗ των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που επιτελούνται από το απαρχαιωμένο Οικογενειακό Δίκαιο στην Ελλάδα και ΑΠΑΙΤΗΣΤΕ την ΑΜΕΣΗ εφαρμογή των παρακάτω

- Ψηφίσματος 2079 του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου "Ισότητα και Κοινή Γονική Μέριμνα: ο ρόλος των πατέρων" (Κοινή Επιμέλεια - Διάκριση των πατέρων λόγω φύλου από την δικαιοσύνη και την νομοθεσία στις υποθέσεις επιμέλειας-επικοινωνίας σε διάσταση ή διάζευξη των γονέων) 

- Διεθνής Σύμβαση Δικαιωμάτων του Παιδιού, αρ.18 παρ.1 (Κοινή Ανατροφή παιδιού από τους γονείς - Κοινή Επιμέλεια)

- Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, αρ.8 (Δικαίωμα στην οικογενειακή ζωή)

- Πρωτ. 192 του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, (Δικαίωμα Επικοινωνίας γονέων που είναι σε διάσταση ή σε διάζευξη και δικαίωμα επικοινωνίας των συγγενών του τέκνου)

ΠΑΡΟΜΟΙΕΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ για ΑΜΕΣΗ εφαρμογή των παραπάνω μπορείτε επίσης να στείλετε και στο Γραφείο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Ελλάδα πατώντας ΕΔΩ θα μεταφερθείτε στο site τους, η φορμα επικοινωνίας βρίσκεται στην δεξιά στήλη.

ΗΡΘΕ Η ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠ. ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ, ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΔΥΟ ΚΑΙ ΠΛΕΟΝ ΕΤΩΝ, ΤΟΥ BLOG ΜΑΣ ΜΠΑΜΠΑ ΕΛΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΩΝ ΜΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΥΝΗΓΟΡΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ, ΠΟΥ ΣΤΡΕΦΟΤΑΝ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΚΩΝ ΚΑΙ ΒΡΕΦΟΝΗΠΙΑΚΩΝ ΣΤΑΘΜΩΝ!

Με Εγκύκλιο του Υπουργείου Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης ΚΑΤΟΧΥΡΩΝΕΤΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ Επικοινωνίας των παιδιών με τον Γονέα που δεν ασκεί την επιμέλεια, η Ενημέρωση του και η Χορήγηση Εγγράφων που αφορούν το παιδί που φιλοξενείται σε παιδικό ή βρεφονηπιακό σταθμό. 

Το Υπουργείο Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης έκανε δεκτή πρόταση του Συνηγόρου του Πολίτη για τα δικαιώματα των φιλοξενούμενων παιδιών σε παιδικούς και βρεφονηπιακούς σταθμούς, των οποίων οι γονείς βρίσκονται σε διάσταση ή είναι διαζευγμένοι και δεν ασκούν από κοινού την επιμέλεια του τέκνου τους.

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΕΓΚΥΚΛΙΟ του Υπουργείου Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης για τα Δικαιώματα των Παιδιών - φιλοξενουμένων σε παιδικό ή βρεφονηπιακό σταθμό των οποίων οι γονείς είναι σε διάσταση ή είναι διαζευγμένοι. (Κάντε κλίκ είναι σε μορφή PDF, κάνετε λήψη και χρησιμοποιήστε την).

 

Ο Συνήγορος του Πολίτη, στο πλαίσιο της αρμοδιότητάς του ως Συνήγορος του Παιδιού, εξέτασε σημαντικό αριθμό υποθέσεων σχετικά με προβλήματα που δημιουργούνται σε δημοτικούς και ιδιωτικούς βρεφονηπιακούς και παιδικούς σταθμούς και αφορούν την αντιμετώπιση των γονέων που δεν ασκούν την επιμέλεια των τέκνων τους.

Για τον λόγο αυτό ζήτησε από το Υπουργείο Εσωτερικών να εκδώσει εγκύκλιες οδηγίες, ώστε να διευκρινιστούν ζητήματα όπως η επικοινωνία γονέα – τέκνου στον χώρο του σταθμού, η ενημέρωση του γονέα που δεν ασκεί την επιμέλεια του τέκνου, η συμμετοχή του γονέα που δεν ασκεί την επιμέλεια του τέκνου στα συλλογικά όργανα, η παραλαβή του παιδιού.

Ο Συνήγορος τόνισε ότι μέριμνα του προσωπικού των σταθμών θα πρέπει να αποτελεί η προστασία των δικαιωμάτων που κατοχυρώνονται από τη Διεθνή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, και ειδικότερα το δικαίωμα σε ανατροφή και από τους δύο γονείς, λαμβάνοντας υπόψη την άποψη του παιδιού και έχοντας ως γνώμονα το συμφέρον του, χωρίς να ευνοεί τυχόν ιδιοκτησιακές αντιλήψεις του γονέα που ασκεί την επιμέλεια. Αντίθετα, πρέπει να ενθαρρύνεται η μεγαλύτερη δυνατή συμμετοχή και των δύο γονέων στην ανατροφή του τέκνου τους.

Το Υπουργείο αποδέχτηκε στο σύνολό της την πρόταση του Συνηγόρου του Πολίτη και προέβη στην έκδοση  εγγράφου προς όλες τις Αποκεντρωμένες Διοικήσεις  για την άμεση ενημέρωση των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης αρμοδιότητάς τους.

Αντίστοιχη παρέμβαση του Συνηγόρου για τα παιδιά-μαθητές με χωρισμένους γονείς  και τη σχετική εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας. 

Πηγή

Διαβάστε αυτό που επεσήμανε το BLOG μας ΜΠΑΜΠΑ ΕΛΑ, με γραπτές Αναφορές και Καταγγελίες προς τον Συνήγορο του Παιδιού, πάνω από ΔΥΟ έτη τώρα, την Καταπάτηση των Δικαιωμάτων των παιδιών - φιλοξενουμένων σε παιδικούς και βρεφονηπιακούς σταθμούς.

1) Χορήγηση εγγράφων από το φάκελο του παιδιού που φοιτά σε παιδικό σταθμό. ΑΙΤΗΣΗ - ΑΝΑΦΟΡΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΥΝΗΓΟΡΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ 

2) Δικαίωμα επικοινωνίας, ενημέρωσης καθώς και στην συμμετοχή εκδηλώσεων, των Μπαμπάδων που δεν έχουν την επιμέλεια αλλά διατηρούν την Γονική Μέριμνα του παιδιού τους, που βρίσκεται σε πολύ μικρή ηλικία και φοιτά σε Παιδικό, Βρεφονηπιακό Σταθμό ή και σε Νηπιαγωγείο, είτε Δημόσιο είτε του Δήμου. 2η ΑΙΤΗΣΗ-ΑΝΑΦΟΡΑ (Υπόδειγμα) ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΥΝΗΓΟΡΟ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ  

3) Ενημέρωση- Χορήγηση Εγγράφων που αφορούν το παιδί και Συμμετοχή σε Εκδηλώσεις των Δημοτικών Παιδικών και Βρεφονηπιακών Σταθμών για τον γονέα που δεν έχει την επιμέλεια - ΣΥΝΗΓΟΡΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ, Τμήμα για τα Δικαιώματα Του Παιδιού 

Συναινετικό διαζύγιο και η επιμέλεια των παιδιών.

Αύξηση των συμφωνητικών με περιεχόμενο την κοινή επιμέλεια.

Με αφορμή την ημερίδα της Εταιρίας Οικογενειακού Δικαίου (5-5-15) για το συναινετικό διαζύγιο και τα ζητήματα που ανακύπτουν από την εφαρμογή του άρθρου 1441 ΑΚ, παραθέτουμε ορισμένες σκέψεις.

Πράγματι η διάταξη του άρθρου 1441 ΑΚ όπως τροποποιήθηκε με το Ν. 4055/12, και ειδικά η α΄ παράγραφος, όπως είναι διατυπωμένη δημιουργεί ερμηνευτικά προβλήματα, τα οποία η πρακτική των δικαστηρίων επέλυσε με τον τρόπο που γνωρίζουμε.

Δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε ωστόσο ότι με την τελευταία παράγραφο αντιμετωπίζεται για πρώτη φορά αποτελεσματικά το ζήτημα της συμφωνίας μεταξύ των συζύγων για την επιμέλεια των τέκνων, καθώς εισάγεται η εκτελεστότητα της αποφάσεως του συναινετικού διαζυγίου σχετικά με την επιμέλεια, επικοινωνία και διατροφή των ανηλίκων τέκνων.

Ειδικά ως προς το ζήτημα της συμφωνίας των γονέων του γνωστού «ιδιωτικού συμφωνητικού» διαπιστώνουμε την αύξηση των συμφωνητικών με περιεχόμενο την κοινή επιμέλεια, δηλαδή όλο και περισσότεροι γονείς αποφασίζουν να ασκούν, και μετά το διαζύγιο, από κοινού την επιμέλεια των παιδιών τους (κοινή επιμέλεια).

Μάλιστα είναι δυνατές διαφορετικές μορφές ασκήσεως της κοινής επιμέλειας ανάλογα με τις συνθήκες. Άλλοτε επιλέγεται το τέκνο να διαμένει μόνιμα στο σπίτι του ενός γονέα αλλά να έχει καθημερινή ή πολύ συχνή επικοινωνία με τον άλλο και να ασκεί συγκεκριμένες δραστηριότητες μαζί του όπως καθημερινό διάβασμα ή ξένη γλώσσα, περίπτωση πολύ συνηθισμένη στην πράξη. Άλλοτε επιλέγεται το τέκνο να διαμένει μεγάλα διαστήματα με τον καθένα από τους γονείς εναλλάξ και άλλοτε να διαμένει με τον ένα από τους δύο αλλά να λαμβάνουν οι γονείς από κοινού τις σχετικές με την επιμέλεια αποφάσεις. 

Ήδη δηλαδή η κοινή επιμέλεια επιλέγεται ως λύση από τους διαδίκους. Στα ανωτέρω ιδιωτικά συμφωνητικά θα πρέπει να προστεθούν και οι πάμπολλες περιπτώσεις χωρισμένων γονέων που ασκούν την κοινή επιμέλεια στην πράξη, εναλλάσσοντας τις δραστηριότητες και μοιράζοντας την καθημερινή φροντίδα των ανηλίκων.

Υπενθυμίζουμε άλλωστε ότι το ζήτημα είχε τεθεί από το Υπ. Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, σε δημόσια διαβούλευση το Νοέμβριο 2014 η οποία έληξε στις 9 Ιανουαρίου 2015 με τίτλο «Εθνικό Σχέδιο Δράσης για τα Δικαιώματα του Παιδιού» όπου στο άρθρο 5 είχε θέμα την αναμόρφωση του Οικογενειακού Δικαίου με την εισαγωγή νέου Οικογενειακού Δικαστηρίου και την θεσμοθέτηση της κοινής επιμέλειας τέκνων.

Κατόπιν τούτων το ζήτημα πρέπει επιτέλους να βρει τη νομοθετική ρύθμιση του με τη θεσμοθέτηση ως υποχρεωτικής της κοινής επιμέλειας και μετά τη διάσταση η το διαζύγιο, ως λύση σύμφωνη με το συμφέρον του τέκνου, τις σύγχρονες συνθήκες και τις ρυθμίσεις των λοιπών χωρών της ΕΕ.

Ελένη Κ. Μητσοπούλου

Δικηγόρος

Πηγή

Διακρίσεις φύλου με επίκεντρο τα παιδιά με Βασιλικά Διατάγματα που ισχύουν ακόμα!

ΓΟΝ.ΙΣ. - Λύση, ιδιαίτερα την εποχή της κρίσης, αποτελεί ο επιμερισμός των υποχρεώσεων και στους δύο διαζευγμένους γονείς με την διατήρηση της κοινής επιμέλειας και μετά τυχόν διαζύγιο.

Πληθαίνουν οι φωνές που ζητούν την απαλοιφή των διακρίσεων φύλου, όπως φαίνεται και σε πρόσφατη ερώτηση πολλών ευαισθητοποιημένων κυβερνητικών βουλευτών προς τον κ. Υπουργό Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης. 

Σταθερή θέση του ΓΟΝ.ΙΣ. είναι η κατάργηση του αναχρονιστικού Β.Δ. Ν. 4051/1960 (ΦΕΚ Α' 68) αλλά και των διατάξεων του Π.Δ. 108/83, που έχει εκδοθεί κατ΄ εφαρμογή του ν. 4051/1960, 

«Περί ενισχύσεως απροστάτευτων παίδων» και θέτει αναχρονιστικές προϋποθέσεις υπαγωγής των δικαιούχων στα προγράμματα προστασίας.

Αντίθετα με τις ποικίλες Διακηρύξεις των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και περί Δικαιωμάτων του Παιδιού, της ισότητας των δύο φύλων κλπ, ο συγκεκριμένος νόμος μεταξύ άλλων, επιμένει να περιλαμβάνει τους αναχρονιστικούς όρους «εξώγαμα κι έκθετα τέκνα», αλλά και να αποκλείει τεχνηέντως τους χήρους ή οικονομικά αδύναμους πατεράδες από τον κατάλογο των δικαιούχων των επιδομάτων για τα ανήλικα παιδιά τους (ν. 4051/1960 εδάφια 2,3&4). 

Με υπομνήματά μας και διαμαρτυρίες (2013 και 2014) προς τους αρμοδίους υπουργούς έχουμε κατ επανάληψη θέσει το ζήτημα και είχαμε λάβει υπόσχεση για την κατάργηση του.

Επίσης με την Υπουργική Απόφαση (ΥΑ 3634/1982) το ηλικιακό όριο που ισχύει σήμερα είναι το 16ο έτος. Ωστόσο, κατά τις σύγχρονες συνθήκες και κατά τη γνώμη του Συνηγόρου του Πολίτη, η υιοθέτηση του 16ου έτους δεν εξασφαλίζει επαρκή προστασία. Επίσης, το όριο των 16 ετών υπολείπεται σε σχέση με την ηλικία που υιοθετεί η Διεθνής Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού που ορίζει ότι «Για τους σκοπούς της παρούσας Σύμβασης, θεωρείται παιδί κάθε ανθρώπινο όν μικρότερο των δεκαοκτώ ετών».

Επισημαίνεται όμως, ότι το κοινωνικοασφαλιστικό μας σύστημα προβλέπει κάλυψη παιδικών αναγκών και για τα χρόνια φοίτησης σε αναγνωρισμένο εκπαιδευτικό ίδρυμα, συνεπώς, πολύ περισσότερο θα έπρεπε να υφίσταται αντίστοιχη πρόβλεψη σε προνοιακό πρόγραμμα για παιδιά που χρήζουν προστασίας επειδή οι γονείς είτε δεν υπάρχουν, είτε δεν μπορούν να εξασφαλίσουν τις ανάγκες διαβίωσης

Για τους λόγους που αναπτύχθηκαν παραπάνω προτείνουμε:

- Να αυξηθεί στα 18 έτη, κατ' ελάχιστο, το όριο ηλικίας των δικαιούχων, και αν είναι δυνατόν να επεκταθεί για να καλύψει για τα παιδιά που συνεχίζουν σπουδές.

- Στο άρθρο 2, εδάφιο 3, του ν.4051/1960, όπου ορίζεται το πεδίο εφαρμογής του νόμου να απαλειφθεί η διάκριση μεταξύ πατέρα και μητέρας.

-Στο άρθρο 2, εδάφιο 4, του ν.4051/1960 να απαλειφθεί η κατηγορία «εξώγαμα και έκθετα» και να υιοθετηθεί η σύγχρονη ορολογία. Δηλαδή να γίνεται μνεία για παιδιά που γεννήθηκαν χωρίς γάμο των γονέων τους ή/και παιδιά που διαβιούν σε μονογονεϊκές οικογένειες και παιδιά εγκαταλελειμμένα από τους γονείς τους.

- Στο άρθρο 1 του ΠΔ 108/1983 η ταξινόμηση των κατηγοριών των ασθενειών με βάση τις οποίες οι γονείς κρίνονται προκειμένου να ενταχθούν τα παιδιά τους στο πρόγραμμα παιδικής προστασίας, θα πρέπει να είναι ενδεικτική, με καίριο στοιχείο το πραγματικό γεγονός της ανικανότητας προς εργασία και όχι το είδος της ασθένειας του γονέα.

- Στο άρθρο 1, παρ. 2 του Π.Δ.108/83 να απαλειφθεί η προϋπόθεση εγκλεισμού των ψυχικά αρρώστων και αναπήρων σε ειδικά ιδρύματα.

- Να επανεξετασθεί το ύψος του εισοδήματος που λαμβάνεται υπόψη για την καταβολή της παροχής και να αυξηθεί. Επίσης να αναπροσαρμοστεί το ύψος της χορηγούμενης παροχής δεδομένου ότι το ποσό αυτό είναι εξαιρετικά μικρό, για τη συγκεκριμένη κατηγορία επιδοτουμένων

- Το πρόγραμμα ενίσχυσης απροστάτευτων παιδιών, δεν ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας. Κατά την επανεξέταση του προγράμματος είναι κρίσιμο να ληφθούν υπόψη στοιχεία όπως (α) η ύπαρξη πολλών ανέργων που συχνά αντιμετωπίζουν προβλήματα επιβίωσης και κοινωνικής ένταξης, (β) οι αλλαγές στα κοινωνικά πρότυπα όσον αφορά την οικογένεια (περισσότερα νοικοκυριά με ένα γονέα – παρένθετη μητρότητα, παρένθετη πατρότητα , άγαμες μητέρες μη αναγνωρισμένων τέκνων ), (γ) η υπογεννητικότητα και (δ) η αυξητική τάση του φαινομένου της εκπαιδευτικής διαρροής.

Μία πρόσθετη θεώρηση επιβάλλει τη σύγκριση του ύψους και των προϋποθέσεων οικονομικής ενίσχυσης των απροστάτευτων παιδιών με τις παροχές των περιπτώσεων ειδικής προστασίας όπως η αναδοχή. 

Είναι θετικό βήμα που βουλευτές της κυβέρνησης διαπιστώνουν και θέτουν ευθέως το θέμα.

Σχετικά με την ευρύτερη κάλυψη μονογονεικών οικογενειών και την απονομή των επιδομάτων και στα παιδιά που προέρχονται από διαζευγμένες οικογένειες δημιουργείται μείζον πρόβλημα καθώς θα αποτελέσει επιδότηση του διαζυγίου που ως γεγονός αποτελεί επιλογή του ενός ή και των δύο γονέων σε αντίθεση με τις μονογονεικές (ορφανά και παιδιά με ένα μόνο γονέα αγνώστου πατρός) που δεν αποτελεί επιλογή τους. 

Λύση, ιδιαίτερα την εποχή της κρίσης, αποτελεί ο επιμερισμός των υποχρεώσεων και στους δύο διαζευγμένους γονείς με την διατήρηση της κοινής επιμέλειας και μετά τυχόν διαζύγιο.

Με ικανοποίηση παρατηρούμε ότι γίνεται πλέον η διάκριση μεταξύ μονογονεικής και διαζευγμένης οικογένειας αφού, ΜΟΝΟΓΟΝΕΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ είναι αυτή που αποτελείται από ένα μόνο γονέα, δηλαδή ΜΟΝΟ στις περιπτώσεις θανάτου του ενός γονέα, στις περιπτώσεις αφάνειας του ενός γονέα, στις περιπτώσεις των άγαμων μητέρων, και σε σπάνιες περιπτώσεις που ο ένας γονέας μόνος του ασκεί κατ αποκλειστικότητα ή μετά από σχετική ανάθεση τη ΓΟΝΙΚΗ ΜΕΡΙΜΝΑ ανηλίκων συνολικά. 

Τουναντίον η διαζευγμένη οικογένεια είναι μια διπυρηνική οικογένεια στην οποία υπάρχουν οι δύο γονείς αλλά ο ένας γονέας ασκεί απλώς και μόνο την επιμέλεια των τέκνων, η οποία κατά τις ισχύουσες διατάσεις του οικογενειακού δικαίου αποτελεί μέρος μόνο της γονικής μέριμνας, (άρθρο 1510 ΑΚ). Οι διαζευγμένοι γονείς υφίστανται και οι δύο εν ζωή και έχουν αμφότεροι δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις για την ανατροφή του παιδιού, μεταξύ των οποίων και υποχρέωση διατροφής.

Ταυτόχρονα οι περιορισμένοι οικονομικοί και κοινωνικοί πόροι είναι αναγκαίο να κατευθύνονται πρωτίστως στους πραγματικούς δικαιούχους, δηλαδή στις μονογονικές οικογένειες και στα παιδιά που βρίσκονται με ελλιπείς πόρους (παιδική φτώχεια).

Έχοντας θέσει από διετίας το ζήτημα στα αρμόδια υπουργεία έχουμε προτείνει την υιοθέτηση ως αποκλειστικού και μοναδικού κριτηρίου την παιδική φτώχεια και επομένως την διεύρυνση των επιδομάτων σε όλα τα παιδιά ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ από οικογενειακή κατάσταση.

Κατόπιν των παραπάνω διαπιστώσεων, αναμένουμε την περαιτέρω ευαισθητοποίηση των αρμοδίων , ώστε τα επιδόματα να απονέμονται στους πραγματικούς δικαιούχους και να αποφεύγονται σφάλματα και ανακολουθίες κατά την απονομή τους.

ΔΣ ΓΟΝ.ΙΣ.

ΓΟΝΙΣ