Έμφυλες Ταυτότητες. Το μάθημα ισχύει και για τους μουσουλμάνους μαθητές;

Η εβδομάδα για τις έμφυλες ταυτότητες ισχύει και για τους μουσουλμάνους μαθητές; Ή μήπως εκεί, λόγω multi-kulti, θα σεβαστούμε τις θρησκευτικές ιδιαιτερότητες, που απαγορεύουν ρητά τέτοιες διδασκαλίες, αντίθετες στο Κοράνι;

Η νέα ιδεολογική τάξη στην εκπαίδευση

του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΓΚΟΤΟΒΟΥ Καθηγητή Παιδαγωγικής στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων

Πιεζόμενος, υποθέτω, ο νέος υπουργός της Παιδείας από «ειδικούς», που ελέω κομματικής ταυτότητας στελεχώνουν πλέον συμβουλευτικούς θεσμούς στον τομέα της εκπαίδευσης και ταυτόχρονα αποτελούν speakers ομάδων που αντλούν την ιδεολογία τους για τη σεξουαλικότητα και την ερωτική εν γένει ζωή του ανθρώπου κατευθείαν από παγκόσμιους φορείς της πολιτικής ορθότητας ή της νέας ιδεολογικής τάξης που προωθείται στον λεγόμενο δυτικό κόσμο για να τις μετακενώσουν πειθαρχημένα στο ελληνικό γίγνεσθαι με φενακισμένη συνείδηση κοινωνικού επαναστάτη, υπέγραψε εγκύκλιο για την αφιέρωση μιας διδακτικής εβδομάδας σε θέματα διατροφής, εθισμού και -εδώ είναι το ριζοσπαστικό- στα κοινωνικά φύλα και τις… έμφυλες ταυτότητες. 

Να μάθουν, λέει το υπουργείο, τα παιδιά στην προεφηβική ηλικία ότι δεν υπάρχουν κανονικότητες και αποκλίσεις στην ανθρώπινη σεξουαλικότητα, ότι το φύλο είναι κοινωνική κατασκευή, ότι η ερωτική έλξη προς το ίδιο φύλο και οι ομόλογες σεξουαλικές πρακτικές είναι τόσο κανονικές όσο και οι παραδοσιακές μεταξύ των δύο φύλων, ότι το βιολογικό φύλο είναι κάτι που έρχεται σε δεύτερη μοίρα και μπορεί να «μανιπουλάρεται» από τον φορέα του κοινωνικού φύλου, δηλαδή το πρόσωπο που επιθυμεί την αλλαγή του, ώστε αυτό να είναι συμβατό με το κοινωνικό φύλο, όπως το αισθάνεται ο καθένας. 

Με άλλα λόγια, anything goes, που λένε και κάποιοι φίλοι μας από τη φιλοσοφία του μεθοδολογικού αναρχισμού, και κάτι ακόμη περισσότερο: Το φύλο, όπως μου το έδωσε η φύση, ή ο Θεός για τους πιστούς, είναι μια μη δεσμευτική προϋπόθεση ζωής, την οποία εμείς, ως μικροί θεοί, μπορούμε να μεταβάλουμε γιατί έτσι μας αρέσει. Ατομικό ανθρώπινο δικαίωμα, σου λέει.

Απορώ τι θα πουν όχι τόσο οι χριστιανοί γονείς για όλες αυτές τις δήθεν προοδευτικές ασυναρτησίες, αλλά οι μουσουλμάνοι γονείς των προσφυγόπουλων που θέλουν να φοιτήσουν τα παιδιά τους στα ελληνικά σχολεία, χωρίς να υποψιάζονται ότι θα μάθουν και τον «δυτικό τρόπο». 

Η εβδομάδα διαφωτισμού για τα σεξουαλικά ισχύει και για τους μουσουλμάνους μαθητές; Ή μήπως εκεί, λόγω multi-kulti, θα σεβαστούμε τις θρησκευτικές ιδιαιτερότητες, που απαγορεύουν ρητά τέτοιες διδασκαλίες, αντίθετες στο Κοράνι; 

Έτσι, μέσα σε σαράντα χρόνια περάσαμε αισίως από τα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη στα δημοκρατικά ιδεώδη και από εκεί στα νέα σεξουαλικά ιδεώδη, η προώθηση των οποίων είναι και ιδιαίτερα ανέξοδη και ειρηνική. Τι να την κάνεις τη δικαιοσύνη, την ελευθερία και την ισότητα στα κοινωνικοοικονομικά, όταν σου δίνεται απλόχερα και χωρίς κόστος για τον κρατικό προϋπολογισμό στα σεξουαλικά; 

Εδώ, ακόμη και ο Σόιμπλε, που παρατηρεί με προσοχή και φροντίζει σχολαστικά να μη ζουν οι Έλληνες πέρα από τις δυνατότητές τους, υποκλίνεται στον βαθμό προσαρμογής της χώρας στις νέες ιδέες και δεν μπορεί παρά να εγκρίνει σιωπώντας. Ενώ οι άλλες πολιτικές δυνάμεις του τόπου ασκούν δριμεία κριτική λέγοντας ότι εκείνοι θα τα έκαναν καλύτερα, αφιερώνοντας δύο εβδομάδες για το ίδιο θέμα και όχι μόνο μία…

Καλωσόρισες, νέα Παιδαγωγική, στα ελληνικά σχολεία, αλλά το μέλλον σου δεν θα είναι και τόσο ρόδινο…

Πηγή

Έμφυλες ταυτότητες. Ρεσιταλ αριστερίστικης αρλουμπολογίας.

Έμφυλες ταυτότητες, "Βιολογικό και κοινωνικό φύλο", "Αποδομώντας τα έμφυλα στερότυπα", βρωμάνε "gender theory" από μακριά.

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να βάλει hardcore "πολιτισμικό μαρξισμό" στα σχολεία και να διδάξει στα παιδιά Γυμνάσιου πώς να αποδομούν τα ....έμφυλα στερεότυπα. Όλο αυτό δεν έχει να κάνει τόσο με τον σεξουαλικό προσανατολισμό ή με την ομοφυλοφιλία, όπως εσφαλμένα αναφέρθηκε. 

Οι θεματικές ενότητες, που θα διδαχθούν οι μαθητές, με τίτλους όπως "Έμφυλες ταυτότητες" "Βιολογικό και κοινωνικό φύλο", "Αποδομώντας τα έμφυλα στερότυπα", βρωμάνε "gender theory" από μακριά. Πρόκειται για την κομπογιαννίτικη θεωρία, που μας λέει πως το φύλο δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια κοινωνική κατασκευή. 

Σύμφωνα με τους θιασώτες της, οι διαφορές στον τρόπο που σκέπτονται, φέρονται και δρουν τα δύο φύλα δεν έχουν καμιά σχέση με την βιολογία αλλά οφείλονται στην κακούργα την πατριαρχική κοινωνία, αυτό που έχεις ανάμεσα στα πόδια σου είναι απλά μια ασήμαντη λεπτομέρεια, αφού ο καθένας μπορεί να επιλέξει το φύλο του, ανάλογα με το πώς νιώθει και, αν δεν το έχετε πάρει χαμπάρι, δεν υπάρχουν δύο φύλα, αλλά εξήντα τρία! (και όμως, ναι!). 

Και αυτές οι θολοκουλτουριάρικες, αριστερίστικες αρλουμπολογίες που φλερτάρουν με τη γελοιότητα και αγνοούν όχι μόνο τα ευρήματα της επιστήμης αλλά και την ίδια την γαμημένη πραγματικότητα, ετοιμάζονται να μπουν στα ελληνικά σχολεία.

Μα τί κακό έχει μια θεωρία που επιδιώκει την ελευθερία της έκφρασης και της επιλογής, θα αναρωτηθούν πολλοί. Όμως δεν είναι καθόλου έτσι. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια ασφυκτική, αυταρχική, πατερναλιστική και μισαλλόδοξη ιδεολογία. 

Οι πιστοί της έχουν τον ζήλο και τον φανατισμό Ιεροεξεταστών. Όσοι νιώθουν άνετα με τους λεγόμενους "στερεοτυπικούς" ρόλους των φύλων (δηλαδή το 99% των ανθρώπων) αντιμετωπίζονται, περίπου, σαν άρρωστοι που πρέπει να γιατρευτούν, σαν αδαή θύματα της πατριαρχικής κοινωνίας που αγνοούν ποιό είναι το πραγματικό φύλο τους αλλά, ευτυχώς, που βρίσκονται εδώ οι ειδικοί της gender theory για να τους ανοίξουν τα μάτια. 

Στους θιασώτες αυτής της παλαβής ιδεολογίας δεν τους αρκεί να μπορέσει το 1%, που δεν νιώθει άνετα με το φύλο του, να εκφραστεί ελεύθερα, πράγμα απολύτως θεμιτό. Αντίθετα, θέλουν να καταπιέσουν το 99% και να του επιβάλλουν τις ιδιαιτερότητες του 1%. 

Το ιδανικό σχολείο γι' αυτούς, είναι εκείνο το οργουελικό νηπιαγωγείο στην Σουηδία, όπου οι δάσκαλοι αποφεύγουν να χρησιμοποιούν λέξεις όπως «αυτός» και «αυτή» όταν απευθύνονται στα παιδιά, τα κλασσικά παραμύθια, όπως η "Σταχτοπούτα" και η "Χιονάτη" απαγορεύονται, δια ροπάλου, γιατί "βρίθουν ανδρικών και γυναικείων στερεότυπων", τα κορίτσια αποθαρρύνονται από το να παίζουν με κουζινικά, ενώ τα αγόρια ενθαρρύνονται να παίζουν με κούκλες.

Ρεσιταλ αριστερίστικης αρλουμπολογίας

Όλα αυτά θα κινούνταν στα όρια της γελοιότητας, αν δεν είχαμε να κάνουμε με παιδιά. Μια εισβολή αυτής της επικίνδυνης θεωρίας στα σχολεία, το μόνο που θα καταφέρει θα είναι να καταπιέσει την φύση της συντριπτικής πλειοψηφίας των παιδιών, να τα κάνει δυστυχισμένα και να εμποδίσει την ομαλή εξέλιξη τους. Σήμερα η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ κάνει το πρώτο βήμα σε αυτόν τον κατήφορο. 

Προσωπικά, αν ημουν γονιός δεν θα δεχόμουν να στείλω τα παιδιά μου σε αυτό το ρεσιταλ "πολιτικά ορθής" προπαγάνδας, με κρατική βούλα. Εσείς;

Στην Πάτρα. Παιδεράστρια 37χρονη έβαζε την 8χρονη ανηψιά της να χαϊδεύεται και την βιντεοσκοπούσε.

Αν νομίζετε ότι οι παιδεράστριες γυναίκες είναι λιγότερες από τους άντρες είστε πολύ γελασμένοι. Απλά κρύβονται καλύτερα και είναι υπεράνω κάθε υποψίας.

Στον Εισαγγελέα οδηγείται σήμερα η 37χρονη γυναίκα, που φέρεται να ωθούσε την 8χρονη ανιψιά της σε πορνογραφική δράση. Η γυναίκα κατηγορείται ότι κινηματογραφούσε την κόρη της αδερφής της, γυμνή, σε άσεμνες στάσεις.

Η 37χρονη συνελήφθη με την κατηγορία παιδικής πορνογραφίας σε βαθμό κακουργήματος. Πληροφορίες αναφέρουν ότι μέρος του υλικού που βιντεοσκοπούσε έχει εντοπιστεί από τις Αστυνομικές Αρχές, μετά από κατ΄οίκον έρευνα.

Μια πρωτόγνωρη υπόθεση για τα αστυνομικά χρονικά εκτυλίσσεται τις τελευταίες ώρες με αφετηρία την Πάτρα και η οποία αναμένεται να απασχολήσει το πανελλήνιο. Πρόκειται για περιστατικό παιδικής πορνογραφίας με πρωταγωνίστρια μια 37χρονη θεία μιας 8χρονης.

Η 37χρονη θεία φέρεται να οδηγούσε την 8χρονη ανιψιά της να χαϊδεύει τον εαυτό της ενώ συγχρόνως τη βιντεοσκοπούσε. 

Η γυναίκα φέρεται να έχει συλληφθεί με την κατηγορία της παιδικής πορνογραφίας.

Οι αστυνομικοί έφτασαν στη σύλληψη, μετά από καταγγελία άλλου ατόμου που γνώριζε πρόσωπα και καταστάσεις. Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει επίσημη τοποθέτηση της ΕΛ.ΑΣ.

Όλα συνέβαιναν όταν οι γονείς της 8χρονης έφευγαν από το σπίτι γα να πάνε σε δουλειές

Οι αστυνομικοί προσήγαγαν την 37χρονη στην Ασφάλεια, ενώ καλά πληροφορημένες πηγές κάνουν λόγο για εντοπισμό του επίμαχου πορνογραφικού υλικού στο κινητό της.

Πηγή

Υιοθεσία παιδιών από Ομόφυλα ζευγάρια. Αρκεί η Αγάπη για να μεγαλώσει Σωστά ένα Παιδί;

θα ήταν ποτέ δυνατόν ένα παιδί να θέλει να υιοθετηθεί από δύο μπαμπάδες η δύο μαμάδες; Εκτός αν δίνονται στα ομόφυλα ζευγάρια σκόπιμα προς υιοθεσία βρέφη, που δεν μπορούν να μιλήσουν!

Με την πρόσφατη υπερψήφιση από την Ελληνική Βουλή του περιβόητου νόμου περί συμφώνου συμβίωσης, αναγνωρίστηκαν θεσμικά για πρώτη φορά στην Ελλάδα οι σχέσεις μεταξύ ομοφύλων! 

Τα ομόφυλα ζευγάρια που εις το εξής θα συνάπτουν Σύμφωνο συμβίωσης, θα αποκτούν καθεστώς παρόμοιο με αυτό των συζύγων και πρόσβαση στα περισσότερα συζυγικά δικαιώματα. Δεν θα έχουν όμως, προς το παρόν, δικαίωμα υιοθεσίας τέκνων.

Ο νόμος περί του συμφώνου δεν περιλαμβάνει διάταξη σχετική με την υιοθεσία. Διατηρείται επομένως σε ισχύ το άρθρο 1545 του Αστικού Κώδικα ( στο εξής ΑΚ), που ορίζει, ότι δεν επιτρέπεται να υιοθετηθεί το ίδιο πρόσωπο ταυτόχρονα από περισσότερους, εκτός αν αυτοί είναι σύζυγοι. Σύμφωνα με το δεύτερο εδάφιο του ίδιου άρθρου, το ήδη υιοθετημένο τέκνο δεν μπορεί να υιοθετηθεί από άλλον, όσο διαρκεί η υιοθεσία. Μόνη εξαίρεση είναι η περίπτωση όπου ο/η σύζυγος υιοθετεί το θετό τέκνο του άλλου συζύγου.

Ήδη όμως με σχετικά δημοσιεύματα και τηλεοπτικές εκπομπές προλειαίνεται το έδαφος, ώστε να πεισθούμε οι Έλληνες πολίτες, ότι για να υιοθετηθεί το ίδιο πρόσωπο ταυτόχρονα η διαδοχικά από περισσότερους, δεν χρειάζεται να είναι οι υιοθετούντες σύζυγοι. Αρκεί να είναι ζευγάρι και να έχουν συνάψει Σύμφωνο –δηλαδή ένα συμβόλαιο– συμβίωσης. Και μάλιστα, δεν χρειάζεται να πρόκειται για ετερόφυλο ζευγάρι, μπορεί κάλλιστα ένα ζευγάρι ομοφύλων να υιοθετήσει παιδί.

Από ο,τι φαίνεται οι υποστηρικτές των απόψεων αυτών, ιδίως δε οι υποστηρικτές της υιοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια, δεν γνωρίζουν το Ελληνικό δίκαιο το σχετικό με τη σύσταση υιοθεσίας η δεν ενδιαφέρονται καθόλου για τις ρυθμίσεις του. Για αυτό, δημοσιεύουμε στο περιοδικό μας το παρόν άρθρο, όπου θα παρουσιάσουμε σε αδρές γραμμές τις ρυθμίσεις αυτές, ώστε να τις γνωρίσουν οι αναγνώστες. 

Θα επικεντρωθούμε στην υιοθεσία ανηλίκων, καθώς η υιοθεσία ενηλίκων, από το 1996 και μετά μόνο κατ’ εξαίρεση είναι δυνατή. Επιτρέπεται μόνο, όταν ο υιοθετούμενος ενήλικος είναι συγγενής εξ αίματος η εξ αγχιστείας με αυτόν που υιοθετεί μέχρι και τον τέταρτο βαθμό – είναι δηλαδή αδελφός, εγγονός, ανηψιός ή πρώτος εξάδελφος του υιοθετούνος ή του συζύγου του.

Η υιοθεσία τελείται με δικαστική απόφαση, με βάση τις συναινέσεις των ενδιαφερομένων προσώπων, οι οποίες δεν είναι γενικές και αόριστες αλλά δίνονται για τη συγκεκριμένη κάθε φορά υιοθεσία.

Βεβαίως αυτός που θέλει να υιοθετήσει κάνει αίτηση και συναινεί αυτοπροσώπως ενώπιον του δικαστηρίου (ΑΚ 1549). Επίσης, ρητά ορίζει το άρθρο 1546 ΑΚ ότι «ο έγγαμος δεν μπορεί να υιοθετήσει χωρίς τη συναίνεση του συζύγου του»

Δεν αρκούν όμως αυτές οι συναινέσεις, προκειμένου να τελεσθεί η υιοθεσία. Για να υιοθετηθεί ένας ανήλικος χρειάζεται να συναινέσουν ενώπιον του Δικαστηρίου οι γονείς του. Σε περίπτωση που οι γονείς είναι άγνωστοι, η συναίνεσή τους δεν παρακάμπτεται, αλλά αναπληρώνεται από το Δικαστήριο, με δικαστική απόφαση. Σε αυτή την τελευταία περίπτωση, το Δικαστήριο οφείλει να ακούσει τους πλησιέστερους συγγενείς του προς υιοθεσία τέκνου.

Θα πρέπει να είναι πολύ «προοδευτικός» και «απελευθερωμένος» ένας γονιός (αλλά κι ένας παππούς, θείος και γενικά συγγενής, όταν ζητείται η γνώμη του), για να επιτρέψει την υιοθεσία του παιδιού του από ένα ζευγάρι ομοφύλων, τη στιγμή μάλιστα που με την υιοθεσία διακόπτεται κάθε δεσμός του θετού τέκνου με τη φυσική του οικογένεια - με εξαίρεση τα κωλύματα γάμου, τα οποία διατηρούνται. Υπάρχει βέβαια η πιθανότητα κάποιοι γονείς ευρισκόμενοι σε οικονομική ένδεια και υπό ψυχολογική πίεση να συναινούσαν σε υιοθεσία του παιδιού τους από ζευ- γάρι ομοφύλων λαμβάνοντας οικονομικά ωφελήματα. 

Τέτοιες ανήθικες και απάνθρωπες υιοθεσίες θέλει να θεσμοθετήσει η Πολιτεία;

Είναι σημαντικό επίσης να σημειωθεί και τούτο: Το Δικαστήριο οφείλει, να ακούει και τη γνώμη του υιοθετούμενου παιδιού και να τη συνεκτιμά, λαμβάνοντας υπόψιν την ωριμότητά του. Αν μάλιστα το παιδί έχει συμπληρώσει το δωδέκατο έτος της ηλικίας του, δεν μπορεί να γίνει υιοθεσία, χωρίς την αυτοπρόσωπη ενώπιον του Δικαστηρίου συναίνεσή του. 

Δεν μπορώ να φανταστώ, ότι θα ήταν ποτέ δυνατόν ένα παιδί να θέλει να υιοθετηθεί από δύο μπαμπάδες η δύο μαμάδες! Εκτός αν δίνονται στα ομόφυλα ζευγάρια σκόπιμα προς υιοθεσία βρέφη, που δεν μπορούν να μιλήσουν! Γιατί αλλιώς, όπως λέει κι ένα τραγούδι, «πως να κρυφτείς απ’ τα παιδιά;»

Τον πρώτο λόγο για την υιοθεσία δεν τον έχουν τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα, αλλά το Δικαστήριο, το οποίο ελέγχει τη νομιμότητά της, δηλαδή το κατά πόσον συντρέχουν οι τυπικές προϋποθέσεις της. Αυτές είναι επιγραμματικά: η αίτηση του υιοθετούντος (ο οποίος πρέπει να έχει συμπληρώσει το τριακοστό έτος της ηλικίας του, να μην έχει υπερβεί το εξηκοστό και να έχει την ικανότητα να ρυθμίζει ο ίδιος τις έννομες σχέσεις του), οι έγκυρες συναινέσεις που προαναφέρθηκαν και η διαφορά ηλικίας μεταξύ υιοθετούντος και υιοθετούμενου. Ειδικότερα, υιοθετών πρέπει να είναι μεγαλύτερος από τον υιοθετούμενο ανήλικο τουλάχιστον κατά δεκαοκτώ και το πολύ κατά πενήντα χρόνια.

Ιδίως όμως προβαίνει το Δικαστήριο σε έλεγχο σκοπιμότητας της υιοθεσίας, ελέγχει δηλαδή το κατά πόσον η εκάστοτε συγκεκριμένη υιοθεσία συμφέρει τον υιοθετούμενο, είτε αυτός είναι ανήλικος, είτε ενήλικος. Σύμφωνα με ρητή νομοθετική επιταγή, που περιλαμβάνεται μάλιστα στο πρώτο άρθρο του περί υιοθεσίας κεφαλαίου, «η υιοθεσία πρέπει να αποβλέπει στο συμφέρον του υιοθετουμένου» (ΑΚ 1542).

Σκοπός δηλαδή της υιοθεσίας δεν είναι να παρέχει στα άτεκνα ζευγάρια τη δυνατότητα να αποκτήσουν παιδί, αλλά να παρέχει στο παιδί τη δυνατότητα να αναπτυχθεί πνευματικά μέσα σε ένα υγιές οικογενειακό περιβάλλον. 

Ειδικότερα το Δικαστήριο εξετάζει αν, «εν όψει της προσωπικότητας, της υγείας και της οικογενειακής κατάστασης εκείνου που υιοθετεί και του υιοθετούμενου, καθώς και της αμοιβαίας ικανότητάς τους προσαρμογής, η υιοθεσία συμφέρει τον υιοθετούμενο» (ΑΚ 1558). Ως συμφέρον του υιοθετούμενου τέκνου νοείται όχι μόνο το περιουσιακό, αλλά ιδίως η ορθή ανάπτυξη της προσωπικότητάς του. Ειδικότερα, η υιοθεσία θα πρέπει όχι απλώς να μη δημιουργεί προβλήματα στο παιδί, αλλά και να βελτιώνει τις συνθήκες ζωής του.

Ξεκάθαρα ορίζεται στην παραπάνω νομοθετική διάταξη, ότι το Δικαστήριο, προκειμένου να διακριβώσει αν η υιοθεσία εξυπηρετεί το συμφέρον του παιδιού συνεκτιμά την οικογενειακή κατάσταση εκείνου που υιοθετεί. Δεν μπορεί επομένως να εξομοιωθεί ένα ζευγάρι που έχει συνάψει Σύμφωνο συμβίωσης (πολύ περισσότερο αν είναι ομόφυλο), με ένα παντρεμένο ζευγάρι! Επίσης συνεκτιμά το Δικαστήριο την αμοιβαία ικανότητα προσαρμογής υιοθετούντος και υιοθετούμενου. 

Είναι ποτέ δυνατόν να γίνει δεκτό, ότι ένα παιδί θα προσαρμοστεί ομαλά σε μια οικογένεια με δύο μαμάδες η δύο μπαμπάδες;

Κυρίως όμως εκτιμά το Δικαστήριο την προσωπκότητα και την υγεία (σωματική, ψυχική και διανοητκή) του υποψήφιου θετού γονέα. Ο ίδιος ο Έλληνας Νομοθέτης με τη θέσπιση του αντιρατσιστικού νόμου ανήγαγε το γενετήσιο προσανατολισμό σε στοιχείο προσδιοριστικό του προσώπου, συρρικνώνοντας έτσι την προσωπικότητα των ομοφυλοφίλων. 

Ποιος μπορεί τώρα να ισχυριστεί, ότι δε θα ασκεί επιρροή στην εκτίμηση της προσωπικότητας του υποψήφιου θετού γονέα το γεγονός ότι είναι αυτός ομοφυλόφιλος;

Εξ άλλου, μπορεί από το 1973 η Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία να μην περιλαμβάνει πλέον την ομοφυλοφυλία μεταξύ των ψυχικών νόσων, η αλλαγή αυτή όμως δεν έγινε μετά από εμπεριστατωμένη ψυχιατρική έρευνα, αλλά μετά από διαμαρτυρίες των ακτιβιστών για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων. 

Ποιος μπορεί με βεβαιότητα να πεί, ότι η ομοφυλοφυλία δεν είναι ψυχική διαταραχή; 

Τα αίτια μάλιστα πρόκλησης της ομοφυλοφιλίας μέχρι σήμερα δεν είναι απολύτως γνωστά στην ψυχιατρική επιστήμη. Ποιος μπορεί να εγγυηθεί, ότι ζώντας ένα παιδί μαζί με δύο ομοφυλόφιλους θα εκδηλώσει σωστά το ερωτικό στοιχείο της ψυχής του και δε θα γίνει και το ίδιο ομοφυλόφιλο; Η μήπως αυτό δε μας ενδιαφέρει ως κοινωνία;

Μιλώντας για εμπεριστατωμένη επιστημονική έρευνα θα πρέπει να τονίσουμε, ότι σύμφωνα με το άρθρο 1557 ΑΚ πριν από την τέλεση της υιοθεσίας ανηλίκου (όχι ενηλίκου) διεξάγεται από την κοινωνική υπηρεσία επισταμένη κοινωνική έρευνα και κατατίθεται στο Δικαστήριο έκθεση για το αν, με βάση τα στοιχεία που προέκυψαν, η εκάστοτε συγκριμένη υιοθεσία συμφέρει η όχι τον υιοθετούμενο. Η συγκεκριμένη έκθεση δεν είναι δεσμευτική για το Δικαστήριο, αλλά συνεκτιμάται από αυτό για το σχηματισμό της κρίσης του. Ποιος ευσυνείδητος κοινωνικός λειτουργός και με ποια κριτήρια θα βεβαιώσει, ότι ένα ζευγάρι ομοφύλων μπορεί να παρέχει στο παιδί το υγιές οικογενειακό περιβάλλον που του χρειάζεται για να αναπτυχθεί η προσωπικότητά του;

Από όλα τα παραπάνω γίνεται φανερό, πως η υιοθεσία παιδιών από ζευγάρια ομοφύλων είναι κάθε άλλο παρά αυτονόητη. 

Είναι αντίθετη προς όλο το Ελληνικό Δίκαιο περί υιοθεσίας και ιδίως είναι αντίθετη προς το θεμέλιο του. Θεμέλιο του Ελληνικού Δικαίου για την υιοθεσία είναι το συμφέρον του υιοθετούμενου, ιδίως μάλιστα το πνευματικό συμφέρον του. Δεν είναι το εγωκεντρικό, κοντόφθαλμο συμφέρον κάποιων να αποκτήσουν ένα παιδί, περίπου όπως θα αποκτούσαν ένα σπίτι, ένα σκυλί η ένα αυτοκίνητο! Και το να γίνει ένας άνθρωπος γονιός δεν είναι δικαίωμα, όπως παρουσιάζεται από τα Μέσα Μαζικής Αποβλακώσεως, αλλά λειτούργημα με τεράστια ευθύνη, που πρέπει να μπορεί αυτός να αντέξει.

Έχει υποστηριχθεί και η άποψη, ότι η υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια είναι οπωσδήποτε συμφέρουσα για τα ορφανά παιδιά. Σύμφωνα με την άποψη αυτή, είναι καλύτερα για ένα παιδί να μεγαλώνει με αγάπη στο περιβάλλον ενός ομόφυλου ζευγαριού, παρά να παραμένει στα «αζήτητα»(!), μεγαλώνοντας σε ίδρυμα, όπου είναι πιθανό να αναπτύξει εξάρτηση και αδυναμία προσαρμογής στον «έξω» κόσμο. Τον ισχυρισμό αυτό διατύπωσε ο κ. Ηλίας Μαγκλίνης σε άρθρο του στην εφημερίδα «Καθημερινή» της 19ης Δεκεμβρίου 2015, με τίτλο «Περί υιοθεσίας», αλλά εκφράζει κι άλλους συμπολίτες μας. Δεν είναι όμως αληθής.

Πρώτον, από όσα παραπάνω αναπτύξαμε γίνεται σαφές, ότι δεν αρκεί η αγάπη για να μεγαλώσει σωστά ένα παιδί, ούτε λαμβάνεται μόνο αυτή υπόψιν από το Δικαστήριο, όταν καλείται να απαγγείλει μία υιοθεσία. 

Δεύτερον, πολλά άτεκνα ζευγάρια ετεροφύλων που θέλουν και μπορούν να μεγαλώσουν ένα παιδί υιοθετούν παιδιά από χώρες του εξωτερικού. Ας λύσει η Ελληνική Πολιτεία αυτό το πρόβλημα, αν θέλει να μην παραμένουν τα ορφανά παιδιά της «στα αζήτητα». Το να υιοθετούνται τα παιδιά από το νέο «μοντέρνο» θεσμό της ομοφυλοφιλικής «οικογένειας» θα είναι αν μη τι άλλο ριψοκίνδυνο για την πνευματική, ηθική, κοινωνική ανάπτυξή τους. Με τα παιδιά δεν επιτρέπεται να κάνουμε πειράματα!

Και δε θα πρέπει να μας διαφεύγει, ότι πολλά από τα παιδιά που μεγάλωσαν σε ιδρύματα, όχι απλώς δεν είχαν ψυχολογικά προβλήματα και προσαρμόστηκαν στον «έξω» κόσμο, αλλά αναδείχθηκαν εξαίρετα μέλη της κοινωνίας.

Αγγελική Ευθ. Ζώη, Νομικός

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Αρ. Τεύχους 162 Φεβρουάριος 2016

Πηγή

Οι νέες μητέρες που δεν θέλησαν ή δεν κατάφεραν να θηλάσουν το μωρό τους υφίστανται Bullying.

Οι μπαμπάδες αναλαμβάνουν πια πολλά, αλλά ευτυχώς όχι μερίδιο στην ενοχικότητα.

«Τ​​​​ο δείπνο σερβιρίστηκε! Οι κοτοκροκέτες είναι βιολογικές, από κοτόπουλα ελευθέρας βοσκής που τα ίδια μού είπαν ότι ήθελαν να πεθάνουν για να ταΐσουν τα παιδιά μου. Τα άλειψα με αλεύρι αμυγδάλου χωρίς γλουτένη και προβιοτικά πριν τα ψήσω σε ένα ταψάκι που είχα ψεκάσει ελαφρώς με λάδι καρύδας και πρωτόγαλα. Αυτές δεν είναι τηγανητές πατάτες, είναι μίσχοι γουλιών από τον κήπο μου, ελαφρώς τηγανισμένοι σε φιστικέλαιο από τις φιστικιές μου. Τα σέρβιρα σε δίσκο που κατασκευάσαμε με τα παιδιά μου το απόγευμα στο σαλόνι μας που δεν έχει τηλεόραση. Αυτά δεν είναι λεκέδες από λίπος, είναι τα δάκρυα χαράς του γιου μου. Είναι τόσο ευγνώμων για κάθε γεύμα. Μόλις τώρα μου είπε “μαμά, ευχαριστώ που μου χάρισες ζωή μέσω τοκετού στο σπίτι, όπως και γι’ αυτό το νόστιμο σπιτικό φαγητό. Σε αγαπώ, θεά”».

Βρήκα πολύ αστείο αυτό το ποστ της Αμερικανίδας συγγραφέως Bunmi Laditan, το οποίο συνόδευε τη φωτογραφία ενός εμφανώς λιπαρού, σαφέστατα ανθυγιεινού και, φυσικά, λαχταριστού έτοιμου παιδικού γεύματος με κοτοκροκέτες. 

«Ψέματα, γέννησες με καισαρική, τα παιδιά σου δεν θα σε αγαπήσουν ποτέ», της απάντησε επίσης χιουμοριστικά ένας σχολιαστής. Το ποστ έγινε viral, σαν ένα μαζικό «ουφ» των μαμάδων μπροστά στους άπειρους κανόνες που διέπουν σήμερα τη μητρότητα. Φίλη μου διηγούνταν πρόσφατα ένα περιστατικό που έζησε σε παιδικό πάρτι, όπου μία από τις μαμάδες ήταν έγκυος στον όγδοο.

«Πώς θα γεννήσεις;», τη ρώτησε μια άλλη μητέρα. «Μάλλον με καισαρική, το παιδί δεν έχει γυρίσει». «Ο γιατρός σου σε κοροϊδεύει», της επιτέθηκε με ύφος ειδήμονα η άλλη μπροστά σε όλο τον κόσμο. «Είναι απαράδεκτο», κατέληξε. Προφανώς το μεγάλο βιβλίο της καλής μαμάς δεν περιλαμβάνει κεφάλαιο για τη στοιχειώδη ευγένεια.

Ανάλογο bullying υφίστανται και οι νέες μητέρες που δεν θέλησαν ή δεν κατάφεραν να θηλάσουν το μωρό τους. 

«Δίνετε στο παιδί φόρμουλα; Από τώρα;», ρώτησαν με επικριτική διάθεση σε αντίστοιχη μάζωξη τον πατέρα μωρού τριών μηνών. «Ναι, είμαστε κακοί άνθρωποι», απάντησε εκείνος χωρίς να χύσει στάλα ιδρώτα. Οι μπαμπάδες αναλαμβάνουν πια πολλά, αλλά ευτυχώς όχι μερίδιο στην ενοχικότητα.

Για να μην παρεξηγηθούμε, η τάση του φυσικού τοκετού και η επανάκαμψη του θηλασμού είναι από τις πολύ θετικές εξελίξεις των τελευταίων χρόνων, ειδικά στη χώρα μας, όπου οι καισαρικές είχαν γίνει καθεστώς.

Όμως από το ένα άκρο πηδήξαμε στο άλλο, φτάνοντας στο οξύμωρο να πλημμυρίζουμε με άγχος απόδοσης το «πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο».

Ίδιες υπερβολές και στο φαγητό. Είναι πράγματι φανταστικό ότι αρχίσαμε να ψωνίζουμε λαχανικά στην εποχή τους, ει δυνατόν βιολογικά, ότι περιορίσαμε τα περιττά λίπη και ελέγχουμε τα συντηρητικά των τροφίμων. Αλλά και πάλι περάσαμε από τα «α λα κρεμ» της κουζίνας των μαμάδων μας στο να κρύβουμε την κρέμα γάλακτος μέσα σε φύλλα λαχανίδας μην τυχόν μας πάρει κανένα μάτι.

Πηγή

Κύπρος. Σε διάσταση μητέρα κατηγόρησε ΨΕΥΔΩΣ τον πρώην σύζυγο της για βιασμό του παιδιού τους για να εισπράξει διατροφή.

Στο δικαστήριο αποδείχθηκε ότι όσα είπε η μικρή στη μητέρα της είναι αποτέλεσμα υποβολής από τη μητέρα, η οποία επιδιώκει να κερδίσει την κηδεμονία και να εξασφαλίσει διατροφή.

Λευκωσία: Η μητέρα ως μάρτυρας κατηγορίας κατά του 42χρονου πατέρα, δεν έκανε καλή εντύπωση στο Δικαστήριο, αφού από τη μαρτυρία της προκύπτουν ανακρίβειες και αντιφάσεις ουσιαστικής φύσης. Τα παραπάνω επεσήμανε το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, αθωώνοντας τον πατέρα ο οποίος αντιμετώπιζε κατηγορίες για παρά φύση βιασμό της οκτάχρονης κόρης του. 

Ιατροδικαστής έκρινε ότι όλα ήταν φυσιολογικά και ότι η μικρή έπασχε από δυσκοιλιότητα.

Η μητέρα, που είναι σε διάσταση με τον κατηγορούμενο σύζυγό της, τον κατάγγειλε στην Αστυνομία μετά που παρατήρησε κάτι στο σώμα του κοριτσιού. Μαζί με λειτουργό του Γραφείου Ευμερίας μετέφεραν το κοριτσάκι σε παιδίατρο, που έκρινε ότι το περιστατικό έχρηζε περαιτέρω έρευνας από ιατροδικαστή. Ο τελευταίος διέγνωσε ότι όλα ήταν φυσιολογικά και ότι η κορούλα έπασχε από δυσκοιλιότητα, για την οποία είχε μάλιστα νοσηλευτεί προηγουμένως και στο νοσοκομείο. 

Η μητέρα προώθησε την υπόθεση, αναφέροντας ότι η μικρή της είπε για το αδίκημα που διέπραξε ο πατέρας της. Στο μεταξύ, στο Δικαστήριο παρουσιάστηκε οπτικομαγνητοφωνημένη κατάθεση της μικρής. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι γονείς δεν έμεναν μαζί, αφού η μητέρα συζούσε με άλλον άνδρα και είχε φύγει από το σπίτι, αφήνοντας τη μέριμνα των παιδιών στον πατέρα και στα πεθερικά της. 

Στην αθωωτική απόφαση του, το Δικαστήριο έλαβε σοβαρά υπόψη τις θέσεις του συνήγορου του πατέρα, Βασίλη Μπίσσα, ότι τα όσα είπε η μικρή στη μητέρα της είναι αποτέλεσμα υποβολής από τη μητέρα, η οποία επιδιώκει να κερδίσει την κηδεμονία και να εξασφαλίσει διατροφή και άλλα βοηθήματα που λαμβάνουν τα παιδιά. Στην αθωωτική απόφαση, τονίζεται ότι όσα ανέφερε η μητέρα ότι της είπε η μικρή, αποτελούν εξ ακοής μαρτυρία, που ακόμα και αν εκρίνετο αξιόπιστη, δεν θα ήταν αρκετή για την απόδειξη των ισχυρισμών της παραπονούμενης (8χρονη). 

Οι συνέπειες από την απουσία της μικρής από τη δίκη, αποστερούν από το Δικαστήριο τη μαρτυρία της, η οποία έχει παραμείνει στη βάση απλών ισχυρισμών προς τη μητέρα, οι οποίοι μεταφέρθηκαν στο Δικαστήριο. Η παραπονούμενη, υπέδειξε το Δικαστήριο, χωρίς οποιαδήποτε καλή δικαιολογία δεν προσήλθε να δώσει μαρτυρία και να εξεταστεί ώστε το Δικαστήριο να είναι σε θέση να αξιολογήσει τα όσα ανέφερε. Κατά συνέπεια, το Δικαστήριο δεν μπορεί να προσδώσει οποιαδήποτε βαρύτητα στην εξ ακοής μαρτυρία της μητέρας. 

Η οπτικογραφημένη κατάθεση της παραπονούμενης, προστίθεται στην απόφαση του Δικαστηρίου, με τον τρόπο που κατατέθηκε δεν μπορεί να αποτελέσει την κυρίως εξέταση της παραπονούμενης. Το παράπονο της ανήλικης, υπογράμμισε το Δικαστήριο, εκμαιεύτηκε από τη μητέρα της και δεν μπορεί να θεωρηθεί αυθόρμητο. Η αθωωτική απόφαση στηρίχθηκε παράλληλα και στην κατάθεση του ιατροδικαστή που έκρινε ότι η γενική εξέταση του παιδιού ήταν εντός των φυσιολογικών ορίων και ότι δεν εξυπακούει ύπαρξη κάκωσης.

Γράφει: Χριστάκης Γιαννακός

Πηγή

Γιατί τόσες πολλές γυναίκες βιάζουν τα αγόρια; 

Έρευνα ΣΟΚ, για τις γυναίκες που διαπράττουν σεξουαλική βία!

Ώρα να αλλάξετε το πρότυπο για τη σεξουαλική βία. Οι γυναίκες διαπράττουν σεξουαλική βία.

"Το 43% των αγοριών στο γυμνάσιο και των νέων ανδρών στο κολέγιο, ανέφεραν ότι είχαν μια ανεπιθύμητη σεξουαλική εμπειρία και από αυτούς, το 95% είπαν ότι μια γνώριμη σε αυτούς γυναίκα ήταν η επιτιθέμενη".

Σχεδόν το ήμισυ των νέων ανδρών λένε ότι είχαν ανεπιθύμητο σεξ. Μια νέα μελέτη αναφέρει ότι είναι δυνατό οι γυναίκες να βιάσουν τους άνδρες: Το 18% των ερωτηθέντων είπανε ότι οι γυναίκες χρησιμοποίησαν σωματική βία για να τους εξαναγκάσουν να κάνουν σεξ παρά τη θέλησή τους.

Ο βιασμός συμβαίνει σχεδόν εξίσου συχνά στους άνδρες

Περισσότερες γυναίκες (97,5%) από ότι οι άνδρες (93,5%) είχαν βιώσει μια ανεπιθύμητη σεξουαλική δραστηριότητα. 

Περισσότεροι άνδρες (62,7%) από τις γυναίκες (46,3%) είχαν βιώσει ανεπιθύμητη σεξουαλική επαφή!

Περισσότερες έρευνες σχετικά με την Σεξουαλική Βία Κατά των Ανδρών από Γυναίκες μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ.

Απλά αδιανόητο!!! Παρόλο που ενήλικες γυναίκες Βιάζουν αγόρια, ορισμένα ΜΜΕ εξακολουθούν και τις παρουσιάζουν ως Θύματα !!!

Συνομιλία μεταξύ παιδιού και μητέρας

Τελικά, τα παιδιά μπορεί να τα σώσει κάποιος λειτουργός της Δικαιοσύνης ή μόνον ο Θεός;;;

Τὰ παιδιά μας… Τὸ μεγαλύτερον ὅπλον ποὺ διαθέτουμε γιὰ νὰ πληγώσουμε, νὰ καταστρέψουμε ἤ νὰ μοιράσουμε εὐτυχία καὶ χαρὰ στοὺς γύρω μας…

Τὰ παιδιά μας εἶναι ἡ προέκτασίς μας στὸ αὔριο ἀλλὰ καὶ ἡ ὑπογραφή μας…

Αὐτὰ εἶναι ποὺ θὰ δομήσουν τὶς αὐριανὲς κοινωνίες… Τὸ πῶς θὰ εἶναι λοιπὸν αὐτὲς οἱ κοινωνίες ἐξαρτᾶται ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον ἀπὸ ἐμᾶς, ἐφ΄ ὅσον ἐμεῖς εἴμαστε αὐτοὶ ποὺ θὰ «κτίσουμε» αὐτὰ τὰ παιδιά.

• Γιὰ τὸ ἐὰν τὰ παιδιά μας θὰ εἶναι εὐτυχισμένα, ἤ ὄχι, εὐθυνόμεθα ἐμεῖς.
• Γιὰ τὸ ἐὰν τὰ παιδιά μας θὰ εἶναι σκεπτόμενοι Ἄνθρωποι, καὶ τελικῶς ἐλεύθεροι, εὐθυνόμεθα ἐμεῖς.
• Γιὰ τὸ ἐὰν τὰ παιδιά μας θὰ παραμένουν μιμητές μας, ἀλλὰ καὶ μιμητὲς ἄλλων, δίχως κριτικὴ σκέψιν κι ἀντίληψιν, εὐθυνόμεθα ἐμεῖς.

Τί θέλουμε ἀλήθεια γιά τά παιδιά μας; (Ἡ φράσις εἶναι …«κλεμμένος» τίτλος ἀπὸ βιβλίο τοῦ Γουέην Ντῦρ.)

Θέλουμε νά εἶναι χαρούμενα; Δημιουργικά;;; Ἤ τά θέλουμε ὑποχείρια ἄλλων;

Θέλουμε νά γίνουν εὐτυχισμένοι ἄνθρωποι; Ἤ θέλουμε νά πνίγονται στήν δυστυχία;

Θέλουμε νά γίνουν ὑπεύθυνα ἄτομα ἤ θέλουμε νά κρέμονται ἀπό ἄλλων τίς ἀποφάσεις;

Θέλουμε νά βγοῦν στήν ζωή σάν ὁλοκληρωμένοι ἄνθρωποι ἤ σάν φοβισμένα κουτάβια, πού θά τά ποδοπατοῦν οἱ γύρω τους;

Θέλουμε νά ὀνειρεύονται ἤ θέλουμε νά διαβιοῦν ὑπό τό κράτος τοῦ φόβου καί τοῦ πανικοῦ;;;

Θέλουμε νά γίνουν ὁ ἑαυτός τους ἤ θέλουμε μέσα ἀπό αὐτά νά ἐπιβεβαιωθοῦμε ἐμεῖς; 

Θέλουμε μήπως νά τά μάθουμε νά σηκώνονται, μετά ἀπό ὁποιοδήποτε κτύπημα, ἤ θέλουμε νά ἰσοπεδώνονται ἀκόμη κι ἀπό τό φύσημα τοῦ ἀνέμου; 

Θέλουμε νά τά χρησιμοποιοῦμε γιά νά καλύψουμε τά κενά μας; Ἤ μήπως νά τά διδάξουμε μέ τό παράδειγμά μας νά γίνουν ὁλοκληρωμένοι ἄνθρωποι;

Θέλουμε νά τά χρησιμοποιοῦμε γιά νά καταστρέψουμε ἄλλους; Ἤ μήπως νά διδαχθοῦμε μέσα ἀπό αὐτά;;;

Ἡ ἀφορμὴ τοῦ σημερινοῦ σημειώματος μία συνομιλία μεταξὺ παιδιοῦ καὶ μητέρας.

Μίας μητέρας ποὺ μισεῖ καὶ θέλει, χρησιμοποιῶντας τὰ παιδιά της, τὰ δικά της παιδιά, νὰ καταστρέψῃ τὸν πατέρα.

Ἀδυνατεῖ νὰ συνειδητοποιήσῃ ὅμως πὼς κατηγορῶντας διαρκῶς τὸν πατέρα στὸ παιδί, ὑποχρεώνει τὸ παιδί της νὰ κτίσῃ ἄμυνες. Ἄμυνες ποὺ οὔτε κἄν φιλτράρουν τὶς πληροφορίες, διότι ἐκ τῶν προτέρων τὸ παιδὶ ἀμφισβητεῖ τὴν μητέρα. Τὴν ἀμφισβητεῖ διότι ἡ μητέρα ΔΕΝ ἀντιλαμβάνεται πὼς ὁ πατέρας γιὰ τὸ παιδὶ εἶναι ἐξ ἴσου σημαντικὸς μὲ τὴν μάννα του.

Τὰ παιδιὰ ΔΕΝ ἀνήκουν στὴν μάννα. Τὰ παιδιὰ ἀνήκουν στοὺς ἑαυτούς τους. Τὸ δικαίωμά τους, τὸ ἀνθρώπινο δικαίωμα, τῆς ἐπικοινωνίας καὶ τῆς ἐπαφῆς, καὶ στὴν μάννα καὶ στὸν πατέρα, δὲν μπορεῖ νὰ τοὺς τὸ ἀνακόψῃ κάποιος. Ἐὰν μάλιστα αὐτὸς ὁ κάποιος εἶναι ἕνας ἐκ τῶν δύο γονέων, τὰ παιδιὰ δυστυχοῦν, ἀπελπίζονται, αἰσθάνονται ἐγκλωβισμένα, διότι πρέπει νὰ ἐπιλέγουν διαρκῶς «στρατόπεδον» καὶ τελικῶς καταστρέφονται. 

Πόσο πολύ λοιπόν πρέπει νά μισῇ κάποια μάννα (ἤ κάποιος πατέρας) τό παιδί του, γιά νά τό ὁδηγῇ σέ τέτοια ἀδιέξοδα;;;

Καί γιατί κάποιο δικό μας, προσωπικὸ πρόβλημα, νά μετακυλᾷ σέ τρίτους, καί κυρίως στά παιδιά μας;;;;

Πόσο πιό ἀνεύθυνοι θά μπορούσαμε νά γίνουμε ὡς ἄνθρωποι;;;

Ἀκόμη καί τά παιδιά μας ἀδυνατοῦμε νά τά προστατεύσουμε πιά;;;

Ἡ παρακάτω συνομιλία εἶναι ἀληθής. Δὲν κόψαμε κάτι, δὲν προσθέσαμε κάτι. Ἀφαιρέθησαν μόνον τὰ ὀνόματα, γιὰ λόγους εὐνοήτους. Ἐὰν γνωρίζετε κάποιον ποὺ ἀντιμετωπίζει ἀνάλογα προβλήματα, νὰ τοῦ τὴν παρουσιάσετε. 

Εἶναι τόσο μεγάλος ὁ εὐτελισμὸς αὐτῆς τῆς μάννας, ποὺ εἶναι νὰ λυπᾶσαι τὴν δυστυχία τῶν παιδιῶν της. 

Πιστεύω βαθύτατα πὼς ἤδη τὰ ἔχει καταστρέψει…

Καὶ δυστυχῶς ΔΕΝ θὰ τὸ καταλάβη ποτὲ τὶς μεγάλες εὐθύνες της!!!

Μιὰ ἱστορία ἀπὸ δύο παιδιά, ποὺ βασανίζονται ………

Μητέρα μιλάει τηλεφωνικὼς μὲ τὸν ὀκτάχρονο γιό της:

Τὸ ὀκτάχρονο παιδὶ παίρνει τηλέφωνο τὴν μητέρα του…
ντριν, ντριν, ντριν…
Μητέρα (ὀκταχρόνου παιδιοῦ): Ναί..
Παιδὶ : Καλὰ εἶσαι μαμά;
Μητέρα: Καλὰ εἶμαι. Ἐσύ; Γιατὶ ἔφυγες;
Παιδὶ : Ἔλα. Τί;
Μητέρα: Τίποτα δὲν θὰ σοῦ πῷ. Θέλεις κάτι πού πῆρες ἢ σὲ ἔβαλε αὐτός νά πάρῃς; Ἐὰν σὲ βάζει νὰ πάρῃς νὰ μὴν μὲ παίρνεις. Νὰ παίρνῃς μόνο ὅταν θέλῃς ἐσύ, Ἄκους;
Παιδὶ : Ναί.
Μητέρα:  Ὅταν σὲ ξαναβάλῃ αὐτός, νὰ μὴν μὲ ξαναπάρῃς.. Μόνον ὅταν θέλεις ἐσύ. Ἔτσι;… Ὡραία.
Παιδὶ : Ἔλα…
Μητέρα: Δὲν θέλω νὰ ἀκούγομαι ἐκεῖ πέρα.
Παιδὶ : Μὰ δεν ἔχω ἀνοιχτὴ ἀκροάση. Ἔλα… 
Μητέρα: Τί; Δεν θέλω νὰ πῷ κάτι. Τί θέλεις νά σοῦ πῷ;
Παιδὶ : Τίποτα..
Μητέρα: Αὐτό, ἀκριβῶς.
Παιδὶ : Ἀκούω…
Μητέρα: Τί, ἀφοῦ δεν μπορεὶς να μιλήσεις.
Παιδὶ : Γράφω ἀντιγραφή…
Μητέρα: Θὰ σὲ μάθει πολλὰ αὐτός… Ἐκεῖ ποὺ εἶσαι μαζύ του.. (ἐννοεῖ τὸν πατέρα τοῦ ὀκταχρόνου παιδιοῦ). Κακὰ πράγματα ὅμως, γιὰ ἐσένα. Ἀντιγραφή ,ἐ; Τέλος πάντων.., Πές μου τί θέλεις νά πῇς;
Παιδὶ : Τίποτα. Τί νά σοῦ πῷ;
Μητέρα: Τὸ ξέρω. Ἐσὺ ὅμως δὲν ἔπρεπε νὰ ἀκοῦς ἐκεῖνον (ἐννοεῖ τὸν πατέρα τοῦ ὀκταχρόνου παιδιοῦ), γιατὶ ἐκεῖνος δὲν σὲ μεγάλωσε, δὲν σὲ πόνεσε, δὲν σὲ πονάει, οὔτε σὲ ἀγαπάει…
Σὲ χρησιμοποιεῖ γιὰ νὰ φέρεσαι ἐσὺ σὲ μένα ἔτσι. Στὸ λέω νὰ τὸ ξέρῃς , γιατὶ πάντα στὴν ζωή μου, εἶμαι εἰλικρινής. Μοῦ ἀρέσει νὰ λέῳ τὴν ἀλήθεια, ἄκομα καὶ σὲ ἐσένα, ποὺ εἶσαι παιδί μου, μᾶλλον, προπάντων σὲ ἐσένα ποὺ  εἶσαι παιδί μου. Δὲν εἶσαι μωρὸ παιδάκι Δ*****, πλησιάζεις τὰ Ὀκτώ…
Τὸ ξέρω ὅτι στήνει αὐτὶ δίπλα καὶ δὲν μπορεῖς νὰ μιλήσῃς. Τώρα δὲν θὰ σοῦ πῶ κάτι ἄλλο. Νὰ ξέρεις  ὅτι ἑγὼ σὲ ἀγαπάω, ἀλλὰ δυστυχῶς…. τέλος πάντων, δὲν θέλω νὰ σοῦ πῷ κάτι ἄλλο…
Παιδὶ : Ναί.
Μητέρα: Εἶδες, ἀκόμα καὶ στὴν γιορτή σού τὶ ἔκανε. Ἦρθε μέσα στὸν κόσμο, βγάζοντας ἀφρούς, νὰ σὲ πάρῃ ἀπὸ τὴν μάννα σου. Ἀπό ποιά;, ἀπὸ ἐμένα ποὺ σὲ εἴχα πάντα μόνον ἐγὼ καὶ ποὺ δὲν νοιάστηκε γιὰ ἐσένα ποτέ. Πάντα κύττταζε πῶς θὰ σὲ ξεφορτωθῆ. ‘Όταν ἐγὼ ἤταν νὰ πάῳ σὲ ἕναν γιατρὸ ἢ ἔνα κομμωτήριο καὶ ὄχι μόνο αὐτά, ὅταν ἤθελα νὰ λουστῷ,  ἐδῶ στὸ σπίτι καὶ δεν μποροῦσα ποὺ εῖχα ἐσᾶς (τὰ παιδιά) καὶ ἐσένα ἔλεγε, πὲς στὴν μάννα σου νὰ ἔρθῃι καὶ ἐρχόταν. Ἡ μάννα μου, μεγάλη γυναῖκα, ποὺ τὴν λὲς τώρα γριά…
Γιατὶ οἱ ἄλλοι (παπποῦδες) δὲν ἤταν πουθενά, ποτέ. Ἐρχόταν ἡ μάννα μου, ποὺ ἤταν μεγάλη γυναῖκα καὶ ὁ ἀδερφός μου, γιὰ νὰ σᾶς κρατήσουν καὶ γιὰ νὰ σᾶς ἀπασχολήσουν, γιὰ νὰ λουστῷ ἐγώ, ποὺ ἤσασταν μικρά. Δὲν νοιάστηκε ποτέ, ἔπινε μπύρες μὲ τοὺς φίλους του, ἔπινε μὲ διάφορες, ἔκανε ὅ,τι γούσταρε καὶ ἐμένα μὲ βοηθοῦσαν αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι, ποὺ τώρα ἐσὺ ἀντιμετωπίζεις ἔτσι.
Παιδὶ : Ἐντάξει, Ἐντάξει…
Παιδὶ : Ἐντάξει, Ἐντάξει ἀφοῦ θέλεις νὰ λὲς ψέμματα, νὰ τὰ λές…
Μητέρα: Ἐγώ λέω ψέμματα; Ποιός νομίζεις ὅτι μὲ βοήθησε ἐμένα, αὐτός;; (ὁ πατέρας τοῦ παιδίου καὶ ἐν διαστάσει σύζυγος).
Παιδὶ : Ναί.
Μητέρα: Αὐτός πού ἔρχεται καί σέ βουτάει ἀπό τό χέρι, τώρα πού μεγάλωσες, καί φεύγει; Ποῦ ἤταν ὅταν ἑγώ ἤθελα νά λουστῷ;; 
Παιδὶ : ἑέ, τί;;
Μητέρα: ἐεε. Φώναζα τὴν μάννα μου καὶ τὸν ἀδερφό μου γιὰ νὰ λουστῷ, γιατὶ αὐτὸς γύριζε ἀπὸ ἐδῶ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ.
Παιδὶ : Δούλευε.
Μητέρα: Σέ πρόσεξε ποτέ; 
Παιδὶ : Γιατὶ δούλευε, γι’ αὐτὸ δὲν μποροῦσε…
Μητέρα: Κάνεις μεγάλο λάθος, ὄχι, γύριζε, δὲν δούλευε. Μοῦ ἔλεγε ὅτι δούλευε, τοῦ ἐφτιαχνα τὸν σᾶκο του, μὲ τὰ ῥούχα του τὰ καλὰ καὶ πήγαινε στὴν γκόμενα κι ἐμένα μὲ κορόιδευε ὅτι πήγαινε στὴν δουλειά καὶ ἔχω στοιχεῖα καὶ τὸ ἔχει παραδεχτεῖ καὶ ὁ ἴδιος… 
Παιδὶ : Ναί, Ναί…
Μητέρα: Τί «Ναί, Ναί…»; Κάτσε νὰ σὲ κοροϊδεύῃ… Θέλεις τίποτα ἄλλο;
Παιδὶ : Ναί…
Μητέρα: Θὰ μὲ παρης μόνο ὅταν θέλῃς ἐσύ. Καὶ νὰ σοῦ πῇ νὰ πάρῃς, νὰ τοῦ πῇς «Δὲν θέλω νὰ πάρῳ». Ὅταν θέλῃς ἐσὺ θὰ παίρνης μόνον, ἀλλοιῶς δὲν θὰ τὸ σηκώνω, Δ*****. 
Παιδὶ : Ναί…
Μητέρα: Γιατὶ σὲ χρησιμοποιεῖ… Τώρα θέλει νὰ μὲ παρακολουθῇ ἐμένα, νὰ βάζῃ τοὺς Ἀλβανοὺς νὰ μὲ παρακολουθοῦν ἐμένα… Ποιός;;.. Ὁ ὑπόκοσμος. Ὁ ὑπόκοσμος θὰ παρακολουθήση ἐμένα..!!
Παιδὶ : Αὐτὰ ποὺ λὲς δὲν εἶναι ἀλήθεια καὶ τὸ ξέρεις.

Ἡ συνέχεια εἶναι βαρειὰ για ὅλους… Φανταστεῖτε πόσο, για μιᾷ παιδικῇ ψυχή….

Ἡ ἐν λόγῳ μάννα, τὰ παραπάνω ποὺ ἔλεγε στὸ ὀκτάχρονο παιδὶ γιὰ τὸν πατέρα του, ἀκριβῶς τὰ ἴδια ἀνέφερε καὶ δήλωνε στοὺς ὑπαλλήλους τῆς Κοινωνικῆς Ὑπηρεσίας, οἱ ὁποῖοι τὴν ἔκριναν ὑγιὴ καὶ μὲ καλὴ ψυχολογικὴ καταστάσῃ, ἱκανὴ νὰ ἔχῃ τὴν ἐπιμέλεια τῶν δύο τέκνων…

Τὸ ἴδιο ἔκριναν καὶ οἱ ὑπάλληλοι τοῦ Ὑπ. Δικαιοσύνης … Καὶ μάλιστα ἀπεφάνθησαν νὰ μὴν βλέπῃ ὁ πατέρας τὰ παιδιά του.

Ἄραγε, ὑπάρχει κάτι περίεργο πίσω ἀπὸ αὐτές τις ἀποφάσεις;; 

Τελικά, τὰ παιδιὰ μπορεῖ νά τά σώσῃ κάποιος λειτουργός τῆς Δικαιοσύνης ἢ μόνον ὁ Θεός;;;

Πηγή

Ο Μπαμπάς σήμερα, Πολύ Καλύτερος από τη Μαμά.

Ξεχάστε την εικόνα του πατέρα, που μέσα στον πανικό, προσπαθεί να αλλάξει μία πάνα, να ταΐσει το μωράκι του ή να το κάνει μπάνιο. 

Οι σημερινοί μπαμπάδες ασχολούνται με τα μικρά τους, είναι το ίδιο ικανοί με τις μητέρες και έχουν βαρεθεί να ακούν το αντίθετο από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Ήρθε η ώρα να έχουν το σεβασμό που δικαιούνται! 

Πρόσφατες μελέτες έδειξαν τη μεγάλη διαφορά που υπάρχει τα τελευταία χρόνια, μετά το 2006. Τα τρία τέταρτα των ανδρών που ρωτήθηκαν είπαν ότι σχεδιάζουν να μείνουν στο σπίτι για αρκετές ημέρες μετά τη γέννηση του παιδιού τους. 

Μπαμπάδες στο καθήκον! 

Συνολικά, οι μπαμπάδες αναφέρουν ότι συμμετέχουν σε όλες τις φάσεις της εγκυμοσύνης και του τοκετού. 80% των ανδρών πηγαίνουν μαζί στο ραντεβού του γυναικολόγου, τα τρία τέταρτα είναι πάντα διαθέσιμοι στο κινητό τους σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και τα δύο τρίτα δήλωσαν ότι κάνουν μασάζ στη σύντροφό τους. Και τέλος 3 στους 5 έκοψαν ή θέλουν να κόψουν τον ομφάλιο λώρο του μωρού τους. 

Η έρευνα αποκάλυψε μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία στις νέες γενιές. 

Οι περισσότεροι μπαμπάδες, όπως είπαμε, παίρνουν μία ή δύο εβδομάδες άδεια μετά τη γέννηση του παιδιού, αλλά η ηλικία του πατέρα κάνει τη διαφορά. Αυτοί που είναι κάτω από 30 ετών, σε ποσοστό ένα τρίτο μεγαλύτερο από αυτούς που είναι πάνω από 40 ετών, θεωρούν φυσικό να πάρουν άδεια. Διπλάσιος αριθμός νέων μπαμπάδων, κάτω από 30 ετών, θεωρούν ότι χρειάζονται τέσσερις εβδομάδες άδεια. Συμπέρασμα: Περίπου τα δύο τρίτα των μπαμπάδων λένε ότι συμμετέχουν πολύ περισσότερο στην καθημερινή φροντίδα των μωρών τους, όπως για παράδειγμα στην αλλαγή της πάνας, στο φαγητό και στο μπάνιο τους από ότι πριν μερικά χρόνια. 

Και όπως πολύ σωστά δήλωσε ένας πατέρας: "Ο μπαμπάς στην εποχή μας είναι κάτι πολύ περισσότερο από το να παρέχεις τα προς το ζην. Είναι να δείχνεις στα παιδιά σου πως να σέβονται και ιδίως, πως να γίνουν καλοί άνθρωποι». 

Το μωρό δημιουργεί χάος; Όχι πια. Σύμφωνα με τις πρόσφατες μελέτες, ακόμη και αυτό άλλαξε τα τελευταία χρόνια. Το 20% των μπαμπάδων άνω των 40 ετών δήλωσε ότι ο ερχομός του μωρού στο σπίτι έφερε το ζευγάρι πιο κοντά ενώ το ένα τρίτο δήλωσε ότι αυξήθηκε το άγχος στη μεταξύ τους σχέση. 

Για τους μπαμπάδες κάτω των 30 ετών, οι αριθμοί αντιστράφηκαν. 

Η τάση αυτή υποδηλώνει ότι η μακροχρόνια πεποίθηση ότι τα παιδιά ήταν εμπόδιο στις σχέσεις μπορεί να αλλάζει. Το 2013, έρευνα έδειξε ότι ένας μεγάλος αριθμός μπαμπάδων έχουν τώρα περισσότερο ελεύθερο χρόνο, αισθάνονται πολύ καλά με τη σύντροφό τους και λιγότερο καταπιεσμένοι από ότι το 2006. 

Όμως ορισμένα πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ! Τα πρώτα τρία πράγματα που κάνουν οι άνδρες είναι: Φροντίζουν το σπίτι (κουρεύουν το γκαζόν, αλλάζουν τις λάμπες), αναλαμβάνουν τη φροντίδα του αυτοκινήτου και διαχειρίζονται τα οικονομικά. Τα τρία τελευταία πράγματα που κάνουν: Ψωνίζουν παιχνίδια, ρούχα και καθαρίζουν το σπίτι (σφουγγάρισμα, σκούπισμα, τακτοποίηση). Αν και σε πολλές οικογένειες οι ρόλοι έχουν αλλάξει αρκετά! 

Ένα σημείο διαφωνίας είναι ότι οι μπαμπάδες πιστεύουν ότι προσφέρουν περισσότερη δουλειά στο σπίτι από ότι τους αναγνωρίζουν οι μητέρες. Το 50% των ανδρών υποστηρίζει ότι κάνει τουλάχιστον τις μισές δουλειές στο σπίτι και στη φροντίδα των παιδιών. Το μωρό μπορεί να βλάψει την καριέρα του πατέρα; Υπάρχει μία αντίληψη για τις εργαζόμενες μητέρες ότι δεν μπορούν να επιτύχουν στην εργασία τους αν δεν έχουν -σε ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό- την βοήθεια του συντρόφου τους στη φροντίδα των παιδιών. 

Το 85% των ερωτηθέντων μπαμπάδων απάντησαν ότι ασφαλώς βοηθούν τη σύντροφο τους στο σπίτι και μάλιστα σε ένα ποσοστό 50%, στη φροντίδα των παιδιών. Όταν ρωτήθηκαν αν θα έπαιρναν κάποιες αποφάσεις για την καριέρα τους βασισμένες στις υποχρεώσεις τους σαν πατέρες, οι μισοί απάντησαν ότι είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν μία προαγωγή αν αυτό θα είχε σαν αποτέλεσμα να περνούν περισσότερο χρόνο με την οικογένειά τους. 

Οι μπαμπάδες όλων των ηλικιών, απλά αποδέχονται ότι και οι δύο γονείς εξισορροπούν την εργασία και το σπίτι. 

Τα δύο τρίτα δηλώνουν ότι και οι δύο έχουν επαγγελματική σταδιοδρομία και πρέπει να φροντίζουν εξίσου τα παιδιά. Το μεγαλύτερο όμως ποσοστό νέων μπαμπάδων φαίνεται να αγκαλιάζει αυτή τη θεωρία. Η συντριπτική πλειοψηφία δηλώνει ότι: «Το παιδί είναι σημαντικό για μένα. Θέλω να είμαι ένας πολύ καλός πατέρας κοντά στο παιδί μου». Και ένας άλλος δηλώνει: «Άλλαξα την καριέρα μου για να είμαι περισσότερο χρόνο στο σπίτι με την οικογένεια μου. Το να είσαι πατέρας είναι το σπουδαιότερο πράγμα στον κόσμο»!

Πηγή

Τα παιδιά που περνούν περισσότερο χρόνο με τις μαμάδες τους είναι επιρρεπή στο bullying.

Για αυτό τα παιδιά με χωρισμένους γονείς, είναι προτιμότερο να μεγαλώνουν σε ΚΟΙΝΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ - ΕΝΑΛΛΑΣΣΟΜΕΝΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑ. Δεν είναι η πρώτη φορά που αποδεικνύεται ότι τα παιδιά ΔΕΝ μεγαλώνουν σωστά στην αποκλειστική επιμέλεια του ενός μόνο γονέα (στην Ελλάδα σε ποσοστό 97% στην επιμέλεια της μαμάς).

Μήπως τα παιδιά σας νομίζουν ότι εργάζεστε πάρα πολλές ώρες και δεν τους αφιερώνετε αρκετό χρόνο;

Αν ναι, η αντίληψή τους θα μπορούσε να οδηγήσει σε εκφοβιστική συμπεριφορά, σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποιήθηκε από το Πανεπιστήμιο Vanderbilt και την κοινωνιολόγο Andre Christie-Mizell.

«Η συμπεριφορά μας καθοδηγείται από την αντίληψή μας για τον κόσμο, οπότε αν τα παιδιά αισθάνονται ότι δεν τους αρκεί ο χρόνος και η προσοχή από τους γονείς, στη συνέχεια, αυτά τα συναισθήματα κάπου επανεμφανίζονται σε αλληλεπίδραση όμως με τους συνομηλίκους τους», δηλώνει η Mizell, καθηγήτρια κοινωνιολογίας και ψυχολόγος που ειδικεύεται στην οικογενειακή θεραπεία.

Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Youth & Society, συντάχθηκε με βάση δύο ερωτήσεις:

– «Ποια είναι η σχέση μεταξύ της πολύωρης εργασίας των γονέων και της εκφοβιστικής συμπεριφοράς στους έφηβους;» και

– «Ποια είναι η σχέση μεταξύ της συμπεριφοράς εκφοβισμού και τις αντιλήψεις της νεολαίας του πόσο χρόνο πρέπει οι γονείς να περνούν μαζί τους;».

Η Mizell διαπίστωσε ότι όσοι μπαμπάδες αδιαφορούν και αφιερώνουν ελάχιστο χρόνο στα παιδιά τους, αυτή τους η συμπεριφορά έχει μεγάλο αντίκτυπο στη συμπεριφορά εκφοβισμού.

Η κοινωνιολόγος ξεκίνησε την έρευνα νομίζοντας ότι οι πολλές ώρες εργασίας των μητέρων, δεδομένου ότι οι μαμάδες με συντριπτική πλειοψηφία είναι υπεύθυνες για τη φροντίδα και την παρακολούθηση των παιδιών – θα ήταν πιο πιθανό να έχουν αντίκτυπο για το αν τα παιδιά εκτίθενται σε εκφοβιστική συμπεριφορά ή είναι πολύ σκληρά απέναντι σε άλλους, ανυπάκουα στο σχολείο, κ.α. 

Ωστόσο φαίνεται πώς οι μπαμπάδες που εργάζονται πολλές ώρες ή κάνουν υπερωρίες και δεν ξοδεύουν αρκετό χρόνο με τα παιδιά τους, έχουν μεγάλο αντίκτυπο στη συμπεριφορά των παιδιών τους.

Αντιθέτως οι πολλές ώρες εργασίας των μητέρων έδειξε μέτρια έως καθόλου επίδραση στη συμπεριφορά εκφοβισμού. Η Mizell πιστεύει ότι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τα παιδιά αντιλαμβάνονται τη μητέρα ως πιο προσιτή μορφή, επειδή εξακολουθεί να έχει τις περισσότερες ευθύνες στο σπίτι είτε δουλεύει πολλές ώρες, είτε όχι.

Τα αποτελέσματα ασφαλώς προβληματίζουν. Η πρότασή της είναι να δημιουργηθεί ένα χρονοδιάγραμμα για την αλληλεπίδραση γονέα-παιδιού, προκειμένου τα παιδιά να περνούν χρόνο και με τους δυο γονείς.

Πηγή

Χωρίς τον μπαμπά του, δεν μπορεί ποτέ να είναι ολοκληρωτικά χαρούμενο και ισορροπημένο ένα παιδί.

Μαζί για την ανατροφή των παιδιών μας. Της ζωής που δημιουργήσαμε ΜΑΖΙ από το υλικό των ονείρων μας.

Τις περισσότερες φορές, όταν κουβεντιάζουν μαμάδες μεταξύ τους, λένε για τα παιδιά τους. Τις περισσότερες φορές, όταν οι μαμάδες κουβεντιάζουν για τα παιδιά τους, λένε και για τους μπαμπάδες… 

Τις περισσότερες φορές εκφράζουν πολλά και μεγάλα παράπονα για εκείνους, λέγοντας πως είτε δεν είναι ουσιαστικά παρόντες στο μεγάλωμα των παιδιών τους, είτε –στην καλύτερη περίπτωση- πως αν και προσπαθούν να εμπλακούν στο μεγάλωμα τους, τα κάνουν όλα λάθος… 

Οι αναφορές σε μπαμπάδες που είναι «καλοί», συναντώνται περίπου στα όρια του στατιστικού λάθους! Είναι όμως αυτή η αλήθεια; Ή οι μαμάδες βλέπουμε τα πράγματα μόνο από τη δική μας οπτική γωνία και παραβλέπουμε συνειδητά ή ασυνείδητα, τις προσπάθειες, τα επιτεύγματα και κυρίως τη θέληση των μπαμπάδων να είναι εκεί σε όλες τις μικρές και μεγάλες στιγμές των παιδιών τους; 

-Σε κάθε πρώτη φορά 

-σε κάθε δυσκολία 

-σε κάθε γέλιο 

-σε κάθε κλάμα 

-στην παρηγοριά 

-στην αγκαλιά 

-στη στήριξη 

-στις συγκεντρώσεις των γονέων στο σχολείο 

-στις γιορτές τους 

-στα κατορθώματά τους 

-στο χειροκρότημα που έχουν ανάγκη, για να νιώσουν σημαντικά στα μάτια μας 

-σε όλες εκείνες τις στιγμές της καθημερινής τους ρουτίνας. 

Το έχεις σκεφτεί μαμά ότι σαμποτάρεις όλη αυτήν την προσπάθεια και την ανάγκη ενός μπαμπά να είναι με την ψυχή του και το μυαλό του και την καρδιά του, παρόν για τα παιδιά του; 

Κάθε φορά που του κάνεις παρατήρηση όταν πάει να κάνει κάτι. Να του κάνει μπάνιο ή να το αλλάξει. Να παίξει άτσαλα και αδέξια μαζί του σαν μικρό αγόρι ή να του διαβάσει για την επόμενη μέρα. 

Πράγματα απλά και καθημερινά που ακόμα και αν γίνουν λάθος, δεν έχει καμία σημασία. Γιατί το λεπτό που εσύ, από φόβο και αγωνία ή απλά παρασυρμένη από την αίσθηση παντοδυναμίας απέναντι σε αυτό το πλάσμα που είχες στα σπλάχνα σου για 9 μήνες, λες «ΜΗ, ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ» στον μπαμπά του παιδιού σου, στερείς από εκείνο πολύτιμες στιγμές για την ψυχική του ανάπτυξη, από το πιο σημαντικό πρόσωπο στη ζωή του. 

Μαζί με σένα… Και στερείς και από τον πατέρα το δικαίωμα του να κάνει λάθος και να πειραματιστεί, μέσα στο πέλαγος της αγωνίας του να μάθει τι είναι να γίνεσαι μπαμπάς. Τι είναι να είσαι κάτι για την υπόλοιπη ζωή σου. Τι είναι να σε έχει κάποιος τόσο πολύ ανάγκη. Και ο μπαμπάς κάπου στο δρόμο, νικημένος από την εγωιστική μητρότητα, εγκαταλείπει την προσπάθεια και επιστρέφει στον εαυτό του… 

Χωρίς τον μπαμπά του όμως, δεν μπορεί ποτέ να είναι ολοκληρωτικά χαρούμενο και ισορροπημένο ένα παιδί.

Μην τον πνίγεις λοιπόν με τις προσδοκίες σου. Μην του βάζεις τρικλοποδιές. Επίτρεψέ του να μάθει. Όπως αυτοδίκαια επιτρέπεται και σε εσένα. Να κάνεις λάθη και σωστά. Να πέφτεις και να ξανασηκώνεσαι. Να μαθαίνεις τη ζωή από την αρχή μέσα από τα μάτια του παιδιού σου και να μαθαίνεις και εσύ ποια είσαι. Όμως πίστεψέ με όταν σου λέω ότι ποτέ δεν θα γίνεις η μαμά που θέλεις, ποτέ δεν θα γίνω η μαμά που θέλω και πασχίζω, αν δεν δώσουμε στα παιδιά μας το δικαίωμα να έχουν τον καλύτερο μπαμπά του κόσμου. Αυτόν που χρειάζονται και αξίζουν. Αλλά αυτό δεν μπορεί να συμβεί χωρίς εμάς σε συμμαχία μαζί τους. Χωρίς εμάς να δίνουμε στον πατέρα των παιδιών μας ,τη βεβαιότητα ότι είμαστε από την ίδια πλευρά. 

Μαζί για την ανατροφή των παιδιών μας. Της ζωής που δημιουργήσαμε ΜΑΖΙ από το υλικό των ονείρων μας… 

Να έχεις μια υπέροχη χιονισμένη εβδομάδα, Σε φιλώ γλυκά, Ράνια Υ.Σ. Στον Ανδρέα που είναι ο μπαμπάς που ονειρεύτηκαν τα παιδιά μας… Και εγώ για εκείνα…

Πηγή