Έμφυλες Ταυτότητες. Το μάθημα ισχύει και για τους μουσουλμάνους μαθητές;

Η εβδομάδα για τις έμφυλες ταυτότητες ισχύει και για τους μουσουλμάνους μαθητές; Ή μήπως εκεί, λόγω multi-kulti, θα σεβαστούμε τις θρησκευτικές ιδιαιτερότητες, που απαγορεύουν ρητά τέτοιες διδασκαλίες, αντίθετες στο Κοράνι;

Η νέα ιδεολογική τάξη στην εκπαίδευση

του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΓΚΟΤΟΒΟΥ Καθηγητή Παιδαγωγικής στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων

Πιεζόμενος, υποθέτω, ο νέος υπουργός της Παιδείας από «ειδικούς», που ελέω κομματικής ταυτότητας στελεχώνουν πλέον συμβουλευτικούς θεσμούς στον τομέα της εκπαίδευσης και ταυτόχρονα αποτελούν speakers ομάδων που αντλούν την ιδεολογία τους για τη σεξουαλικότητα και την ερωτική εν γένει ζωή του ανθρώπου κατευθείαν από παγκόσμιους φορείς της πολιτικής ορθότητας ή της νέας ιδεολογικής τάξης που προωθείται στον λεγόμενο δυτικό κόσμο για να τις μετακενώσουν πειθαρχημένα στο ελληνικό γίγνεσθαι με φενακισμένη συνείδηση κοινωνικού επαναστάτη, υπέγραψε εγκύκλιο για την αφιέρωση μιας διδακτικής εβδομάδας σε θέματα διατροφής, εθισμού και -εδώ είναι το ριζοσπαστικό- στα κοινωνικά φύλα και τις… έμφυλες ταυτότητες. 

Να μάθουν, λέει το υπουργείο, τα παιδιά στην προεφηβική ηλικία ότι δεν υπάρχουν κανονικότητες και αποκλίσεις στην ανθρώπινη σεξουαλικότητα, ότι το φύλο είναι κοινωνική κατασκευή, ότι η ερωτική έλξη προς το ίδιο φύλο και οι ομόλογες σεξουαλικές πρακτικές είναι τόσο κανονικές όσο και οι παραδοσιακές μεταξύ των δύο φύλων, ότι το βιολογικό φύλο είναι κάτι που έρχεται σε δεύτερη μοίρα και μπορεί να «μανιπουλάρεται» από τον φορέα του κοινωνικού φύλου, δηλαδή το πρόσωπο που επιθυμεί την αλλαγή του, ώστε αυτό να είναι συμβατό με το κοινωνικό φύλο, όπως το αισθάνεται ο καθένας. 

Με άλλα λόγια, anything goes, που λένε και κάποιοι φίλοι μας από τη φιλοσοφία του μεθοδολογικού αναρχισμού, και κάτι ακόμη περισσότερο: Το φύλο, όπως μου το έδωσε η φύση, ή ο Θεός για τους πιστούς, είναι μια μη δεσμευτική προϋπόθεση ζωής, την οποία εμείς, ως μικροί θεοί, μπορούμε να μεταβάλουμε γιατί έτσι μας αρέσει. Ατομικό ανθρώπινο δικαίωμα, σου λέει.

Απορώ τι θα πουν όχι τόσο οι χριστιανοί γονείς για όλες αυτές τις δήθεν προοδευτικές ασυναρτησίες, αλλά οι μουσουλμάνοι γονείς των προσφυγόπουλων που θέλουν να φοιτήσουν τα παιδιά τους στα ελληνικά σχολεία, χωρίς να υποψιάζονται ότι θα μάθουν και τον «δυτικό τρόπο». 

Η εβδομάδα διαφωτισμού για τα σεξουαλικά ισχύει και για τους μουσουλμάνους μαθητές; Ή μήπως εκεί, λόγω multi-kulti, θα σεβαστούμε τις θρησκευτικές ιδιαιτερότητες, που απαγορεύουν ρητά τέτοιες διδασκαλίες, αντίθετες στο Κοράνι; 

Έτσι, μέσα σε σαράντα χρόνια περάσαμε αισίως από τα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη στα δημοκρατικά ιδεώδη και από εκεί στα νέα σεξουαλικά ιδεώδη, η προώθηση των οποίων είναι και ιδιαίτερα ανέξοδη και ειρηνική. Τι να την κάνεις τη δικαιοσύνη, την ελευθερία και την ισότητα στα κοινωνικοοικονομικά, όταν σου δίνεται απλόχερα και χωρίς κόστος για τον κρατικό προϋπολογισμό στα σεξουαλικά; 

Εδώ, ακόμη και ο Σόιμπλε, που παρατηρεί με προσοχή και φροντίζει σχολαστικά να μη ζουν οι Έλληνες πέρα από τις δυνατότητές τους, υποκλίνεται στον βαθμό προσαρμογής της χώρας στις νέες ιδέες και δεν μπορεί παρά να εγκρίνει σιωπώντας. Ενώ οι άλλες πολιτικές δυνάμεις του τόπου ασκούν δριμεία κριτική λέγοντας ότι εκείνοι θα τα έκαναν καλύτερα, αφιερώνοντας δύο εβδομάδες για το ίδιο θέμα και όχι μόνο μία…

Καλωσόρισες, νέα Παιδαγωγική, στα ελληνικά σχολεία, αλλά το μέλλον σου δεν θα είναι και τόσο ρόδινο…

Πηγή

Έμφυλες ταυτότητες. Ρεσιταλ αριστερίστικης αρλουμπολογίας.

Έμφυλες ταυτότητες, "Βιολογικό και κοινωνικό φύλο", "Αποδομώντας τα έμφυλα στερότυπα", βρωμάνε "gender theory" από μακριά.

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να βάλει hardcore "πολιτισμικό μαρξισμό" στα σχολεία και να διδάξει στα παιδιά Γυμνάσιου πώς να αποδομούν τα ....έμφυλα στερεότυπα. Όλο αυτό δεν έχει να κάνει τόσο με τον σεξουαλικό προσανατολισμό ή με την ομοφυλοφιλία, όπως εσφαλμένα αναφέρθηκε. 

Οι θεματικές ενότητες, που θα διδαχθούν οι μαθητές, με τίτλους όπως "Έμφυλες ταυτότητες" "Βιολογικό και κοινωνικό φύλο", "Αποδομώντας τα έμφυλα στερότυπα", βρωμάνε "gender theory" από μακριά. Πρόκειται για την κομπογιαννίτικη θεωρία, που μας λέει πως το φύλο δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια κοινωνική κατασκευή. 

Σύμφωνα με τους θιασώτες της, οι διαφορές στον τρόπο που σκέπτονται, φέρονται και δρουν τα δύο φύλα δεν έχουν καμιά σχέση με την βιολογία αλλά οφείλονται στην κακούργα την πατριαρχική κοινωνία, αυτό που έχεις ανάμεσα στα πόδια σου είναι απλά μια ασήμαντη λεπτομέρεια, αφού ο καθένας μπορεί να επιλέξει το φύλο του, ανάλογα με το πώς νιώθει και, αν δεν το έχετε πάρει χαμπάρι, δεν υπάρχουν δύο φύλα, αλλά εξήντα τρία! (και όμως, ναι!). 

Και αυτές οι θολοκουλτουριάρικες, αριστερίστικες αρλουμπολογίες που φλερτάρουν με τη γελοιότητα και αγνοούν όχι μόνο τα ευρήματα της επιστήμης αλλά και την ίδια την γαμημένη πραγματικότητα, ετοιμάζονται να μπουν στα ελληνικά σχολεία.

Μα τί κακό έχει μια θεωρία που επιδιώκει την ελευθερία της έκφρασης και της επιλογής, θα αναρωτηθούν πολλοί. Όμως δεν είναι καθόλου έτσι. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια ασφυκτική, αυταρχική, πατερναλιστική και μισαλλόδοξη ιδεολογία. 

Οι πιστοί της έχουν τον ζήλο και τον φανατισμό Ιεροεξεταστών. Όσοι νιώθουν άνετα με τους λεγόμενους "στερεοτυπικούς" ρόλους των φύλων (δηλαδή το 99% των ανθρώπων) αντιμετωπίζονται, περίπου, σαν άρρωστοι που πρέπει να γιατρευτούν, σαν αδαή θύματα της πατριαρχικής κοινωνίας που αγνοούν ποιό είναι το πραγματικό φύλο τους αλλά, ευτυχώς, που βρίσκονται εδώ οι ειδικοί της gender theory για να τους ανοίξουν τα μάτια. 

Στους θιασώτες αυτής της παλαβής ιδεολογίας δεν τους αρκεί να μπορέσει το 1%, που δεν νιώθει άνετα με το φύλο του, να εκφραστεί ελεύθερα, πράγμα απολύτως θεμιτό. Αντίθετα, θέλουν να καταπιέσουν το 99% και να του επιβάλλουν τις ιδιαιτερότητες του 1%. 

Το ιδανικό σχολείο γι' αυτούς, είναι εκείνο το οργουελικό νηπιαγωγείο στην Σουηδία, όπου οι δάσκαλοι αποφεύγουν να χρησιμοποιούν λέξεις όπως «αυτός» και «αυτή» όταν απευθύνονται στα παιδιά, τα κλασσικά παραμύθια, όπως η "Σταχτοπούτα" και η "Χιονάτη" απαγορεύονται, δια ροπάλου, γιατί "βρίθουν ανδρικών και γυναικείων στερεότυπων", τα κορίτσια αποθαρρύνονται από το να παίζουν με κουζινικά, ενώ τα αγόρια ενθαρρύνονται να παίζουν με κούκλες.

Ρεσιταλ αριστερίστικης αρλουμπολογίας

Όλα αυτά θα κινούνταν στα όρια της γελοιότητας, αν δεν είχαμε να κάνουμε με παιδιά. Μια εισβολή αυτής της επικίνδυνης θεωρίας στα σχολεία, το μόνο που θα καταφέρει θα είναι να καταπιέσει την φύση της συντριπτικής πλειοψηφίας των παιδιών, να τα κάνει δυστυχισμένα και να εμποδίσει την ομαλή εξέλιξη τους. Σήμερα η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ κάνει το πρώτο βήμα σε αυτόν τον κατήφορο. 

Προσωπικά, αν ημουν γονιός δεν θα δεχόμουν να στείλω τα παιδιά μου σε αυτό το ρεσιταλ "πολιτικά ορθής" προπαγάνδας, με κρατική βούλα. Εσείς;

Εκατοντάδες Αγάλματα της Παραδοσιακής Οικογένειας προωθούν το πώς πρέπει να είναι οι Οικογένειες στη Ρωσία.

Εκατοντάδες μνημεία και αγάλματα ανεγέρθηκαν σε όλη τη Ρωσία που προωθούν το μοντέλο της παραδοσιακής οικογένειας. 

Ο πατέρας, η μητέρα και τα παιδιά είναι στο επίκεντρο των αγαλμάτων, και περιστασιακά εμφανίζεται το κατοικίδιο ζώο της οικογένειας. 

Αυτές οι εικόνες αντιπροσωπεύουν το πώς μια παραδοσιακή Σλαβική Οικογένεια (από μια ρωσική άποψη) πρέπει να μοιάζει παρά τα όσα οι αμερικανικές και ευρωπαϊκές ομάδες προωθούν για να ασκήσουν πίεση στη Ρωσία.

Αυτή είναι η Ρωσική αντεπίθεση στην πολιτική που προέρχεται από την Δύση και την προώθηση των γενειοφόρων γυναικών, των τρανσέξουαλ και άλλα παρόμοια νέα φαινόμενα.

Οι Ρώσοι πολίτες σχολιάζοντας τα επικριτικά σχόλια ομάδων των LGBTQ, φεμινιστικών και αριστεριστίκων οργανώσεων, είπαν "από πότε η Παραδοσιακή Οικογένεια έγινε σημάδι ομοφοβίας. Αρκετά με την Παραδοσιοφοβία τους"

Ειρωνευόμενοι ορισμένοι Ρωσοι πολίτες σημείωσαν "Τώρα θα σκεφτούν ότι είμαστε μια οπισθοδρομική χώρα, σε αντίθεση με τους Ευρωπαίους. Δεν έχουμε γενειοφόρες γυναίκες και αγάλματα τρανσέξουαλ! "

Φωτο από το Pikabu.ru

Πηγή

Υιοθεσία παιδιών από Ομόφυλα ζευγάρια. Αρκεί η Αγάπη για να μεγαλώσει Σωστά ένα Παιδί;

θα ήταν ποτέ δυνατόν ένα παιδί να θέλει να υιοθετηθεί από δύο μπαμπάδες η δύο μαμάδες; Εκτός αν δίνονται στα ομόφυλα ζευγάρια σκόπιμα προς υιοθεσία βρέφη, που δεν μπορούν να μιλήσουν!

Με την πρόσφατη υπερψήφιση από την Ελληνική Βουλή του περιβόητου νόμου περί συμφώνου συμβίωσης, αναγνωρίστηκαν θεσμικά για πρώτη φορά στην Ελλάδα οι σχέσεις μεταξύ ομοφύλων! 

Τα ομόφυλα ζευγάρια που εις το εξής θα συνάπτουν Σύμφωνο συμβίωσης, θα αποκτούν καθεστώς παρόμοιο με αυτό των συζύγων και πρόσβαση στα περισσότερα συζυγικά δικαιώματα. Δεν θα έχουν όμως, προς το παρόν, δικαίωμα υιοθεσίας τέκνων.

Ο νόμος περί του συμφώνου δεν περιλαμβάνει διάταξη σχετική με την υιοθεσία. Διατηρείται επομένως σε ισχύ το άρθρο 1545 του Αστικού Κώδικα ( στο εξής ΑΚ), που ορίζει, ότι δεν επιτρέπεται να υιοθετηθεί το ίδιο πρόσωπο ταυτόχρονα από περισσότερους, εκτός αν αυτοί είναι σύζυγοι. Σύμφωνα με το δεύτερο εδάφιο του ίδιου άρθρου, το ήδη υιοθετημένο τέκνο δεν μπορεί να υιοθετηθεί από άλλον, όσο διαρκεί η υιοθεσία. Μόνη εξαίρεση είναι η περίπτωση όπου ο/η σύζυγος υιοθετεί το θετό τέκνο του άλλου συζύγου.

Ήδη όμως με σχετικά δημοσιεύματα και τηλεοπτικές εκπομπές προλειαίνεται το έδαφος, ώστε να πεισθούμε οι Έλληνες πολίτες, ότι για να υιοθετηθεί το ίδιο πρόσωπο ταυτόχρονα η διαδοχικά από περισσότερους, δεν χρειάζεται να είναι οι υιοθετούντες σύζυγοι. Αρκεί να είναι ζευγάρι και να έχουν συνάψει Σύμφωνο –δηλαδή ένα συμβόλαιο– συμβίωσης. Και μάλιστα, δεν χρειάζεται να πρόκειται για ετερόφυλο ζευγάρι, μπορεί κάλλιστα ένα ζευγάρι ομοφύλων να υιοθετήσει παιδί.

Από ο,τι φαίνεται οι υποστηρικτές των απόψεων αυτών, ιδίως δε οι υποστηρικτές της υιοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια, δεν γνωρίζουν το Ελληνικό δίκαιο το σχετικό με τη σύσταση υιοθεσίας η δεν ενδιαφέρονται καθόλου για τις ρυθμίσεις του. Για αυτό, δημοσιεύουμε στο περιοδικό μας το παρόν άρθρο, όπου θα παρουσιάσουμε σε αδρές γραμμές τις ρυθμίσεις αυτές, ώστε να τις γνωρίσουν οι αναγνώστες. 

Θα επικεντρωθούμε στην υιοθεσία ανηλίκων, καθώς η υιοθεσία ενηλίκων, από το 1996 και μετά μόνο κατ’ εξαίρεση είναι δυνατή. Επιτρέπεται μόνο, όταν ο υιοθετούμενος ενήλικος είναι συγγενής εξ αίματος η εξ αγχιστείας με αυτόν που υιοθετεί μέχρι και τον τέταρτο βαθμό – είναι δηλαδή αδελφός, εγγονός, ανηψιός ή πρώτος εξάδελφος του υιοθετούνος ή του συζύγου του.

Η υιοθεσία τελείται με δικαστική απόφαση, με βάση τις συναινέσεις των ενδιαφερομένων προσώπων, οι οποίες δεν είναι γενικές και αόριστες αλλά δίνονται για τη συγκεκριμένη κάθε φορά υιοθεσία.

Βεβαίως αυτός που θέλει να υιοθετήσει κάνει αίτηση και συναινεί αυτοπροσώπως ενώπιον του δικαστηρίου (ΑΚ 1549). Επίσης, ρητά ορίζει το άρθρο 1546 ΑΚ ότι «ο έγγαμος δεν μπορεί να υιοθετήσει χωρίς τη συναίνεση του συζύγου του»

Δεν αρκούν όμως αυτές οι συναινέσεις, προκειμένου να τελεσθεί η υιοθεσία. Για να υιοθετηθεί ένας ανήλικος χρειάζεται να συναινέσουν ενώπιον του Δικαστηρίου οι γονείς του. Σε περίπτωση που οι γονείς είναι άγνωστοι, η συναίνεσή τους δεν παρακάμπτεται, αλλά αναπληρώνεται από το Δικαστήριο, με δικαστική απόφαση. Σε αυτή την τελευταία περίπτωση, το Δικαστήριο οφείλει να ακούσει τους πλησιέστερους συγγενείς του προς υιοθεσία τέκνου.

Θα πρέπει να είναι πολύ «προοδευτικός» και «απελευθερωμένος» ένας γονιός (αλλά κι ένας παππούς, θείος και γενικά συγγενής, όταν ζητείται η γνώμη του), για να επιτρέψει την υιοθεσία του παιδιού του από ένα ζευγάρι ομοφύλων, τη στιγμή μάλιστα που με την υιοθεσία διακόπτεται κάθε δεσμός του θετού τέκνου με τη φυσική του οικογένεια - με εξαίρεση τα κωλύματα γάμου, τα οποία διατηρούνται. Υπάρχει βέβαια η πιθανότητα κάποιοι γονείς ευρισκόμενοι σε οικονομική ένδεια και υπό ψυχολογική πίεση να συναινούσαν σε υιοθεσία του παιδιού τους από ζευ- γάρι ομοφύλων λαμβάνοντας οικονομικά ωφελήματα. 

Τέτοιες ανήθικες και απάνθρωπες υιοθεσίες θέλει να θεσμοθετήσει η Πολιτεία;

Είναι σημαντικό επίσης να σημειωθεί και τούτο: Το Δικαστήριο οφείλει, να ακούει και τη γνώμη του υιοθετούμενου παιδιού και να τη συνεκτιμά, λαμβάνοντας υπόψιν την ωριμότητά του. Αν μάλιστα το παιδί έχει συμπληρώσει το δωδέκατο έτος της ηλικίας του, δεν μπορεί να γίνει υιοθεσία, χωρίς την αυτοπρόσωπη ενώπιον του Δικαστηρίου συναίνεσή του. 

Δεν μπορώ να φανταστώ, ότι θα ήταν ποτέ δυνατόν ένα παιδί να θέλει να υιοθετηθεί από δύο μπαμπάδες η δύο μαμάδες! Εκτός αν δίνονται στα ομόφυλα ζευγάρια σκόπιμα προς υιοθεσία βρέφη, που δεν μπορούν να μιλήσουν! Γιατί αλλιώς, όπως λέει κι ένα τραγούδι, «πως να κρυφτείς απ’ τα παιδιά;»

Τον πρώτο λόγο για την υιοθεσία δεν τον έχουν τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα, αλλά το Δικαστήριο, το οποίο ελέγχει τη νομιμότητά της, δηλαδή το κατά πόσον συντρέχουν οι τυπικές προϋποθέσεις της. Αυτές είναι επιγραμματικά: η αίτηση του υιοθετούντος (ο οποίος πρέπει να έχει συμπληρώσει το τριακοστό έτος της ηλικίας του, να μην έχει υπερβεί το εξηκοστό και να έχει την ικανότητα να ρυθμίζει ο ίδιος τις έννομες σχέσεις του), οι έγκυρες συναινέσεις που προαναφέρθηκαν και η διαφορά ηλικίας μεταξύ υιοθετούντος και υιοθετούμενου. Ειδικότερα, υιοθετών πρέπει να είναι μεγαλύτερος από τον υιοθετούμενο ανήλικο τουλάχιστον κατά δεκαοκτώ και το πολύ κατά πενήντα χρόνια.

Ιδίως όμως προβαίνει το Δικαστήριο σε έλεγχο σκοπιμότητας της υιοθεσίας, ελέγχει δηλαδή το κατά πόσον η εκάστοτε συγκεκριμένη υιοθεσία συμφέρει τον υιοθετούμενο, είτε αυτός είναι ανήλικος, είτε ενήλικος. Σύμφωνα με ρητή νομοθετική επιταγή, που περιλαμβάνεται μάλιστα στο πρώτο άρθρο του περί υιοθεσίας κεφαλαίου, «η υιοθεσία πρέπει να αποβλέπει στο συμφέρον του υιοθετουμένου» (ΑΚ 1542).

Σκοπός δηλαδή της υιοθεσίας δεν είναι να παρέχει στα άτεκνα ζευγάρια τη δυνατότητα να αποκτήσουν παιδί, αλλά να παρέχει στο παιδί τη δυνατότητα να αναπτυχθεί πνευματικά μέσα σε ένα υγιές οικογενειακό περιβάλλον. 

Ειδικότερα το Δικαστήριο εξετάζει αν, «εν όψει της προσωπικότητας, της υγείας και της οικογενειακής κατάστασης εκείνου που υιοθετεί και του υιοθετούμενου, καθώς και της αμοιβαίας ικανότητάς τους προσαρμογής, η υιοθεσία συμφέρει τον υιοθετούμενο» (ΑΚ 1558). Ως συμφέρον του υιοθετούμενου τέκνου νοείται όχι μόνο το περιουσιακό, αλλά ιδίως η ορθή ανάπτυξη της προσωπικότητάς του. Ειδικότερα, η υιοθεσία θα πρέπει όχι απλώς να μη δημιουργεί προβλήματα στο παιδί, αλλά και να βελτιώνει τις συνθήκες ζωής του.

Ξεκάθαρα ορίζεται στην παραπάνω νομοθετική διάταξη, ότι το Δικαστήριο, προκειμένου να διακριβώσει αν η υιοθεσία εξυπηρετεί το συμφέρον του παιδιού συνεκτιμά την οικογενειακή κατάσταση εκείνου που υιοθετεί. Δεν μπορεί επομένως να εξομοιωθεί ένα ζευγάρι που έχει συνάψει Σύμφωνο συμβίωσης (πολύ περισσότερο αν είναι ομόφυλο), με ένα παντρεμένο ζευγάρι! Επίσης συνεκτιμά το Δικαστήριο την αμοιβαία ικανότητα προσαρμογής υιοθετούντος και υιοθετούμενου. 

Είναι ποτέ δυνατόν να γίνει δεκτό, ότι ένα παιδί θα προσαρμοστεί ομαλά σε μια οικογένεια με δύο μαμάδες η δύο μπαμπάδες;

Κυρίως όμως εκτιμά το Δικαστήριο την προσωπκότητα και την υγεία (σωματική, ψυχική και διανοητκή) του υποψήφιου θετού γονέα. Ο ίδιος ο Έλληνας Νομοθέτης με τη θέσπιση του αντιρατσιστικού νόμου ανήγαγε το γενετήσιο προσανατολισμό σε στοιχείο προσδιοριστικό του προσώπου, συρρικνώνοντας έτσι την προσωπικότητα των ομοφυλοφίλων. 

Ποιος μπορεί τώρα να ισχυριστεί, ότι δε θα ασκεί επιρροή στην εκτίμηση της προσωπικότητας του υποψήφιου θετού γονέα το γεγονός ότι είναι αυτός ομοφυλόφιλος;

Εξ άλλου, μπορεί από το 1973 η Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία να μην περιλαμβάνει πλέον την ομοφυλοφυλία μεταξύ των ψυχικών νόσων, η αλλαγή αυτή όμως δεν έγινε μετά από εμπεριστατωμένη ψυχιατρική έρευνα, αλλά μετά από διαμαρτυρίες των ακτιβιστών για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων. 

Ποιος μπορεί με βεβαιότητα να πεί, ότι η ομοφυλοφυλία δεν είναι ψυχική διαταραχή; 

Τα αίτια μάλιστα πρόκλησης της ομοφυλοφιλίας μέχρι σήμερα δεν είναι απολύτως γνωστά στην ψυχιατρική επιστήμη. Ποιος μπορεί να εγγυηθεί, ότι ζώντας ένα παιδί μαζί με δύο ομοφυλόφιλους θα εκδηλώσει σωστά το ερωτικό στοιχείο της ψυχής του και δε θα γίνει και το ίδιο ομοφυλόφιλο; Η μήπως αυτό δε μας ενδιαφέρει ως κοινωνία;

Μιλώντας για εμπεριστατωμένη επιστημονική έρευνα θα πρέπει να τονίσουμε, ότι σύμφωνα με το άρθρο 1557 ΑΚ πριν από την τέλεση της υιοθεσίας ανηλίκου (όχι ενηλίκου) διεξάγεται από την κοινωνική υπηρεσία επισταμένη κοινωνική έρευνα και κατατίθεται στο Δικαστήριο έκθεση για το αν, με βάση τα στοιχεία που προέκυψαν, η εκάστοτε συγκριμένη υιοθεσία συμφέρει η όχι τον υιοθετούμενο. Η συγκεκριμένη έκθεση δεν είναι δεσμευτική για το Δικαστήριο, αλλά συνεκτιμάται από αυτό για το σχηματισμό της κρίσης του. Ποιος ευσυνείδητος κοινωνικός λειτουργός και με ποια κριτήρια θα βεβαιώσει, ότι ένα ζευγάρι ομοφύλων μπορεί να παρέχει στο παιδί το υγιές οικογενειακό περιβάλλον που του χρειάζεται για να αναπτυχθεί η προσωπικότητά του;

Από όλα τα παραπάνω γίνεται φανερό, πως η υιοθεσία παιδιών από ζευγάρια ομοφύλων είναι κάθε άλλο παρά αυτονόητη. 

Είναι αντίθετη προς όλο το Ελληνικό Δίκαιο περί υιοθεσίας και ιδίως είναι αντίθετη προς το θεμέλιο του. Θεμέλιο του Ελληνικού Δικαίου για την υιοθεσία είναι το συμφέρον του υιοθετούμενου, ιδίως μάλιστα το πνευματικό συμφέρον του. Δεν είναι το εγωκεντρικό, κοντόφθαλμο συμφέρον κάποιων να αποκτήσουν ένα παιδί, περίπου όπως θα αποκτούσαν ένα σπίτι, ένα σκυλί η ένα αυτοκίνητο! Και το να γίνει ένας άνθρωπος γονιός δεν είναι δικαίωμα, όπως παρουσιάζεται από τα Μέσα Μαζικής Αποβλακώσεως, αλλά λειτούργημα με τεράστια ευθύνη, που πρέπει να μπορεί αυτός να αντέξει.

Έχει υποστηριχθεί και η άποψη, ότι η υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια είναι οπωσδήποτε συμφέρουσα για τα ορφανά παιδιά. Σύμφωνα με την άποψη αυτή, είναι καλύτερα για ένα παιδί να μεγαλώνει με αγάπη στο περιβάλλον ενός ομόφυλου ζευγαριού, παρά να παραμένει στα «αζήτητα»(!), μεγαλώνοντας σε ίδρυμα, όπου είναι πιθανό να αναπτύξει εξάρτηση και αδυναμία προσαρμογής στον «έξω» κόσμο. Τον ισχυρισμό αυτό διατύπωσε ο κ. Ηλίας Μαγκλίνης σε άρθρο του στην εφημερίδα «Καθημερινή» της 19ης Δεκεμβρίου 2015, με τίτλο «Περί υιοθεσίας», αλλά εκφράζει κι άλλους συμπολίτες μας. Δεν είναι όμως αληθής.

Πρώτον, από όσα παραπάνω αναπτύξαμε γίνεται σαφές, ότι δεν αρκεί η αγάπη για να μεγαλώσει σωστά ένα παιδί, ούτε λαμβάνεται μόνο αυτή υπόψιν από το Δικαστήριο, όταν καλείται να απαγγείλει μία υιοθεσία. 

Δεύτερον, πολλά άτεκνα ζευγάρια ετεροφύλων που θέλουν και μπορούν να μεγαλώσουν ένα παιδί υιοθετούν παιδιά από χώρες του εξωτερικού. Ας λύσει η Ελληνική Πολιτεία αυτό το πρόβλημα, αν θέλει να μην παραμένουν τα ορφανά παιδιά της «στα αζήτητα». Το να υιοθετούνται τα παιδιά από το νέο «μοντέρνο» θεσμό της ομοφυλοφιλικής «οικογένειας» θα είναι αν μη τι άλλο ριψοκίνδυνο για την πνευματική, ηθική, κοινωνική ανάπτυξή τους. Με τα παιδιά δεν επιτρέπεται να κάνουμε πειράματα!

Και δε θα πρέπει να μας διαφεύγει, ότι πολλά από τα παιδιά που μεγάλωσαν σε ιδρύματα, όχι απλώς δεν είχαν ψυχολογικά προβλήματα και προσαρμόστηκαν στον «έξω» κόσμο, αλλά αναδείχθηκαν εξαίρετα μέλη της κοινωνίας.

Αγγελική Ευθ. Ζώη, Νομικός

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Αρ. Τεύχους 162 Φεβρουάριος 2016

Πηγή

Οι νέες μητέρες που δεν θέλησαν ή δεν κατάφεραν να θηλάσουν το μωρό τους υφίστανται Bullying.

Οι μπαμπάδες αναλαμβάνουν πια πολλά, αλλά ευτυχώς όχι μερίδιο στην ενοχικότητα.

«Τ​​​​ο δείπνο σερβιρίστηκε! Οι κοτοκροκέτες είναι βιολογικές, από κοτόπουλα ελευθέρας βοσκής που τα ίδια μού είπαν ότι ήθελαν να πεθάνουν για να ταΐσουν τα παιδιά μου. Τα άλειψα με αλεύρι αμυγδάλου χωρίς γλουτένη και προβιοτικά πριν τα ψήσω σε ένα ταψάκι που είχα ψεκάσει ελαφρώς με λάδι καρύδας και πρωτόγαλα. Αυτές δεν είναι τηγανητές πατάτες, είναι μίσχοι γουλιών από τον κήπο μου, ελαφρώς τηγανισμένοι σε φιστικέλαιο από τις φιστικιές μου. Τα σέρβιρα σε δίσκο που κατασκευάσαμε με τα παιδιά μου το απόγευμα στο σαλόνι μας που δεν έχει τηλεόραση. Αυτά δεν είναι λεκέδες από λίπος, είναι τα δάκρυα χαράς του γιου μου. Είναι τόσο ευγνώμων για κάθε γεύμα. Μόλις τώρα μου είπε “μαμά, ευχαριστώ που μου χάρισες ζωή μέσω τοκετού στο σπίτι, όπως και γι’ αυτό το νόστιμο σπιτικό φαγητό. Σε αγαπώ, θεά”».

Βρήκα πολύ αστείο αυτό το ποστ της Αμερικανίδας συγγραφέως Bunmi Laditan, το οποίο συνόδευε τη φωτογραφία ενός εμφανώς λιπαρού, σαφέστατα ανθυγιεινού και, φυσικά, λαχταριστού έτοιμου παιδικού γεύματος με κοτοκροκέτες. 

«Ψέματα, γέννησες με καισαρική, τα παιδιά σου δεν θα σε αγαπήσουν ποτέ», της απάντησε επίσης χιουμοριστικά ένας σχολιαστής. Το ποστ έγινε viral, σαν ένα μαζικό «ουφ» των μαμάδων μπροστά στους άπειρους κανόνες που διέπουν σήμερα τη μητρότητα. Φίλη μου διηγούνταν πρόσφατα ένα περιστατικό που έζησε σε παιδικό πάρτι, όπου μία από τις μαμάδες ήταν έγκυος στον όγδοο.

«Πώς θα γεννήσεις;», τη ρώτησε μια άλλη μητέρα. «Μάλλον με καισαρική, το παιδί δεν έχει γυρίσει». «Ο γιατρός σου σε κοροϊδεύει», της επιτέθηκε με ύφος ειδήμονα η άλλη μπροστά σε όλο τον κόσμο. «Είναι απαράδεκτο», κατέληξε. Προφανώς το μεγάλο βιβλίο της καλής μαμάς δεν περιλαμβάνει κεφάλαιο για τη στοιχειώδη ευγένεια.

Ανάλογο bullying υφίστανται και οι νέες μητέρες που δεν θέλησαν ή δεν κατάφεραν να θηλάσουν το μωρό τους. 

«Δίνετε στο παιδί φόρμουλα; Από τώρα;», ρώτησαν με επικριτική διάθεση σε αντίστοιχη μάζωξη τον πατέρα μωρού τριών μηνών. «Ναι, είμαστε κακοί άνθρωποι», απάντησε εκείνος χωρίς να χύσει στάλα ιδρώτα. Οι μπαμπάδες αναλαμβάνουν πια πολλά, αλλά ευτυχώς όχι μερίδιο στην ενοχικότητα.

Για να μην παρεξηγηθούμε, η τάση του φυσικού τοκετού και η επανάκαμψη του θηλασμού είναι από τις πολύ θετικές εξελίξεις των τελευταίων χρόνων, ειδικά στη χώρα μας, όπου οι καισαρικές είχαν γίνει καθεστώς.

Όμως από το ένα άκρο πηδήξαμε στο άλλο, φτάνοντας στο οξύμωρο να πλημμυρίζουμε με άγχος απόδοσης το «πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο».

Ίδιες υπερβολές και στο φαγητό. Είναι πράγματι φανταστικό ότι αρχίσαμε να ψωνίζουμε λαχανικά στην εποχή τους, ει δυνατόν βιολογικά, ότι περιορίσαμε τα περιττά λίπη και ελέγχουμε τα συντηρητικά των τροφίμων. Αλλά και πάλι περάσαμε από τα «α λα κρεμ» της κουζίνας των μαμάδων μας στο να κρύβουμε την κρέμα γάλακτος μέσα σε φύλλα λαχανίδας μην τυχόν μας πάρει κανένα μάτι.

Πηγή

Χωρίς τον μπαμπά του, δεν μπορεί ποτέ να είναι ολοκληρωτικά χαρούμενο και ισορροπημένο ένα παιδί.

Μαζί για την ανατροφή των παιδιών μας. Της ζωής που δημιουργήσαμε ΜΑΖΙ από το υλικό των ονείρων μας.

Τις περισσότερες φορές, όταν κουβεντιάζουν μαμάδες μεταξύ τους, λένε για τα παιδιά τους. Τις περισσότερες φορές, όταν οι μαμάδες κουβεντιάζουν για τα παιδιά τους, λένε και για τους μπαμπάδες… 

Τις περισσότερες φορές εκφράζουν πολλά και μεγάλα παράπονα για εκείνους, λέγοντας πως είτε δεν είναι ουσιαστικά παρόντες στο μεγάλωμα των παιδιών τους, είτε –στην καλύτερη περίπτωση- πως αν και προσπαθούν να εμπλακούν στο μεγάλωμα τους, τα κάνουν όλα λάθος… 

Οι αναφορές σε μπαμπάδες που είναι «καλοί», συναντώνται περίπου στα όρια του στατιστικού λάθους! Είναι όμως αυτή η αλήθεια; Ή οι μαμάδες βλέπουμε τα πράγματα μόνο από τη δική μας οπτική γωνία και παραβλέπουμε συνειδητά ή ασυνείδητα, τις προσπάθειες, τα επιτεύγματα και κυρίως τη θέληση των μπαμπάδων να είναι εκεί σε όλες τις μικρές και μεγάλες στιγμές των παιδιών τους; 

-Σε κάθε πρώτη φορά 

-σε κάθε δυσκολία 

-σε κάθε γέλιο 

-σε κάθε κλάμα 

-στην παρηγοριά 

-στην αγκαλιά 

-στη στήριξη 

-στις συγκεντρώσεις των γονέων στο σχολείο 

-στις γιορτές τους 

-στα κατορθώματά τους 

-στο χειροκρότημα που έχουν ανάγκη, για να νιώσουν σημαντικά στα μάτια μας 

-σε όλες εκείνες τις στιγμές της καθημερινής τους ρουτίνας. 

Το έχεις σκεφτεί μαμά ότι σαμποτάρεις όλη αυτήν την προσπάθεια και την ανάγκη ενός μπαμπά να είναι με την ψυχή του και το μυαλό του και την καρδιά του, παρόν για τα παιδιά του; 

Κάθε φορά που του κάνεις παρατήρηση όταν πάει να κάνει κάτι. Να του κάνει μπάνιο ή να το αλλάξει. Να παίξει άτσαλα και αδέξια μαζί του σαν μικρό αγόρι ή να του διαβάσει για την επόμενη μέρα. 

Πράγματα απλά και καθημερινά που ακόμα και αν γίνουν λάθος, δεν έχει καμία σημασία. Γιατί το λεπτό που εσύ, από φόβο και αγωνία ή απλά παρασυρμένη από την αίσθηση παντοδυναμίας απέναντι σε αυτό το πλάσμα που είχες στα σπλάχνα σου για 9 μήνες, λες «ΜΗ, ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ» στον μπαμπά του παιδιού σου, στερείς από εκείνο πολύτιμες στιγμές για την ψυχική του ανάπτυξη, από το πιο σημαντικό πρόσωπο στη ζωή του. 

Μαζί με σένα… Και στερείς και από τον πατέρα το δικαίωμα του να κάνει λάθος και να πειραματιστεί, μέσα στο πέλαγος της αγωνίας του να μάθει τι είναι να γίνεσαι μπαμπάς. Τι είναι να είσαι κάτι για την υπόλοιπη ζωή σου. Τι είναι να σε έχει κάποιος τόσο πολύ ανάγκη. Και ο μπαμπάς κάπου στο δρόμο, νικημένος από την εγωιστική μητρότητα, εγκαταλείπει την προσπάθεια και επιστρέφει στον εαυτό του… 

Χωρίς τον μπαμπά του όμως, δεν μπορεί ποτέ να είναι ολοκληρωτικά χαρούμενο και ισορροπημένο ένα παιδί.

Μην τον πνίγεις λοιπόν με τις προσδοκίες σου. Μην του βάζεις τρικλοποδιές. Επίτρεψέ του να μάθει. Όπως αυτοδίκαια επιτρέπεται και σε εσένα. Να κάνεις λάθη και σωστά. Να πέφτεις και να ξανασηκώνεσαι. Να μαθαίνεις τη ζωή από την αρχή μέσα από τα μάτια του παιδιού σου και να μαθαίνεις και εσύ ποια είσαι. Όμως πίστεψέ με όταν σου λέω ότι ποτέ δεν θα γίνεις η μαμά που θέλεις, ποτέ δεν θα γίνω η μαμά που θέλω και πασχίζω, αν δεν δώσουμε στα παιδιά μας το δικαίωμα να έχουν τον καλύτερο μπαμπά του κόσμου. Αυτόν που χρειάζονται και αξίζουν. Αλλά αυτό δεν μπορεί να συμβεί χωρίς εμάς σε συμμαχία μαζί τους. Χωρίς εμάς να δίνουμε στον πατέρα των παιδιών μας ,τη βεβαιότητα ότι είμαστε από την ίδια πλευρά. 

Μαζί για την ανατροφή των παιδιών μας. Της ζωής που δημιουργήσαμε ΜΑΖΙ από το υλικό των ονείρων μας… 

Να έχεις μια υπέροχη χιονισμένη εβδομάδα, Σε φιλώ γλυκά, Ράνια Υ.Σ. Στον Ανδρέα που είναι ο μπαμπάς που ονειρεύτηκαν τα παιδιά μας… Και εγώ για εκείνα…

Πηγή

Τι γίνεται λοιπόν το δωμάτιο του παιδιού κατά την απουσία του;

Στην εναλλασσόμενη κατοικία, το δωμάτιο του παιδιού παραμένει το «δικό του» δωμάτιο.

Ένα παιδικό δωμάτιο με κρεβατάκι, γραφείο, παιχνίδια, βιβλία, λίγα ρούχα… Ο μπαμπάς μπαίνει στο δωμάτιο κάθε βράδυ για να πει καληνύχτα. Στο κουκλάκι που είναι πάνω στο κρεβάτι. Γιατί το παιδί θα κοιμηθεί στο κρεβάτι αυτό μία νύχτα κάθε δεκαπέντε μέρες. Και αυτό το άδειο δωμάτιο του κρατάει άσβεστη την απεριόριστη στοργή και αγάπη του για το παιδί.

Άλλοι πάλι δεν το αντέχουν. Κρατάνε την πόρτα κλειστή, για να ξεχάσουν αυτό που τους συμβαίνει. Ότι δηλαδή είναι οι μπαμπάδες της μιας διανυκτέρευσης κάθε δεκαπέντε μέρες.

Να δούμε όμως τι συμβαίνει με το παιδικό δωμάτιο όταν οι γονείς έχουν συμφωνήσει την εναλλασσόμενη κατοικία.

Όταν ζούσαν όλοι μαζί, γονείς και παιδιά, εάν κάποια στιγμή έλειπε το παιδί από το δωμάτιο, ήταν αυτό που έλειπε και οι γονείς ήσαν που έμεναν πάντα εκεί.

Όταν οι γονείς άρχισαν να ζουν χωριστά, η συχνότητα της απουσίας του παιδιού αυξήθηκε. Μια εβδομάδα στις δύο, ένα σαββατοκύριακο στα δύο, οι μισές διακοπές…

Τι γίνεται λοιπόν το δωμάτιο του παιδιού κατά την απουσία του; Πως νοιώθει ο γονιός που μένει όλο το χρόνο στο σπίτι κατά την περίοδο της απουσίας του παιδιού;

Το ζήτημα αυτό μελέτησε ο Benoit Hachet στο Παρίσι, με έρευνα που έκανε το 2012-2013.

Το δωμάτιο του παιδιού παραμένει ανοικτό ακόμα και όταν το παιδί μένει στο σπίτι του άλλου γονιού του.

Η πόρτα του δωματίου παραμένει ανοικτή στο σπίτι των γονιών που ζουν με εναλλασσόμενη κατοικία εδώ και καιρό. Από τους γονείς που βιώνουν την εναλλασσόμενη κατοικία εδώ και καιρό και ερωτήθηκαν, μόνο τρεις κλείνουν την πόρτα του δωματίου.

Το άδειο δωμάτιο τους υπενθυμίζει με αρνητικό τρόπο την απουσία του παιδιού. Δεν μπαίνουν μέσα στο δωμάτιο κατά τη διάρκεια της απουσίας του παιδιού. Εμείς υποθέτουμε ότι με τον καιρό η πόρτα του δωματίου θ” ανοίξει.

Όλοι όσοι ερωτήθηκαν απάντησαν ότι κατά την απουσία του παιδιού μπαίνουν στο δωμάτιο όταν είναι ανάγκη. Για ν” ανοίξουν τα πατζούρια, ν” αερίσουν κλπ. Κανένας δεν είπε ότι μπαίνει για να θυμηθεί τα παιδιά. Στα μικρά διαμερίσματα, εκεί όπου όλα τα δωμάτια χρησιμεύουν για περισσότερες από μία λειτουργίες, το δωμάτιο των παιδιών μπορεί να χρησιμεύσει και για κάτι ακόμα, όπως π.χ. για να χωρέσει μία ντουλάπα.

Η επιπρόσθετη αυτή χρήση του δωματίου μένει πάντα δευτερεύουσα.

Κανείς δεν χρησιμοποιεί το δωμάτιο για γραφείο, για αναγνωστήριο, ή για κάτι άλλο κατά τη διάρκεια της απουσίας των παιδιών. Κάποιος που ερωτήθηκε προτιμούσε να βάζει τα ασιδέρωτα ρούχα στο δωμάτιο του παρά να τα βάζει στο άδειο δωμάτιο του παιδιού. Το δωμάτιο παραμένει χρηστικό αλλά συνήθως δεν γίνεται αποθήκη, εκτός από τα δύο μικρότερα διαμερίσματα όσων ερωτήθηκαν, γιατί αυτοί δεν είχαν επιλογή.

Ακόμα και οι φίλοι που φιλοξενούνται συχνά μένουν σε άλλο δωμάτιο παρά στο δωμάτιο των παιδιών. Προτιμάνε να τους φιλοξενήσουν στον καναπέ, εκτός ίσως από τους συγγενείς.

Ο χρόνος που έχει περάσει από την έναρξη της εναλλασσόμενης κατοικίας επηρεάζει και τα συναισθήματα μπροστά στο άδειο δωμάτιο. Στην αρχή «είναι ένας εφιάλτης» είπε μία που ερωτήθηκε, «στην αρχή νόμιζα ότι περνάω μπροστά από το δωμάτιο κάποιου πεθαμένου». Άλλοι είπαν ότι «ακούω τα νανουρίσματα του παιδιού». Το άδειο δωμάτιο δείχνει γεμάτο από βάσανα. Με τον καιρό όμως το δωμάτιο δεν έχει αρνητική φόρτιση και γίνεται απλά ένα δωμάτιο που δεν είναι κατειλημμένο, χωρίς να προξενεί ιδιαίτερα συναισθήματα.

Σε κάθε περίπτωση, στην εναλλασσόμενη κατοικία, το δωμάτιο του παιδιού παραμένει το «δικό του» δωμάτιο.

Για όλους όσους ερωτήθηκαν, τα παιδιά δεν έχουν ένα δωμάτιο αλλά έχουν «το δικό τους»δωμάτιο, και στο σπίτι του μπαμπά, και στο σπίτι της μαμάς. Μια εβδομάδα στις δύο, το άδειο δωμάτιο δεν είναι κενό αλλά ένας χώρος που αναμένει να υποδεχθεί το παιδί που το κατοικεί.

Για το παιδί αυτός ο χώρος είναι πάντα ζωντανός, καταλήγει ο Benoit Hachet.

Πηγή

ΞΥΠΝΑ! Μόλις 112 ευρώ είναι η μηνιαία διατροφή ΔΥΟ παιδιών στην Γαλλία με διαζευγμένους γονείς. Ενώ στην Ελλάδα της φτώχειας και της ανεργίας, η δικαιοσύνη επιβάλλει εκατοντάδες ή χιλιάδες ευρώ μηνιαίως ως διατροφή παιδιών μέχρι και σε ΑΝΕΡΓΟΥΣ μπαμπάδες!

ΞΥΠΝΑ! Από 56 - 66 Ευρώ Μηνιαία Διατροφή για ένα παιδί, πληρώνει ο διαζευγμένος Γάλλος πατέρας που έχει καθαρό μηνιαίο εισόδημα 1.000 ευρώ, βάσει του Επίσημου Πίνακα από το Γαλλικό Υπουργείο Δικαιοσύνης!!!

Η οικονομική κρίση των τελευταίων ετών στην Ελλάδα, η αυξανόμενη ανεργία, η μείωση των αποδοχών, η συνεχής φορολόγηση, δεν χτυπάει μόνο τις γυναίκες αλλά έχει θύματα πολύ περισσότερο τους Έλληνες άνδρες και ακόμη περισσότερο τους διαζευγμένους Έλληνες μπαμπάδες, που εκτός όλων των υπολοίπων δεινών, ΤΩΡΑ έρχονται αντιμέτωποι και μια ΑΔΙΚΗ, ΑΝΙΣΗ και ΥΠΕΡΟΓΚΗ διατροφή που μονίμως τους επιδικάζουν στις Αποφάσεις τους τα Ελληνικά δικαστήρια, να τους κατατρέχει, να τους εξοντώνει, να τους βάζει στην φυλακή, να τους αποξενώνει από τα παιδιά τους, αλλά και να τους οδηγεί μέχρι στην Αυτοκτονία. 

Η συμπεριφορά και η νοοτροπία της δικαιοσύνης στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες, σε ότι αφορά τις οικογενειακές υποθέσεις (διαζύγιο, διατροφή παιδιών, επιμέλεια παιδιών κλπ) είναι ιδιαιτέρως εκδικητική, προσβλητική και απάνθρωπη απέναντι στους μπαμπάδες και ολόκληρο το κοινωνικό σύνολο διερωτάται το ΓΙΑΤΙ. 

Επίσημος Πίνακας ΣΟΚ από το Υπουργείο Δικαιοσύνης της Γαλλίας σε ότι αφορά την μηνιαία διατροφή ενός παιδιού με διαζευγμένους γονείς. Στην Ελλάδα τι συμβαίνει; Γιατί η ελληνική δικαιοσύνη συμπεριφέρεται στους φορολογούμενους πολίτες - μπαμπάδες ως "Σαουδάραβες Κροίσους"; μέχρι και στους άνεργους!

Ο κάθε έλληνας πολίτης, θα περίμενε από την ελληνική δικαιοσύνη και τους λειτουργούς της, να προσαρμοστούν στα νέα κοινωνικό-οικονομικά δεδομένα που ισχύουν στη χώρα μας αλλά και να συμμορφωθούν με τους Κανόνες του Διεθνούς Δικαίου και των Διεθνών Συμβάσεων (Ανθρώπινα Δικαιώματα, Δικαιώματα του Παιδιού, Νομολογία ΕΔΔΑ, Ευρωπαϊκά Ψηφίσματα κλπ), αντ' αυτού βλέπουμε στις δικαστικές αποφάσεις την χρήση μιας πεπαλαιωμένης οπισθοδρομικής τακτικής ενός περασμένου αιώνα, που δεν αρμόζει σε ένα σύγχρονο Ευρωπαϊκό κράτος αλλά αρμόζει περισσότερο σε Μπανανία και έχει δίκιο να αναρρωτιέται ο μη νομικός πολίτης, ποια άτομα εξυπηρετεί όλο αυτό. 

Πάντως το μέλλον του έθνους μας, που είναι τα παιδιά μας, αυτού του είδους οι μεσαιωνικές δικαστικές τακτικές ΔΕΝ τα εξυπηρετεί!

Εξόντωση και εξαθλίωση, δίχως όρια στην Ελλάδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των δήθεν Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, για τον διαζευγμένο Έλληνα Πατέρα, όταν σε μια χώρα σαν την Γαλλία, που δεν έχει την ίδια οικονομική κατάντια αλλά και οι αποδοχές των πολιτών είναι σαφώς πολύ μεγαλύτερες, η δικαιοσύνη όμως εκεί έχει προβλέψει την ΙΣΟΤΗΤΑ και δεν "εκτελεί" οικονομικά τους εκεί διαζευγμένους μπαμπάδες.

Ο Πίνακας που ακολουθεί είναι επίσημα αναρτημένος από το Γαλλικό Υπουργείο Δικαιοσύνης και αφορά τα ποσά των διατροφών που πρέπει κάποιος να καταβάλλει, αναλόγως πάντα με τις καθαρές μηνιαίες οικονομικές απολαβές του και με τον αριθμό των παιδιών που έχει (ανεξαρτήτως ηλικίας των παιδιών), για το έτος 2015. 

Ολόκληρο τον Πίνακα μπορείτε να τον δείτε πατώντας ΕΔΩ.

Παράδειγμα: Ο υπολογισμός γίνεται αφού πρώτα αφαιρεθούν 514 ευρώ σαν πάγια μηνιαία ατομικά Έξοδα Διαβίωσης του γονέα που πρέπει να πληρώνει την διατροφή του παιδιού.

Δηλαδή, αν ένας πατέρας έχει μηνιαίο εισόδημα 1000 ευρώ και δυο παιδιά, το ποσό της μηνιαίας διατροφής που πρέπει να καταβάλλει υπολογίζεται ως εξής: 

PA = (1000 - 514) * 0,115 = 486 * 0,115 = 56 € για ένα παιδί, άρα για δυο παιδιά 112 ευρώ !!!

Επίσης Αξιοσημείωτο είναι ότι σε σχέση με τον Πίνακα του έτους 2013, που σας είχαμε δείξει σε άλλο άρθρο μας, για το έτος 2015 έχουμε ΜΕΙΩΣΗ της μηνιαίας διατροφής ενός παιδιού, ενώ έχουμε αύξηση του ποσού για τα έξοδα διαβίωσης του γονέα που θα πρέπει να αφαιρεθούν από τις καθαρές αποδοχές του ώστε να υπολογιστεί το μηνιαίο ποσό της διατροφής.

ΜΠΑΜΠΑ ΕΛΑ

ΓΕΝΝΗΣΑ ΜΕ ΚΑΙΣΑΡΙΚΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΗΛΑΣΑ.

Οι τάχα μου "ιδανικές μαμάδες" έτσι είναι πάντα. Φασιστικά απόλυτες και απέραντα ανόητες στις θέσεις τους.

Κείμενο: Ρομίνα Ξύδα

Απόγευμα στην παιδική χαρά «χύνομαι» σε άδειο παγκάκι. Η τετράχρονη κούκλα μου μαζεύει μαργαρίτες για να παίξουμε «μ’ αγαπάει, με ζηλεύει, με μισεί, με κοροϊδεύει». Στο απέναντι παγκάκι κάθεται μία νεαρή μητέρα και πλέκει κουνώντας ρυθμικά με το πόδι της ένα κατάλευκο καροτσάκι. Λίγα λεπτά αργότερα, μία σαραντάχρονη γυναίκα με τον εξάχρονο γιο της με ρωτά αν μπορεί να καθίσει δίπλα μου. Κάνω χώρο στη μοναχικότητά μου και μοιράζομαι μαζί της μαμαδίστικες κουβέντες. Η γυναίκα δίπλα μου ανάβει τσιγάρο αναπολώντας το καλοκαίρι που πέρασε και τις σκληρές υποχρεώσεις που την περιμένουν αυτόν τον χειμώνα: νέο σχολείο, πενιχρά οικονομικά, δύσκολα ωράρια, ελάχιστη βοήθεια, κουβέντες μοιρασμένες στα δύο που φαντάζουν λεπτό με το λεπτό λιγότερο ασήκωτες.

Ξάφνου, αισθανόμαστε μία απειλητική σκιά να αιωρείται πάνω από τα κεφάλια μας και μία βελόνα πλεξίματος να μας κρύβει επιδεικτικά τον ήλιο: «Σε παρακαλώ πολύ να σβήσεις το τσιγάρο σου γιατί δεν βρίσκεσαι σε μπαρ αλλά σε παιδική χαρά!» Η φωνή της «απέναντι» δεν έχει δικαιολογία, ούτε λόγο, ούτε δίκιο. Βρισκόμαστε σε ανοιχτό χώρο, πολλά μέτρα μακριά από τα παιδιά και η ένστασή της απλώς απορρίπτεται από την παγωμένη μας ματιά. «Φυλακή πρέπει να σας κλείσουν εσάς τις μαμάδες που καπνίζετε! Φυλακή! Να ξέρατε τι κακό κάνετε και στα παιδιά, και στη φύση, και στο περιβάλλον, και στον πλανήτη, και στις επόμενες γενιές που θα κατοικήσουν πάνω του. Φυλακή!»

Την έχω ξανακούσει αυτήν την ποινή, με κατηγορούμενη εμένα και δημόσιους κατήγορους ένα τσούρμο γυναικών όταν λίγες ημέρες πριν από τον πρώτο μου τοκετό τους κοινοποίησα την απόφασή μου να φέρω στον κόσμο το παιδί μου με καισαρική τομή. Έγιναν έξαλλες προσπαθώντας να με μεταπείσουν με φράσεις ασυνάρτητες και συνέπειες χαοτικές: «Θα γεννήσεις με καισαρική; Μα είσαι στα καλά σου; Το παιδί σου μπορεί να παρουσιάσει άσθμα, αλλεργίες, διαβήτη! Να υποφέρει από ρινίτιδα, δερματίτιδα, δυσανεξία! Να βγει με τρία κεφάλια και τέσσερα πόδια! Να μοιάζει με εξωγήινο! Να, να, να». 

Δεν τις ένοιαζε αν είχα κάποια ανατομική δυσκολία ή πρόβλημα στον πλακούντα, δεν ρώτησαν αν η θέση του παιδιού πριν από τον τοκετό επέβαλλε την καισαρική τομή, δεν διερωτήθηκαν αν ήμουν πολύ μεγάλη για να αντέξω τον πόνο, πολύ δειλή για να ζήσω το «θαύμα», ή απλώς πολύ συνειδητοποιημένη για το ότι δεν γούσταρα να ζήσω το συγκεκριμένο «θαύμα». Όσο τραγικό είναι για τις κυρίες αυτές το να επιλέγει μία γυναίκα την καισαρική τομή για να φέρει το παιδί της στον κόσμο, άλλο τόσο ανόητο είναι για μία άλλη μερίδα γυναικών το να γεννάς στον 21ο αιώνα σφαδάζοντας από τους πόνους απλώς και μόνο για να το παίξεις επαναστάτρια χωρίς αιτία. Και στην τελική, ποιες είναι αυτές που θα κρίνουν τις άλλες; Με ποιο δικαίωμα, με ποια εξουσιοδότηση και με ποια ιδιότητα; Της μάνας που για να είναι τέλεια πρέπει να υποφέρει; Εκείνη ήταν η πρώτη φορά που καταδικάστηκα.

Η δεύτερη ακολούθησε λίγες ημέρες μετά την πρώτη μου γέννα, απόρροια των προβληματικών θηλών μου που ήταν ανίκανες να βγάλουν γάλα: «Τι, δεν θα θηλάσεις το παιδί; Έγκλημα! Δεν ξέρεις τι κακό μπορεί να του προκαλέσεις! Ανεπανόρθωτο! Θα σου φέρω να διαβάσεις βιβλία, να μάθεις!» 

Όχι. Δεν ήθελα να μάθω ούτε και να βιώσω ως άλλο θύμα του Γιόζεφ Μένγκελε την εμπειρία του μαρτυρικού θηλάστρου. Δεν πείστηκα ότι η άρνησή μου να θηλάσω θα επηρέαζε την ανάπτυξη, την υγεία και τον συναισθηματικό δεσμό με το μωρό μου, δεν πτοήθηκα στιγμή από τις ηλίθιες κοινωνικές ενοχές που επιβάλλει η κοινωνία των «άλλων» μαμάδων, δεν αισθάνθηκα στιγμή ανεπαρκής μάνα επειδή δεν μπόρεσα να προσφέρω στο παιδί μου το γάλα της φύσης. 

Κι ας με συγχωρήσουν κάποιες μαμάδες, αλλά όσο «κακό» είναι να μη θηλάσεις ποτέ το παιδί σου, άλλο τόσο υστερικό είναι, κατά την ταπεινή μου άποψη, να το έχεις κολλημένο στο γελαδίσιο στήθος σου μέχρι τα τέσσερα και τα πέντε του χρόνια, στάση για την οποία είναι περήφανες οι «άλλες μαμάδες». Εκείνες, με τις ενσωματωμένες γρίλιες στα μάτια που ενεδρεύουν, καιροφυλακτούν και που στην πρώτη ευκαιρία πετάγονται μπροστά σου για να σε τρομοκρατήσουν: «Μα καλά, επιτρέπεις στο παιδί να τρώει λουκάνικα και κρουασάν; Διαπράττεις διατροφικό έγκλημα! Θα το κάνεις παχύσαρκο! Εγώ το δικό μου το μεγαλώνω με βρώμη και ρυζογκοφρέτες φαρμακείου! Κι έχω να σου συστήσω και μία υπέροχη συνταγή με ανάλατο ρύζι, κομματάκια βραστού κοτόπουλου και ρόδι». 

Αναγουλιάζω. Όπως ακριβώς αναγουλιάζω απέναντι σε κάθε τι αποστειρωμένο είτε αυτό είναι φαγητό, είτε είναι άποψη. Όπως αυτή των «προχώ μαμάδων» που αποφασίζουν να μην εμβολιάζουν τα παιδιά τους καθώς θεωρούν τα εμβόλια υπαίτια για την εκδήλωση άλλων καταστάσεων, όπως για παράδειγμα αυτή του αυτισμού. 

Για μένα πάλι, όπως και για πολλές ομοϊδεάτισσες, αυτιστικές είναι οι συμπεριφορές των ανθρώπων που καταδικάζουν στο πυρ το εξώτερον εκείνες που δεν ταυτίζονται με τις δικές τους. Μας συγχωρείτε, κορίτσια, που φέραμε σ’ αυτόν τον κόσμο τα παιδιά μας με καισαρική. Και που δεν μπορέσαμε να τα θηλάσουμε. Και που δεν τα ταΐζουμε βρώμη και πίτουρα. Και που τα εμβολιάζουμε ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Και που στο τσακίρ κέφι ανάβουμε και κανένα τσιγαράκι για να πνίξουμε στον καπνό του την ανεπάρκειά μας ως μάνες. Απλώς, μας συγχωρείτε…

Πηγή

Διακρίσεις και γονεϊκή ιδιότητα η «άγνωστη» πληγή των σχέσεων.

Η γονεϊκή ιδιότητα, δεν ορίζεται από το φύλο του γονιού.

Αυτό που συνηθίζεται στις σχέσεις γονέων με τα παιδιά τους, πριν την ύπαρξη διαζυγίου ή και ακόμα γάμου, αν μιλούμε για παιδιά αναγνωρισμένα εκτός γάμου αλλά σε καθεστώς συμβίωσης του ζευγαριού, σε και με οποιαδήποτε συνθήκη συνύπαρξης μιας οικογένειας, (μπαμπάς, μαμά, παιδιά), αυτό που συνηθίζεται είναι ο άμεσος στερεοτυπικά διαχωρισμός της γονεϊκής ιδιότητας σε σχέση με την ανατροφή των παιδιών τους. Είναι από πριν βεβαιωμένο, κοινωνικά προσδιορισμένο, τι μπορεί να κάνει ο ένας σύζυγος και τι μπορεί να κάνει ο άλλος, επίσης τι επιτρέπεται να κάνει ο ένας και τι επιτρέπεται να κάνει ο άλλος. Δε χρειάζεται σε ένα τέτοιο άρθρο να περιγράψω τα στερεότυπα για τον μπαμπά και τη μαμά, μπορώ όμως να περιγράψω το αποτέλεσμα της σιωπηρής συμφωνίας και αποδοχής των προκαθορισμένων ρόλων.

Πρώτο αποτέλεσμα είναι το στρες. Όταν κάποια ή κάποιος οφείλει να ανταποκριθεί σε ένα εξωτερικό πρότυπο –ειδικά αν αυτό το πρότυπο δεν είναι σύμφυτο με την ιδιοσυστασία του– δημιουργεί έτι περεταίρω το συναίσθημα ότι ΔΕΝ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙΣ και δεν ταυτίζεσαι. Ο αγώνας για κοινωνική ταύτιση δεν είναι κάτι αστείο. Η κοινωνική ταύτιση των ανθρώπων με μια ομάδα, είτε αυτή είναι πολιτικό κόμμα, αθλητική ομάδα, επαγγελματική ομάδα κ.λπ. είναι ένας αγώνας κατά τη διαδικασία του οποίου κάποιοι άνθρωποι μπορεί να φτάσουν και στα άκρα, σε καταστάσεις φανατισμού ή περιθωριοποίησης, σε καταστάσεις δηλαδή αντιθετικά ακραίες, όπου η ταύτιση με μια ομάδα χειραγωγεί το άτομο (= φανατισμός), είτε που η οποιαδήποτε ταύτιση με οποιαδήποτε ομάδα αποτυγχάνει, όπου σε αυτή την περίπτωση αντιμετωπίζουν τα άτομα συνθήκες περιθωρίου.

Το ίδιο συμβαίνει και στους γονείς. Κάποιοι υπερταυτίζονται με το ρόλο τους, σε αυτή την περίπτωση ο μπαμπάς «δικαιώνει» το ρόλο του ανατολίτη αφέντη της οικογένειας, πράγμα που τον αποξενώνει από την ανατροφή των παιδιών του, ενώ η μαμά παίζει αποκλειστικά το ρόλο της τροφού του σπιτιού αναλαμβάνοντας με τη βοήθεια, συνήθως ενός μεγαλύτερου σε ηλικία θήλεος προσώπου (= γιαγιά), το σύνολο της ανατροφής των παιδιών. Τύποις άρχει ο μπαμπάς, ουσιαστικά όμως το σπίτι «γυναικοκρατείται» κατά την απουσία του πρώτου. 

Στη δεύτερη περίπτωση, περίπτωση που αρχίζει να έχει αυξητικές τάσεις, η μαμά και ο μπαμπάς, λόγω νοοτροπίας, εργασίας, ικανοτήτων, τρόπου ζωής αλλά και βαθιών δομικών αλλαγών στο σώμα της ελληνικής οικογένειας, σε πρώτο πλάνο δείχνουν να έχουν ανακατέψει τους ρόλους. Και το χειρότερο, δείχνουν να μην ταιριάζουν με τους παραδεδομένους κοινωνικούς ρόλους. Αυτό αντί να τους λυτρώνει, μάλλον τους περιθωριοποιεί στα «μάτια» της κοινωνικής κριτικής και της εικόνας που έχουν επιβάλει οι πατρικές οικογένειες για τα δύο φύλα. Ο μπαμπάς έχοντας αναλάβει εξίσου ή και ακόμα σε μεγαλύτερο βαθμό την ανατροφή των παιδιών, έχει ένα πρόβλημα ταύτισης με τους άλλους μπαμπάδες, ή έστω με το στερεότυπο του πατέρα. Η μητέρα, ανήμπορη να αλλάξει τα πράγματα, βλέπει τον εαυτόν της να απομακρύνεται παρασάγγας από την κοινωνική εικόνα της μαμάς, πράγμα που τη θλίβει, την κάνει να νιώθει αμήχανα και την αποδιοργανώνει. Και οι δύο βιώνουν μοναχικά την εμπειρία του περιθωρίου. Και συνήθως το περιθώριο γίνεται βίαιο, μοχθηρό, αναζητά δικαιοσύνη με κάθε τρόπο, αυτοδικεί, συγκρούεται και ακριβώς αυτό κάνουν οι δύο γονείς, εναντίον ο ένας του άλλου, εναντίον των παιδιών τους, ενώπιον και εν απουσία των παιδιών τους.

Και στις δύο προηγούμενες περιπτώσεις παρακολουθήσαμε δύο αντιθετικά ακραίες περιπτώσεις, ακριβώς, για να ανιχνεύσουμε με αφαιρετικό τρόπο –και πιο κατανοητό– πώς μια άυλη πεποίθηση για το ρόλο των γονέων δημιουργεί «υλικά» και απτά αποτελέσματα στη γονεϊκή συμπεριφορά. Επίσης το κάναμε, για να καταλάβουμε ότι η άκριτη αποδοχή των στερεοτύπων είναι η εύκολη απάντηση στις πλέον δυσεπίλυτες ερωτήσεις.

Συγκεκριμένα, μέσα σε αυτό το πλαίσιο κοινωνικής και φυλικής «μάχης», το πρώτο που θυσιάζεται είναι η λογική, το δεύτερο το αίσθημα δικαιοσύνης. Αυτό που αντιθέτως επικρατεί είναι ένας ορυμαγδός ρατσισμού και διακρίσεων ανάμεσα στα φύλα σε σχέση με τη γονεϊκή ιδιότητά τους. Ας μη χρησιμοποιήσουμε τη λέξη «ρατσισμός» καθότι εμπλέκει ως όρος την έννοια της φυλής. Μπορούμε ωστόσο να χρησιμοποιήσουμε τη λέξη «διάκριση» (= discrimination), γιατί εμπεριέχει την έννοια της οποιασδήποτε συμπεριφοράς εναντίον των μειονοτήτων συνολικά.

Στην άσκηση της γονεϊκής ιδιότητας μειονότητα μπορεί να είναι εν δυνάμει οποιασδήποτε γονιός δεν εμπεριέχεται στην κοινωνική νόρμα με βάση το φύλο του. Μια μητέρα, που δεν είναι αυτοθυσιαστική, με τον μεσογειακό τρόπο, για τα παιδιά της, ένας πατέρας που ασχολείται έντονα με την ανατροφή των παιδιών του κ.ο.κ. μπορούν να γίνουν στόχος διάκρισης ειδικά στη διάρκεια ενός συγκρουσιακού διαζυγίου. Η επιδίκαση επιμέλειας σε έναν από τους δύο γονείς, πράγμα που μοιάζει σχεδόν υποχρεωτικό για την Ελλάδα, εκτός αν οι γονείς αποφασίσουν διαφορετικά, είναι πρακτικά απόγειο της πρακτικής διακρίσεων και για τα δύο φύλα. Και δεν εννοούμε τις αποφάσεις της δικαστικής έδρας, άλλωστε η απονομή δικαιοσύνης δεν είναι κάτι που αφορά σε αυτό το άρθρο. Μιλούμε για την κοινωνική πρακτική. Οι υποθέσεις των παιδιών χωρισμένων γονιών «δικάζονται» πρώτα από όλα από τον κοινωνικό περίγυρο, από τις δυναμικές που αναπτύσσουν οι πατρικές οικογένειες των γονέων, από τα στερεότυπα των δικηγόρων, των επαγγελματιών της ψυχικής υγείας, των εκπαιδευτικών, της ίδιας της κοινωνίας, είτε ως μικροσύνολο γειτονιάς ή ως κοινωνικό σύνολο πόλης ή χώρας. 

Τι πρόβλημα όμως είναι αυτό; Για ποιον λόγο συμβαίνει; Ποια είναι η φύση του; 

Η οιονεί αντίληψη ότι ένας από τους δύο γονείς οφείλει να είναι, στην καλύτερη περίπτωση ΓΟΝΙΟΣ Β, είναι στη φύση της αντίληψη προσβλητική και ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ. Ο άντρας ή η γυναίκα, ο μπαμπάς ή η μαμά για τους οποίους αδίκως εγείρονται κατηγορίες ανικανότητας εκπλήρωσης της γονεϊκής τους ιδιότητας με πρόσχημα και μόνο το φύλο τους και κατά πόσον η φυλική συμπεριφορά τους συνάδει με το αντίστοιχο πατρικό και μητρικό στερεότυπο, είναι πρόβλημα ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ και ΔΙΑΚΡΙΣΗΣ και μόνο έτσι μπορεί να ιδωθεί.

Ζώντας, όμως, πέρα από τα όποια προβλήματα, σε ένα ώριμο ευρωπαϊκό κράτος, υποχρεωνόμαστε τόσο να σεβόμαστε και εμείς και το κράτος τα δικαιώματα του παιδιού όσο και την νομική οχύρωση των πολιτών του απέναντι στις διακρίσεις.

Η γονεϊκή ιδιότητα, λοιπόν, δεν ορίζεται από το φύλο του γονιού αλλά από την ψυχοσυναισθηματική επικοινωνία του/της με το παιδί ή τα παιδιά του/της. Πράγμα, που τελευταία αποδεικνύεται από τις έρευνες. Πράγμα που ορίζεται από τη βίαιη αλλαγή των ρόλων των φύλων, κατά την οποία η μαμά γίνεται πιο μπαμπάς και ο μπαμπάς πιο μαμά. Για ποιους λόγους; Για λόγους εργασίας, αποστασιοποίησης από τον παραδοσιακό ρόλο της μαμάς ή του μπαμπά αλλά και συνεργασίας των δύο γονιών στη ανατροφή των παιδιών, εκ των πραγμάτων.

Ας εκμεταλλευτούμε αυτή την αλλαγή για τη δημιουργία μιας νέας ταυτότητας γονιού, μιας νέας οικογένειας, όπου οι γονείς θα ανατρέφουν από κοινού τα παιδιά τους, αφήνοντας πίσω τη δεσμευτική εικόνα του παρελθόντος, που βασιζόταν στην πατριαρχική δομή της κοινωνίας και της οικογένειας, μιας δομής που φθίνει και σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να χωρέσει όλες τις αλλαγές του οικογενειακού οικοδομήματος. Η συνεπιμέλεια, άλλωστε, μετά το διαζύγιο ή η συνανατροφή εντός του γάμου δεν είναι τίποτε περισσότερο από τη γονική παροχή που μοιραζόμενη, αυτή πολλαπλασιάζεται προς όφελος των παιδιών.

*Νικόλαος Σαραφιανός Φιλόλογος - Ms Ευρωπαικών Σπουδών -Συγγραφέας Πρόεδρος του ΓΟΝ.ΙΣ. Χαλκίδας , μέλος του ΔΣ του κεντρικού φορέα ΑΜΚΕ ΓΟΝ.ΙΣ

Το Άρθρο αυτό "Διακρίσεις και γονεϊκή ιδιότητα" δημοσιεύτηκε σήμερα 27/6/2014 στον ιστότοπο www.gonis.org.gr για πρωτη φορά με την σύμφωνη γνώμη του ΔΣ του ΓΟΝ.ΙΣ.

Η σχέση σας είναι το αυριανό πρότυπο του παιδιού σας.

Το πρότυπο και η συμπεριφορά που βλέπουν τα παιδιά και αντιγράφουν από τους γονείς τους.

 

Εκείνος που στην οικογένεια καταγωγής του είχε την ευθύνη των άλλων, αναζητά αρχικά κά­ποιον που θα τον κάνει να νιώθει ευχάριστα, αλλά στην συνέχεια ο άλλος τού γίνεται βάρος με το να μην αναλαμβάνει τις δικές του υποχρεώσεις.

Αντί­στοιχα, ο σύντροφος που αρχικά βολεύεται με την διάθεση του άλλου να αναλαμβάνει τις υποχρεώ­σεις στη συνέχεια είναι υποχρεωμένος να ζει με κά­ποιον που βαρυγκωμά, δυσανασχετεί και που του συμπεριφέρεται υποτιμητικά. Η γνώση των καταστάσεων αυτών οδηγεί τους ευαισθητοποιημένους γονείς να επιδιώκουν, ώστε όλα τα παιδιά τους, ανεξαρτήτως σειράς, να έχουν υπευθυνότητα, αλλά δίχως να χάνουν την πολύτι­μη παιδικότητά τους.

Ταυτόχρονα η θέληση να έχεις μια ζεστή συντροφική σχέση επιτρέπει την απαιτητική υπέρβαση του ρόλου που είχες αναλάβει και την ανάδειξη ενός εαυτού που περιλαμβάνει και στοιχεία που εσύ συνειδητά επιλέγεις να έχεις.

Η συνέχεια και η αλλαγή αποτελούν τα δύο σημαντικά θέματα στην απόφαση δύο ατόμων να πα­ντρευτούν. Απαιτείται ο καθένας να διακρίνει κάτι οικείο, αλλά να αναζητεί και κάτι καινούργιο στο σύντροφο του. Το οικείο σχετίζεται με την ανάγκη διατήρησης της αίσθησης ταυτότητας και το και­νούργιο με την ελπίδα ανανέωσης της ζωής του με νέες εμπειρίες.

Είχα πάει πριν από αρκετά χρόνια σε ένα παι­δικό σταθμό, που είχα την εποπτεία του, για πα­ρατήρηση των παιδιών. Ήμουν καθισμένος στο πάτωμα σε μια γωνία για να μην δυσκολεύω με την παρουσία μου. Το ενδιαφέρον μου σε κάποια στιγμή κέρδισε ένας έντονος διάλογος που γινόταν δίπλα μου από δύο τετράχρονα παιδιά, ένα αγόρι και ένα κορίτσι, που έπαιζαν με το κουκλόσπιτο που υπήρχε εκεί.

Η φωνή του κοριτσιού ήταν πολύ έντονη, το ύφος του αγανακτισμένο, έκανε ζωηρές χειρονομίες και το βλέμμα του ήταν πολύ απορριπτικό, καθώς φώναζε προς το συνεσταλμένο αγόρι: «Θα πας επι­τέλους να αγοράσεις τα μακαρόνια, για να τα μά­γειρέψω; Πόσες φορές χρειάζεται να σου το πω; Έχω κουραστεί να τα κάνω όλα εγώ! Και έχω και σένα …». Το αγοράκι κάτι ψέλισσε που δεν το θυ­μάμαι και εφυγε για να εκτελέσει τις εντολές.

Ήμουν σίγουρος από την άνεση και των δύο παιδιών στους ρόλους τους ότι το παιγνίδι αυτό το ζούσαν καθημερινά στα σπίτια τους. Αυτό όμως που αναρωτιόμουν ήταν το τι θα τους έκανε να μη διαλέξουν αντίστοιχους συντρόφους στο μέλλον και να μην παίζουν το ίδιο παιχνίδι.

Aπόσπασμα από το βιβλίο του ψυχοθεραπευτή Δημήτρη Καραγιάννη, Έρωτας ή Τίποτα – Εκδόσεις Αρμός

Πηγή

Το πένθος, βιώνει η πλειοψηφία των παιδιών με διαζευγμένους γονείς.

Δραματικές είναι οι επιπτώσεις που έχει ένα βίαιο διαζύγιο στη ζωή των παιδιών.

Αιμορραγούσα πληγή, η οποία επηρεάζει, διαμορφώνει και συνοδεύει την υπόλοιπη ζωή τους, είναι για τα παιδιά το βίαιο διαζύγιο ενός ζευγαριού!

Τα αποτέλεσμα μακροχρόνιων επιστημονικών μελετών δείχνουν ότι η πλειοψηφία των παιδιών βιώνει το δραματικό αυτό γεγονός ως πένθος, αφού χάνει την μέχρι τότε οικογενειακή του ζωή (φίλους, γείτονες, συμμαθητές κ,λ,π).

Μάλιστα το πένθος, το οποίο συνοδεύεται από θυμό, οργή και ζήλια, διαρκεί πολλά χρόνια, καθώς οι αλλαγές στην ζωή των παιδιών είναι συχνές και πάρα πολλές.

«Το διαζύγιο είναι μια σημαντική ψυχολογική και κοινωνική αλλαγή στην ζωή των παιδιών και μπορεί να διαρκεί πολλά χρόνια. Από πολλούς θεωρείται ανάλογο του πένθους, καθότι η απώλεια είναι κοινό χαρακτηριστικό» αναφέρει η παιδοψυχίατρος κ Μυρτώ Αρμενάκα.

Σύμφωνα με τους ειδικούς η διαδικασία του διαζυγίου περνάει θεωρητικά από τρεις φάσεις, κατά τις οποίες τραυματίζεται σε πολλές περιπτώσεις η ψυχική ισορροπία των παιδιών.

• Την οξεία φάση ( μπορεί να διαρκέσει χρόνια με υφέσεις, εξάρσεις, δικαστήρια κ,λ,π ) , η οποία περιλαμβάνει έντονες αντιδράσεις, συχνές εντάσεις, ακόμα και σωματική βία. 

• Την μεταβατική περίοδο κατά την οποία οι γονείς αρχίζουν να απομακρύνονται και ξεκινούν νέες σχέσεις, νέες καριέρες , νέοι τόποι διαβίωσης.

• Την τρίτη φάση όπου δημιουργούνται σχετικά σταθερές σχέσεις μεταξύ των γονιών.

Διαζύγιο και παιδιά διαφόρων ηλικιών

Δραματικές είναι οι επιπτώσεις που έχει ένα βίαιο διαζύγιο στη ζωή των παιδιών. Σύμφωνα με επιστημονικές μελέτες τα παιδιά ανάλογα με την ηλικία τους εμφανίζουν:

Τα παιδιά μικρότερα των δυο χρόνων:

• Γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση 

• Φόβους ( όταν αλλάζει η ρουτίνα πηγαίνοντας από τον ένα γονιό στον άλλο)

• Διαταραχές στον ύπνο

• Φανταστικούς φόβους εγκατάλειψης

• Κλαίνε σπαρακτικά όταν αφήνουν τον ένα γονιό

• Επιθετικότητα προς τους γονείς, τους συνομήλικους και τους φίλους τους.

Τα παιδιά 5-8 χρόνων:

• Κλαίνε ( για τον γονιό που απομακρύνεται από την εστία και φοβούνται ότι θα αντικατασταθεί από άλλο πατέρα η μητέρα)

• Πιστεύουν ότι δεν είναι μόνιμο γεγονός ο χωρισμός

• Πέφτει η σχολική απόδοση .

Τα παιδιά 8,5-12 χρόνων:

• Έντονο θυμό και επιθετικότητα προς ένα γονιό

• Άγχος, μοναξιά και διακατέχονται από αίσθημα εγκατάλειψης

• Συμπάθεια ως τον γονιό, ο οποίος είναι σε αδύναμη θέση και προσπαθούν να τον υποστηρίξουν

• Αρνητικές σχολικές επιδόσεις.

Οι έφηβοι:

• Οξεία κατάθλιψη,

• Αυτοκτονικό ιδεασμό και διαταραχές συμπεριφοράς

• Έντονο θυμό

• Βίαιη συμπεριφορά προς τους γονείς ακόμα και από παιδιά που δεν το είχαν ξανακάνει

• Άγχος για το μέλλον τους

Διαχρονικές επιστημονικές μελέτες αναφέρουν πως παιδιά που έζησαν δύσκολα διαζύγια θυμούνται σκηνές βίας με λεπτομέρειες ακόμα και 15 χρόνια αργότερα. Συχνά τέτοια παιδιά εμπλέκονται ως ενήλικες σε βίαιες σχέσεις. 

«Σύμφωνα με τις στατιστικές τα αγόρια είναι εκείνα που βιώνουν πιο δύσκολα το διαζύγιο των γονιών τους καθώς η προσαρμογή τους 18 μήνες μετά είναι χειρότερη των κοριτσιών» τονίζει η κ. Αρμενάκα και προσθέτει:

«Αντίθετα τα κορίτσια στην εφηβεία έχουν συγκρουσιακές σχέσεις με τις μητέρες τους ιδίως στους αποχωρισμούς. Πολλά κορίτσια 10 χρόνια μετά το διαζύγιο έχουν συχνές εφήμερες σχέσεις και έχουν αρκετά μεγαλύτερους συντρόφους. Αναφέρουν ότι φοβούνται τις δεσμεύσεις την απιστία και την προδοσία». 

Τα παιδιά των χωρισμένων γονιών έχουν τον φόβο ότι δεν θα επιτύχουν μια μόνιμη σχέση, και ότι δεν θα καταφέρουν να ξεπερνούν τις δυσκολίες με συνέπεια να φεύγουν εύκολα από τις σχέσεις τους.

Ιδίως οι άντρες έχουν τον φόβο ότι ανά πάσα στιγμή θα προκύψει πρόβλημα και φοβούνται περισσότερο όταν όλα πάνε καλά. Όταν χωρίσουν από τις δικές τους οικογένειες συχνά ακολουθεί περίοδος που δεν εκπληρώνουν επαρκώς τα γονικά τους καθήκοντα.

Την χειρότερη εξέλιξη έχουν τα «παιδιά του Αρμαγεδώνα» που σύρονται στα δικαστήρια και συμμετέχουν στις δικαστικές διενέξεις του ζευγαριού.

«Όλα τα παιδιά των ζευγαριών που οδηγούνται σε διαζύγιο, περισσότερο δε στις περιπτώσεις του βίαιου, θα πρέπει να μένουν έξω από τις διαμάχες και αντιδικίες των γονιών και να έχουν ψυχολογική υποστήριξη» τονίζει η κ. Αρμενάκα και καταλήγει.

«Στόχος της ψυχολογικής υποστήριξης πρέπει να είναι η κατανόηση της κατάστασης του διαζυγίου, η ανάλυση των απωλειών , η βελτίωση των συμπτωμάτων του θυμού και των αυτόκατηγοριών, η αποδοχή της μονιμότητας του διαζυγίου και στόχευση ρεαλιστικών ελπίδων για τις σχέσεις με τους γονείς».

Πηγή