Υπέρ Της Συνεπίμελειας Των Παιδιών Τάσσονται Οι Έλληνες Ειδικοί Και Οι Πολίτες.

Υπέρ της Συνεπιμέλειας των Παιδιών είναι το σύνολο των ειδικών, ακαδημαϊκών, κλινικών ψυχολόγων, ερευνητών και εκπαιδευτικών. 

Μαζί με τους ειδικούς και η τεράστια πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών, σε ποσοστό περίπου 80%, εκ των οποίων οι περισσότερες γυναίκες, είναι υπέρ της Συνεπιμέλειας.

Δείτε το αποκαλυπτικό βίντεο με τους Έλληνες ειδικούς να μιλούν για την συνεπιμέλεια.

Γονική Αποξένωση Και Ψευδείς Κατηγορίες Στην Ελλάδα.

«Γονική Αποξένωση Και Ψευδείς Κατηγορίες»: διάλεξη της κ. Μαρίας Καπερώνη -κλινικής ψυχολόγου παιδιών και εφήβων στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης.

Ελλάδα. Τα Ευρήματα Των Επιστημόνων Είναι Συγκλονιστικά. Τα Παιδιά Των Διαζυγίων Κακοποιούνται. Αποκαλύψεις Για Δικαστική Εγκληματική Αδιαφορία.

Το δράμα και η κακοποίηση των παιδιών των διαζυγιών, που γνωρίζουν οι δικαστικοί και εισαγγελικοί λειτουργοί στην Ελλάδα και συνεχίζουν και το κρύβουν και εξακολουθούν να εκδίδουν αποφάσεις αποκλειστικής επιμέλειας.

Δείτε το βίντεο της επιστήμονα που αναλύει με πραγματικά γεγονότα και αποτελέσματα ερευνών στην Ελλάδα ότι τα παιδιά εργαλειοποιούνται και κακοποιούνται από την γονέα που ενας δικαστής της έχει αναθέση την αποκλειστική επιμέλεια για να καταστρέψει τον άλλο γονέα, συνήθως τον πατέρα. Και οι δικαστες και οι εισαγγελείς το γνωρίζουν και δεν κάνουν τίποτα!!!

Ο Μπαμπάς σήμερα, Πολύ Καλύτερος από τη Μαμά.

Ξεχάστε την εικόνα του πατέρα, που μέσα στον πανικό, προσπαθεί να αλλάξει μία πάνα, να ταΐσει το μωράκι του ή να το κάνει μπάνιο. 

Οι σημερινοί μπαμπάδες ασχολούνται με τα μικρά τους, είναι το ίδιο ικανοί με τις μητέρες και έχουν βαρεθεί να ακούν το αντίθετο από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Ήρθε η ώρα να έχουν το σεβασμό που δικαιούνται! 

Πρόσφατες μελέτες έδειξαν τη μεγάλη διαφορά που υπάρχει τα τελευταία χρόνια, μετά το 2006. Τα τρία τέταρτα των ανδρών που ρωτήθηκαν είπαν ότι σχεδιάζουν να μείνουν στο σπίτι για αρκετές ημέρες μετά τη γέννηση του παιδιού τους. 

Μπαμπάδες στο καθήκον! 

Συνολικά, οι μπαμπάδες αναφέρουν ότι συμμετέχουν σε όλες τις φάσεις της εγκυμοσύνης και του τοκετού. 80% των ανδρών πηγαίνουν μαζί στο ραντεβού του γυναικολόγου, τα τρία τέταρτα είναι πάντα διαθέσιμοι στο κινητό τους σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και τα δύο τρίτα δήλωσαν ότι κάνουν μασάζ στη σύντροφό τους. Και τέλος 3 στους 5 έκοψαν ή θέλουν να κόψουν τον ομφάλιο λώρο του μωρού τους. 

Η έρευνα αποκάλυψε μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία στις νέες γενιές. 

Οι περισσότεροι μπαμπάδες, όπως είπαμε, παίρνουν μία ή δύο εβδομάδες άδεια μετά τη γέννηση του παιδιού, αλλά η ηλικία του πατέρα κάνει τη διαφορά. Αυτοί που είναι κάτω από 30 ετών, σε ποσοστό ένα τρίτο μεγαλύτερο από αυτούς που είναι πάνω από 40 ετών, θεωρούν φυσικό να πάρουν άδεια. Διπλάσιος αριθμός νέων μπαμπάδων, κάτω από 30 ετών, θεωρούν ότι χρειάζονται τέσσερις εβδομάδες άδεια. Συμπέρασμα: Περίπου τα δύο τρίτα των μπαμπάδων λένε ότι συμμετέχουν πολύ περισσότερο στην καθημερινή φροντίδα των μωρών τους, όπως για παράδειγμα στην αλλαγή της πάνας, στο φαγητό και στο μπάνιο τους από ότι πριν μερικά χρόνια. 

Και όπως πολύ σωστά δήλωσε ένας πατέρας: "Ο μπαμπάς στην εποχή μας είναι κάτι πολύ περισσότερο από το να παρέχεις τα προς το ζην. Είναι να δείχνεις στα παιδιά σου πως να σέβονται και ιδίως, πως να γίνουν καλοί άνθρωποι». 

Το μωρό δημιουργεί χάος; Όχι πια. Σύμφωνα με τις πρόσφατες μελέτες, ακόμη και αυτό άλλαξε τα τελευταία χρόνια. Το 20% των μπαμπάδων άνω των 40 ετών δήλωσε ότι ο ερχομός του μωρού στο σπίτι έφερε το ζευγάρι πιο κοντά ενώ το ένα τρίτο δήλωσε ότι αυξήθηκε το άγχος στη μεταξύ τους σχέση. 

Για τους μπαμπάδες κάτω των 30 ετών, οι αριθμοί αντιστράφηκαν. 

Η τάση αυτή υποδηλώνει ότι η μακροχρόνια πεποίθηση ότι τα παιδιά ήταν εμπόδιο στις σχέσεις μπορεί να αλλάζει. Το 2013, έρευνα έδειξε ότι ένας μεγάλος αριθμός μπαμπάδων έχουν τώρα περισσότερο ελεύθερο χρόνο, αισθάνονται πολύ καλά με τη σύντροφό τους και λιγότερο καταπιεσμένοι από ότι το 2006. 

Όμως ορισμένα πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ! Τα πρώτα τρία πράγματα που κάνουν οι άνδρες είναι: Φροντίζουν το σπίτι (κουρεύουν το γκαζόν, αλλάζουν τις λάμπες), αναλαμβάνουν τη φροντίδα του αυτοκινήτου και διαχειρίζονται τα οικονομικά. Τα τρία τελευταία πράγματα που κάνουν: Ψωνίζουν παιχνίδια, ρούχα και καθαρίζουν το σπίτι (σφουγγάρισμα, σκούπισμα, τακτοποίηση). Αν και σε πολλές οικογένειες οι ρόλοι έχουν αλλάξει αρκετά! 

Ένα σημείο διαφωνίας είναι ότι οι μπαμπάδες πιστεύουν ότι προσφέρουν περισσότερη δουλειά στο σπίτι από ότι τους αναγνωρίζουν οι μητέρες. Το 50% των ανδρών υποστηρίζει ότι κάνει τουλάχιστον τις μισές δουλειές στο σπίτι και στη φροντίδα των παιδιών. Το μωρό μπορεί να βλάψει την καριέρα του πατέρα; Υπάρχει μία αντίληψη για τις εργαζόμενες μητέρες ότι δεν μπορούν να επιτύχουν στην εργασία τους αν δεν έχουν -σε ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό- την βοήθεια του συντρόφου τους στη φροντίδα των παιδιών. 

Το 85% των ερωτηθέντων μπαμπάδων απάντησαν ότι ασφαλώς βοηθούν τη σύντροφο τους στο σπίτι και μάλιστα σε ένα ποσοστό 50%, στη φροντίδα των παιδιών. Όταν ρωτήθηκαν αν θα έπαιρναν κάποιες αποφάσεις για την καριέρα τους βασισμένες στις υποχρεώσεις τους σαν πατέρες, οι μισοί απάντησαν ότι είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν μία προαγωγή αν αυτό θα είχε σαν αποτέλεσμα να περνούν περισσότερο χρόνο με την οικογένειά τους. 

Οι μπαμπάδες όλων των ηλικιών, απλά αποδέχονται ότι και οι δύο γονείς εξισορροπούν την εργασία και το σπίτι. 

Τα δύο τρίτα δηλώνουν ότι και οι δύο έχουν επαγγελματική σταδιοδρομία και πρέπει να φροντίζουν εξίσου τα παιδιά. Το μεγαλύτερο όμως ποσοστό νέων μπαμπάδων φαίνεται να αγκαλιάζει αυτή τη θεωρία. Η συντριπτική πλειοψηφία δηλώνει ότι: «Το παιδί είναι σημαντικό για μένα. Θέλω να είμαι ένας πολύ καλός πατέρας κοντά στο παιδί μου». Και ένας άλλος δηλώνει: «Άλλαξα την καριέρα μου για να είμαι περισσότερο χρόνο στο σπίτι με την οικογένεια μου. Το να είσαι πατέρας είναι το σπουδαιότερο πράγμα στον κόσμο»!

Πηγή

Τα παιδιά που περνούν περισσότερο χρόνο με τις μαμάδες τους είναι επιρρεπή στο bullying.

Για αυτό τα παιδιά με χωρισμένους γονείς, είναι προτιμότερο να μεγαλώνουν σε ΚΟΙΝΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ - ΕΝΑΛΛΑΣΣΟΜΕΝΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑ. Δεν είναι η πρώτη φορά που αποδεικνύεται ότι τα παιδιά ΔΕΝ μεγαλώνουν σωστά στην αποκλειστική επιμέλεια του ενός μόνο γονέα (στην Ελλάδα σε ποσοστό 97% στην επιμέλεια της μαμάς).

Μήπως τα παιδιά σας νομίζουν ότι εργάζεστε πάρα πολλές ώρες και δεν τους αφιερώνετε αρκετό χρόνο;

Αν ναι, η αντίληψή τους θα μπορούσε να οδηγήσει σε εκφοβιστική συμπεριφορά, σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποιήθηκε από το Πανεπιστήμιο Vanderbilt και την κοινωνιολόγο Andre Christie-Mizell.

«Η συμπεριφορά μας καθοδηγείται από την αντίληψή μας για τον κόσμο, οπότε αν τα παιδιά αισθάνονται ότι δεν τους αρκεί ο χρόνος και η προσοχή από τους γονείς, στη συνέχεια, αυτά τα συναισθήματα κάπου επανεμφανίζονται σε αλληλεπίδραση όμως με τους συνομηλίκους τους», δηλώνει η Mizell, καθηγήτρια κοινωνιολογίας και ψυχολόγος που ειδικεύεται στην οικογενειακή θεραπεία.

Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Youth & Society, συντάχθηκε με βάση δύο ερωτήσεις:

– «Ποια είναι η σχέση μεταξύ της πολύωρης εργασίας των γονέων και της εκφοβιστικής συμπεριφοράς στους έφηβους;» και

– «Ποια είναι η σχέση μεταξύ της συμπεριφοράς εκφοβισμού και τις αντιλήψεις της νεολαίας του πόσο χρόνο πρέπει οι γονείς να περνούν μαζί τους;».

Η Mizell διαπίστωσε ότι όσοι μπαμπάδες αδιαφορούν και αφιερώνουν ελάχιστο χρόνο στα παιδιά τους, αυτή τους η συμπεριφορά έχει μεγάλο αντίκτυπο στη συμπεριφορά εκφοβισμού.

Η κοινωνιολόγος ξεκίνησε την έρευνα νομίζοντας ότι οι πολλές ώρες εργασίας των μητέρων, δεδομένου ότι οι μαμάδες με συντριπτική πλειοψηφία είναι υπεύθυνες για τη φροντίδα και την παρακολούθηση των παιδιών – θα ήταν πιο πιθανό να έχουν αντίκτυπο για το αν τα παιδιά εκτίθενται σε εκφοβιστική συμπεριφορά ή είναι πολύ σκληρά απέναντι σε άλλους, ανυπάκουα στο σχολείο, κ.α. 

Ωστόσο φαίνεται πώς οι μπαμπάδες που εργάζονται πολλές ώρες ή κάνουν υπερωρίες και δεν ξοδεύουν αρκετό χρόνο με τα παιδιά τους, έχουν μεγάλο αντίκτυπο στη συμπεριφορά των παιδιών τους.

Αντιθέτως οι πολλές ώρες εργασίας των μητέρων έδειξε μέτρια έως καθόλου επίδραση στη συμπεριφορά εκφοβισμού. Η Mizell πιστεύει ότι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τα παιδιά αντιλαμβάνονται τη μητέρα ως πιο προσιτή μορφή, επειδή εξακολουθεί να έχει τις περισσότερες ευθύνες στο σπίτι είτε δουλεύει πολλές ώρες, είτε όχι.

Τα αποτελέσματα ασφαλώς προβληματίζουν. Η πρότασή της είναι να δημιουργηθεί ένα χρονοδιάγραμμα για την αλληλεπίδραση γονέα-παιδιού, προκειμένου τα παιδιά να περνούν χρόνο και με τους δυο γονείς.

Πηγή

Τι γίνεται λοιπόν το δωμάτιο του παιδιού κατά την απουσία του;

Στην εναλλασσόμενη κατοικία, το δωμάτιο του παιδιού παραμένει το «δικό του» δωμάτιο.

Ένα παιδικό δωμάτιο με κρεβατάκι, γραφείο, παιχνίδια, βιβλία, λίγα ρούχα… Ο μπαμπάς μπαίνει στο δωμάτιο κάθε βράδυ για να πει καληνύχτα. Στο κουκλάκι που είναι πάνω στο κρεβάτι. Γιατί το παιδί θα κοιμηθεί στο κρεβάτι αυτό μία νύχτα κάθε δεκαπέντε μέρες. Και αυτό το άδειο δωμάτιο του κρατάει άσβεστη την απεριόριστη στοργή και αγάπη του για το παιδί.

Άλλοι πάλι δεν το αντέχουν. Κρατάνε την πόρτα κλειστή, για να ξεχάσουν αυτό που τους συμβαίνει. Ότι δηλαδή είναι οι μπαμπάδες της μιας διανυκτέρευσης κάθε δεκαπέντε μέρες.

Να δούμε όμως τι συμβαίνει με το παιδικό δωμάτιο όταν οι γονείς έχουν συμφωνήσει την εναλλασσόμενη κατοικία.

Όταν ζούσαν όλοι μαζί, γονείς και παιδιά, εάν κάποια στιγμή έλειπε το παιδί από το δωμάτιο, ήταν αυτό που έλειπε και οι γονείς ήσαν που έμεναν πάντα εκεί.

Όταν οι γονείς άρχισαν να ζουν χωριστά, η συχνότητα της απουσίας του παιδιού αυξήθηκε. Μια εβδομάδα στις δύο, ένα σαββατοκύριακο στα δύο, οι μισές διακοπές…

Τι γίνεται λοιπόν το δωμάτιο του παιδιού κατά την απουσία του; Πως νοιώθει ο γονιός που μένει όλο το χρόνο στο σπίτι κατά την περίοδο της απουσίας του παιδιού;

Το ζήτημα αυτό μελέτησε ο Benoit Hachet στο Παρίσι, με έρευνα που έκανε το 2012-2013.

Το δωμάτιο του παιδιού παραμένει ανοικτό ακόμα και όταν το παιδί μένει στο σπίτι του άλλου γονιού του.

Η πόρτα του δωματίου παραμένει ανοικτή στο σπίτι των γονιών που ζουν με εναλλασσόμενη κατοικία εδώ και καιρό. Από τους γονείς που βιώνουν την εναλλασσόμενη κατοικία εδώ και καιρό και ερωτήθηκαν, μόνο τρεις κλείνουν την πόρτα του δωματίου.

Το άδειο δωμάτιο τους υπενθυμίζει με αρνητικό τρόπο την απουσία του παιδιού. Δεν μπαίνουν μέσα στο δωμάτιο κατά τη διάρκεια της απουσίας του παιδιού. Εμείς υποθέτουμε ότι με τον καιρό η πόρτα του δωματίου θ” ανοίξει.

Όλοι όσοι ερωτήθηκαν απάντησαν ότι κατά την απουσία του παιδιού μπαίνουν στο δωμάτιο όταν είναι ανάγκη. Για ν” ανοίξουν τα πατζούρια, ν” αερίσουν κλπ. Κανένας δεν είπε ότι μπαίνει για να θυμηθεί τα παιδιά. Στα μικρά διαμερίσματα, εκεί όπου όλα τα δωμάτια χρησιμεύουν για περισσότερες από μία λειτουργίες, το δωμάτιο των παιδιών μπορεί να χρησιμεύσει και για κάτι ακόμα, όπως π.χ. για να χωρέσει μία ντουλάπα.

Η επιπρόσθετη αυτή χρήση του δωματίου μένει πάντα δευτερεύουσα.

Κανείς δεν χρησιμοποιεί το δωμάτιο για γραφείο, για αναγνωστήριο, ή για κάτι άλλο κατά τη διάρκεια της απουσίας των παιδιών. Κάποιος που ερωτήθηκε προτιμούσε να βάζει τα ασιδέρωτα ρούχα στο δωμάτιο του παρά να τα βάζει στο άδειο δωμάτιο του παιδιού. Το δωμάτιο παραμένει χρηστικό αλλά συνήθως δεν γίνεται αποθήκη, εκτός από τα δύο μικρότερα διαμερίσματα όσων ερωτήθηκαν, γιατί αυτοί δεν είχαν επιλογή.

Ακόμα και οι φίλοι που φιλοξενούνται συχνά μένουν σε άλλο δωμάτιο παρά στο δωμάτιο των παιδιών. Προτιμάνε να τους φιλοξενήσουν στον καναπέ, εκτός ίσως από τους συγγενείς.

Ο χρόνος που έχει περάσει από την έναρξη της εναλλασσόμενης κατοικίας επηρεάζει και τα συναισθήματα μπροστά στο άδειο δωμάτιο. Στην αρχή «είναι ένας εφιάλτης» είπε μία που ερωτήθηκε, «στην αρχή νόμιζα ότι περνάω μπροστά από το δωμάτιο κάποιου πεθαμένου». Άλλοι είπαν ότι «ακούω τα νανουρίσματα του παιδιού». Το άδειο δωμάτιο δείχνει γεμάτο από βάσανα. Με τον καιρό όμως το δωμάτιο δεν έχει αρνητική φόρτιση και γίνεται απλά ένα δωμάτιο που δεν είναι κατειλημμένο, χωρίς να προξενεί ιδιαίτερα συναισθήματα.

Σε κάθε περίπτωση, στην εναλλασσόμενη κατοικία, το δωμάτιο του παιδιού παραμένει το «δικό του» δωμάτιο.

Για όλους όσους ερωτήθηκαν, τα παιδιά δεν έχουν ένα δωμάτιο αλλά έχουν «το δικό τους»δωμάτιο, και στο σπίτι του μπαμπά, και στο σπίτι της μαμάς. Μια εβδομάδα στις δύο, το άδειο δωμάτιο δεν είναι κενό αλλά ένας χώρος που αναμένει να υποδεχθεί το παιδί που το κατοικεί.

Για το παιδί αυτός ο χώρος είναι πάντα ζωντανός, καταλήγει ο Benoit Hachet.

Πηγή

Πόσο αληθεύει ότι ένας μπαμπάς στην Ελλάδα μετά το διαζύγιο ΔΕΝ ενδιαφέρεται για τα παιδιά του;

Αποδεικνύεται ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΨΕΜΑ αυτό που ισχυρίζονται ορισμένες γυναίκες ότι "οι μπαμπάδες μετά το διαζύγιο ΔΕΝ ενδιαφέρονται για τα παιδιά τους"!

Αυτό που ισχυρίζονται ορισμένες εκδικητικές διαζευγμένες μητέρες ΚΑΤΑΡΡΙΠΤΕΤΑΙ απο τα ΕΠΙΣΗΜΑ έγγραφα της ΓΑΔΑ στο ερώτημα του συλλόγου ΓΟΝ.ΙΣ. που αφορά την ΠΑΡΕΜΠΟΔΙΣΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ του τέκνου με τον γονέα που δεν έχει την επιμέλεια (συνήθως του πατέρα). 

ΥΠΟΨΙΝ ότι οι παρακάτω Καταγραφές αφορούν ΜΟΝΟ τις τηλεφωνικές Καταγραφές (τηλ. κλήση στην Άμεσο Δράση) του λεκανοπεδίου Αττικής! 

Υπολογίζεται ότι Πανελλαδικά ΜΟΝΟ αυτού του είδους οι Καταγραφές φθάνουν ή και ξεπερνούν τις 15.000 Ετησίως!

Αν γίνει Πανελλαδική Έρευνα και σχετικά με τις καταγραφές, μηνύσεις σε ΟΛΑ τα Α.Τ. ή τις Εισαγγελίες της χώρας, ο αριθμός αυτός θα είναι κατά πολλές φορές ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΟΣ! 

Από τα στοιχεία αυτά προκύπτει ότι, ΟΙ ΜΠΑΜΠΑΔΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ μετά το διαζύγιο, αλλά ΟΙ ΜΑΜΑΔΕΣ στην Ελλάδα ΒΑΖΟΥΝ ΕΜΠΟΔΙΑ, χρησιμοποιούν τα παιδιά ως όπλα ενάντια στον άλλο γονέας και κάνουν ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ της δικαστικής απόφασης που της έχει αναθέσει την επιμέλεια του παιδιού!

ΤΙΣ ΠΡΟΚΑΛΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ, ΝΑ ΔΙΑΨΕΥΣΟΥΝ ΑΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ!

ΠΡΟΚΑΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, 

ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΕΙ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΕΙ ΣΕ ΟΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΣΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑΣ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΕΤΑ ΤΟ ΔΙΑΖΥΓΙΟ ΤΩΝ ΓΟΝΕΩΝ! 

ΚΑΙ ΣΕ ΟΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑ ΤΟΥ ΓΟΝΕΑ ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΧΕΙ ΑΝΑΤΕΘΕΙ Η ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ (ως είθισται στις μητέρες) ΚΑΙ ΠΑΡΕΜΠΟΔΙΖΕΙ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΑ ΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΑΛΛΟ ΓΟΝΕΑ (ως είθισται στους μπαμπάδες)!

Τηλεφωνικές καταγραφές 2014

Για το έτος 2015 παρατηρείται ΑΥΞΗΣΗ των ΠΑΡΕΜΠΟΔΙΣΕΩΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ τέκνου με τον γονέα που ΔΕΝ έχει την επιμέλεια, (ως είθισται του πατέρα).

Τηλεφωνικές καταγραφές 2015

Έρευνα. Στα παιδιά που ξεκινούν νωρίς την ερωτική τους ζωή αυξάνεται ο κίνδυνος των σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων.

Για τους εφήβους, όσο νωρίτερα ξεκινά η ερωτική τους ζωής, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος των σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων (ΣΜΝ), σύμφωνα με νέα μελέτη που έγινε στη Νότια Κορέα. 

Στην Κορέα, όπως και σε άλλες χώρες, περιλαμβανομένης και της Ελλάδας, οι γονείς αποφεύγουν την συζήτηση για το σεξ με τα παιδιά τους, ενώ και στο σχολείο η πληροφόρηση δεν είναι επαρκής. Παράλληλα, λόγω των νέων τεχνολογιών η πρόσβαση των παιδιών σε σεξουαλικό περιεχόμενο τα τελευταία δέκα χρόνια έχει διευρυνθεί, με αποτέλεσμα όλο και μικρότερα παιδιά να εκτίθενται σε σεξουαλικά ερεθίσματα. 

Ερευνητές του Ινστιτούτου Έρευνας Υπηρεσιών Υγείας στο Πανεπιστήμιο «Yonsei» της Σεούλ, μελέτησαν στοιχεία από μια εθνική δημοσκόπηση για τις επικίνδυνες νεανικές συμπεριφορές που γίνεται κάθε χρόνο από τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων της χώρας. 

Ο Δρ Σεο Γιοον Λι και οι συνεργάτες του μελέτησαν τις απαντήσεις που είχαν δώσει περισσότεροι από 525.000 έφηβοι, το διάστημα 2007-2013. Μόνο 22.400 εξ αυτών (4%) δήλωσαν ότι είχαν σεξουαλική επαφή και τελικά συμπεριλήφθησαν στη μελέτη. Επίσης, δήλωσαν πότε είχαν την πρώτη ερωτική επαφή, με το διάστημα να κυμαίνεται από το Γυμνάσιο μέχρι την αποφοίτηση από το Λύκειο. 

Περίπου το 7% αυτών των εφήβων που είχαν κάνει σεξ είχαν τουλάχιστον μια λοίμωξη από σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα (γονόρροια, σύφιλη, χλαμύδια ή HIV) στο ιατρικό τους ιστορικό ή άλλη λοίμωξη. 

Και όσο μειωνόταν η ηλικία της πρώτης ερωτικής επαφής, τόσο η αναλογία των εφήβων με σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα (ΣΜΝ) αυξανόταν, ειδικά στα αγόρια, σύμφωνα τα στοιχεία που δημοσιεύθηκαν στο επιστημονικό έντυπο Journal of Sexual Medicine. 

«Πιστεύουμε ότι τα παιδιά που ξεκινούν νωρίς την ερωτική τους ζωής, χωρίς την κατάλληλη επιμόρφωση, είναι πιθανότερο να εμπλέκονται σε επικίνδυνες ερωτικές επαφές. Επίσης, η πρώιμη έναρξη της ερωτικής ζωής σημαίνει μεγαλύτερη ενεργή σεξουαλική ζωή και περισσότεροι ερωτικοί σύντροφοι» επισημαίνει ο Δρ Λι. 

Αξίζει να σημειωθεί ότι μια άλλη μελέτη που έγινε στη Νότια Κορέα το 2012 έδειξε ότι κατά μέσο όρο οι έφηβοι έχουν την πρώτη ερωτική εμπειρία σε ηλικία 15 ετών. Όμως στην παρούσα μελέτη, εκατοντάδες έφηβοι δεν δίστασαν να δηλώσουν ότι έκαναν για πρώτη φορά σεξ σε ηλικία εννέα ετών. 

Στην περίπτωση αυτή, ο κίνδυνος σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων είναι εννέα φορές μεγαλύτερος για τα αγόρια και επτά φορές για τα κορίτσια, συγκριτικά με τους τελειόφοιτους Λυκείου.

Πηγή

Μειώθηκε ο πληθυσμός της Ελλάδας. Αυξήθηκαν και τα εξώγαμα.

Δυσοίωνη διαγράφεται η πορεία των δημογραφικών μεγεθών της Ελλάδας, σύμφωνα με τα στοιχεία που συνέλεξε η Ελληνική Στατιστική Αρχή από τα ληξιαρχεία των δήμων για το 2014.

Ο φυσικός πληθυσμός της χώρας όχι μόνο δεν αυξήθηκε αλλά μειώθηκε κατά 21.592 άτομα, λόγω της αρνητικής διαφοράς, που παρουσίασαν οι γεννήσεις από τους θανάτους.

Συγκεκριμένα, οι γεννήσεις στην Ελλάδα ανήλθαν σε 92.148 άτομα (47.383 αγόρια και 44.765 κορίτσια), παρουσιάζοντας μείωση 2,1% σε σχέση με το 2013. Αντίθετα, οι θάνατοι παρουσίασαν αύξηση 1,7% έναντι και ανήλθαν σε 113.740, (58.132 άντρες και 55.608 γυναίκες).

Παρά την οικονομική κρίση, η μέση ηλικία κατά τον θάνατο ανήλθε στα 75,5 έτη για τους άνδρες και στα 81,2 έτη για τις γυναίκες, παρουσιάζοντας αύξηση σε σχέση με το 2013 (για τους άνδρες ήταν 75,2 έτη και για τις γυναίκες ήταν 80,8 έτη).

Όσον αφορά τις γεννήσεις, το ποσοστό των Ελληνίδων ανέρχεται στο 86.8% (86% το 2013) και των αλλοδαπών στο 13.2% (14% το 2013).

Η μέση ηλικία της μητέρας κατά τη γέννηση ήταν 31 έτη, σημειώνοντας αύξηση σε σχέση με το 2013, που η αντίστοιχη μέση ηλικία ήταν 30,9 έτη.

Οι γεννήσεις εκτός γάμου, σε απόλυτους αριθμούς, παρουσίασαν αύξηση 13,1% και ανήλθαν σε 7.165 (ποσοστό 7,8% επί του συνόλου των γεννήσεων) από 6.337 (ποσοστό 6,7% επί του συνόλου των γεννήσεων) που ήταν το 2013.

Αυξητικά κινήθηκε και ο δείκτης βρεφικής θνησιμότητας (θάνατοι βρεφών ηλικίας κάτω του έτους ανά 1.000 γεννήσεις ζώντων) από 3,69 το 2013, στο 3,75 το 2014. Ο δείκτης νεογνικής θνησιμότητας (θάνατοι βρεφών ηλικίας μικρότερης των 28 ημερών ανά 1.000 γεννήσεις ζώντων) παρέμεινε στο 2,63 όσο ακριβώς ήταν το 2013 και ο δείκτης περιγεννητικής θνησιμότητας (γεννήσεις νεκρών και θάνατοι βρεφών ηλικίας μικρότερης της μιας εβδομάδας ανά 1.000 γεννήσεις) μειώθηκε στο 5,66 από 5,79 το 2013. Σε σύνολο 346 θανάτων βρεφών, τα 77 είχαν ηλικία μικρότερη της 1 ημέρας και τα 242 μικρότερη του 1 μηνός.

Η ΕΛΣΤΑΤ εκτός από τις γεννήσεις και τους θανάτους, αντλεί στοιχεία από τα ληξιαρχεία και για τους γάμους και τα σύμφωνα συμβίωσης.

Σύμφωνα με τα στοιχεία, που παρουσιάστηκαν, οι γάμοι το 2014 ανήλθαν σε 53.105 έναντι 51.373 το 2013, παρουσιάζοντας αύξηση 3,4%. Οι πολιτικοί γάμοι ήταν περισσότεροι σε σχέση με τους θρησκευτικούς. Συγκεκριμένα, σε σύνολο 53.105 γάμων, οι θρησκευτικοί ήταν 26.190 και οι πολιτικοί 26.915.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, η μέση ηλικία των γυναικών κατά τον πρώτο γάμο ήταν 30,2 έτη ενώ το 2013 ήταν 29,9 έτη. Η αντίστοιχη μέση ηλικία των ανδρών για το 2014 ήταν 32,9 έτη ενώ το 2013 ήταν 32,7 έτη. Στο σύνολο των 53.105 γάμων, οι γυναίκες που τέλεσαν πρώτο γάμο ήταν 46.860, ενώ οι άντρες ήταν 46.337.

Τα σύμφωνα συμβίωσης αυξήθηκαν κατά 170,7% σε σχέση με το 2014. Για τη χρονική περίοδο από το 2009 (πρώτο έτος εφαρμογής τους) έως το 2014, τα σύμφωνα συμβίωσης ανήλθαν κατ’ έτος σε 161, 180, 185, 314, 581 και 1.573 αντίστοιχα, δηλαδή καταγράφηκαν συνολικά 2.994 σύμφωνα συμβίωσης στο σύνολο της χώρας.

Πηγή

Το κοινωνικό πείραμα σε ΒΙΝΤΕΟ που ξεπέρασε το ένα εκατομμύριο views. Το αποτέλεσμα που συντάραξε τον κόσμο!  Αποτυπώνει τον κοινωνικό αποκλεισμό και ρατσισμό που βιώνουν οι μπαμπάδες.

Εσείς ποιόν από τους δύο θα βοηθούσατε; Θα βοηθούσατε έναν άστεγο μπαμπά με το παιδί του; ή έναν άστεγο εθισμένο στα ναρκωτικά;

Θα βοηθούσατε έναν άστεγο μπαμπά με το παιδί του; ή έναν άστεγο εθισμένο στα ναρκωτικά;Δείτε το ΒΙΝΤΕΟ που ακολουθεί και αποτυπώνει τον κοινωνικό αποκλεισμό και ρατσισμό που βιώνουν οι μπαμπάδες.

Νέα έρευνα: Τα παιδιά των διαζευγμένων που ζουν στην επιμέλεια του ενός μόνο γονέα, εμφανίζουν περισσότερα ψυχοσωματικά προβλήματα.

Συντριπτικά καλύτερη η ΚΟΙΝΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ με Εναλλασσόμενη Κατοικία, για τα παιδιά με διαζευγμένους γονείς.

Η έρευνα από τους Σουηδούς επιστήμονες για την Κοινή Επιμέλεια.

Μια νέα έρευνα από την Σουηδία, που δημοσιεύθηκε τη Δευτέρα στην Journal of Epidemiology & Community Health, δείχνει ότι τα παιδιά τα πηγαίνουν καλύτερα όταν περνούν το χρόνο τους ζώντας και με τους δύο γονείς τους.

Αυτό έρχεται σε αντίθεση με κάποια τρέχουσα αντίληψη ότι τα παιδιά σε καταστάσεις κοινής επιμέλειας εκτίθενται σε περισσότερο άγχος λόγω των συνεχών μετακινήσεων και της κοινωνικής αναταραχής που μπορεί να προκύψει. 

«Οι ειδικοί στα παιδιά και γενικότερα οι πολίτες, υποθέτουν ότι αυτά τα παιδιά θα πρέπει να καταπονούνται περισσότερο», λέει η συντάκτης της μελέτης κυρία Malin Bergström, PhD, ερευνήτρια στο Centre for Health Equity Studies στη Στοκχόλμη της Σουηδίας. «Αλλά αυτή η έρευνα αντιτίθεται σημαντικά στην ανησυχία ότι αυτό δεν θα πρέπει να είναι καλό για τα παιδιά».

Οι ερευνητές θέλησαν να δουν αν τα παιδιά που ζούσαν μερικώς και με τους δύο γονείς είχαν περισσότερο άγχος από ότι εκείνα που ζούσαν με τον ένα μόνο γονέα. Εξέτασαν τα εθνικά στοιχεία από σχεδόν 150.000 παιδιά, ηλικίας 12 εως 15 ετών, μαθητές της 6ης τάξης ή 9ης τάξης, και μελέτησαν τα ψυχοσωματικά προβλήματα υγείας τους, συμπεριλαμβανομένων των προβλημάτων του ύπνου, δυσκολία συγκέντρωσης, απώλεια της όρεξης, πονοκεφάλους, στομαχόπονους και το συναίσθημα στρες, λύπης ή ζάλης. 

Από τα παιδιά τα οποία έλαβαν μέρος στην έρευνα, το 69% από αυτά ζούσαν σε πυρηνικές οικογένειες, ενώ το 19% περνούσε το χρόνο του ζώντας μερικώς και με τους δύο γονείς και περίπου το 13% ζούσε με τον ένα μόνο γονέα.

Τα παιδιά που ζούσαν σε πυρηνικές οικογένειες ανέφεραν τα λιγότερα ψυχοσωματικά προβλήματα, αλλά το πιο ενδιαφέρον εύρημα ήταν ότι οι μαθητές που ζούσαν εναλλασσόμενα και με τους δύο διαζευγμένους γονείς τους ανέφεραν σημαντικά λιγότερα προβλήματα από ότι τα παιδιά που ζούσαν με τον ένα μόνο γονέα.

«Πιστεύουμε ότι η καθημερινή επαφή και με τους δύο γονείς φαίνεται να είναι πιο σημαντική, σε σχέση με το άγχος, από το να ζουν σε δύο διαφορετικά σπίτια», λέει η Bergström. «Μπορεί να είναι δύσκολο να συνεχιστεί η δεσμευτική ανατροφή των παιδιών, αν μπορείτε να βλέπετε το παιδί σας μόνο κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο». 

Έχοντας δύο γονείς τείνει επίσης να διπλασιάσει τον αριθμό των πόρων που διατίθενται για το παιδί, συμπεριλαμβανομένων των κοινωνικών κύκλων, της οικογένειας και των υλικών αγαθών, όπως τα χρήματα. «Έχοντας μόνο πρόσβαση στο ήμισυ τους, μπορεί να κάνει τα παιδιά πιο ευάλωτα ή αγχωμένα από ότι έχοντας τα κι από τους δύο γονείς, ακόμα κι αν δεν ζουν μαζί», λέει η Bergström.

Τα κορίτσια ανέφεραν περισσότερα ψυχοσωματικά προβλήματα από ότι τα αγόρια, και το πιο συχνό πρόβλημα για τα κορίτσια ήταν η θλίψη. Τα προβλήματα ύπνου ήταν τα πιο συχνά σε όλα τα παιδιά συνολικά.

Η Κοινή Επιμέλεια - Εναλλασσόμενη Κατοικία στην Σουηδία.

Στη Σουηδία, η Κοινή Επιμέλεια - Εναλλασσόμενη Κατοικία της ανατροφής των παιδιών έχει αυξηθεί δραματικά τις τελευταίες δεκαετίες, στη δεκαετία του 1980, μόνο το 1% των παιδιών των διαζευγμένων γονέων ζούσαν σε καθεστώς κοινής επιμέλειας, αλλά ο αριθμός αυτός αυξήθηκε στο 40% το 2010. 

Η απάντηση στο επιχείρημα κατά της Κοινής Επιμέλειας, "το παιδί βαλίτσα".

Η κοινή ανατροφή των παιδιών είναι λιγότερο συχνή στις ΗΠΑ, λέει ο Ned Holstein, MD, ιδρυτής και εκτελεστικός διευθυντής του National Parents Organization, και ο ίδιος εκτιμά πως το ποσοστό είναι μικρότερο από 20%. 

Ακόμα, λέει ότι η έρευνα προς όφελος της κοινής ανατροφής των παιδιών για τα παιδιά είναι συντριπτική. 

«Θα ακούσετε την άλλη μεριά να λέει, 'Θα μετατρέψουμε τα παιδιά σε βαλίτσα... Δεν θέλουν να σέρνονται μπρος και πίσω'» λέει ο Holstein. 

Κι απαντάει, «Σαφώς, μεταφέροντας τη βαλίτσα μπρος και πίσω, μία φορά ή δύο φορές την εβδομάδα, ώστε να μπορεί να περάσει το παιδί χρόνο και με τους δύο γονείς, είναι πολύ καλύτερη λύση για τα παιδιά από την εναλλακτική που ουσιαστικά το παιδί πρέπει να χάσει μια οικεία και στενή σχέση αγάπης με τον ένα γονέα».

Πηγή

Εθισμένοι με το Ίντερνετ οι έφηβοι στην Ελλάδα.

Η πλειοψηφία των έφηβων στην Ελλάδα περνούν ένα μεγάλο μέρος της ημέρας τους στο ίντερνετ, ενώ αρκετοί ασχολούνται και με τον τζόγο.

Σύμφωνα με την «Πανελλήνια έρευνα για τις συμπεριφορές που συνδέονται με την υγεία των εφήβων μαθητών» η οποία διεξάγεται στο πλαίσιο του διεθνούς προγράμματος «Health Behaviour in School-Aged Children», υπό την αιγίδα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, η μεγάλη πλειονότητα των έφηβων στην Ελλάδα περνούν ένα μεγάλο μέρος της ημέρας τους μπροστά σε συσκευές με οθόνη, ενώ αρκετοί ασχολούνται και με τον τζόγο.

Πιο συγκεκριμένα, περισσότεροι από τους μισούς εφήβους ηλικίας 11 έως 15 ετών ανέφεραν ότι βρίσκονται μπροστά σε κάποια οθόνη τουλάχιστον 5 ώρες την ημέρα εβδομαδιαίως, ενώ τα Σαββατοκύριακα ο χρόνος αυτός αυξάνεται σε 8 ώρες την ημέρα.

Ένας στους 7 εφήβους εμφανίζει συμπτώματα εξάρτησης από τη χρήση του Ίντερνετ. 

Διαχρονικά από το 2010 στο 2014, ο χρόνος απασχόλησης των εφήβων μπροστά στην οθόνη δεν φαίνεται να μεταβάλλεται σημαντικά, ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, ο χρόνος που αφιερώνεται στο διαδίκτυο και τα βιντεοπαιχνίδια τείνει να «αντικαθιστά» τον χρόνο παρακολούθησης τηλεόρασης και βίντεο.

Ανάλογα ευρήματα αναφέρονται και από μια άλλη έρευνα που πραγματοποιήθηκε το 2012 στη χώρα μας όπου το 12,7% των εφήβων διαπιστώθηκε ότι κάνει προβληματική χρήση του Ίντερνετ. Η υπερβολική χρήση των συσκευών που έχουν πρόσβαση στο διαδίκτυο, έχει συνδεθεί με προβλήματα στην ψυχοκοινωνική τους υγεία, όπως η επιθετικότητα, η χαμηλή αυτοεκτίμηση, το άγχος, τα συμπτώματα κατάθλιψης και η κοινωνική φοβία, η δυσκολία στον ύπνο.

Εξάλλου, η χρήση υπηρεσιών κοινωνικής δικτύωσης του Ίντερνετ μπορεί να λάβει αρνητικές διαστάσεις σε περιπτώσεις που οι έφηβοι συνομιλούν και αναπτύσσουν σχέσεις με αγνώστους (π.χ. σεξουαλική παρενόχληση, cyberbullying).

Επιπροσθέτως, το γεγονός ότι η Ελλάδα πιθανώς υπολείπεται άλλων χωρών στην ανάπτυξη και τη διαθεσιμότητα νέων τεχνολογιών, καθιστά τα παραπάνω ευρήματα ιδιαίτερα ανησυχητικά καθώς η χρήση ηλεκτρονικών συσκευών και του διαδικτύου ενδέχεται να ενταθεί.

Αναφορικά με τον τζόγο, σχεδόν οι μισοί 15χρονοι έφηβοι ανέφεραν ότι έχουν στοιχηματίσει χρήματα τουλάχιστον μία φορά στη ζωή τους ενώ ένα σημαντικό ποσοστό (13,8%) έχουν στοιχηματίσει περισσότερες από 20 φορές. Επιπλέον, τα ευρήματα δείχνουν ότι ένα στα 8 αγόρια βρίσκεται σε κίνδυνο προβληματικής ενασχόλησης με τον τζόγο ενώ χαμηλότερο, αλλά άξιο προσοχής, ποσοστό (4,2%) έχουν ήδη προβληματική ενασχόληση.

Να σημειώσουμε ότι η έρευνα επαναλαμβάνεται ανά τετραετία σε περισσότερες από 40 χώρες παρέχοντας πολύτιμες πληροφορίες για τον τρόπο ζωής των εφήβων και τους κινδύνους που απειλούν την υγεία τους. Οι πληροφορίες αυτές κατευθύνουν τις πολιτικές πρόληψης των κρατών που συμμετέχουν στο πρόγραμμα.

Στη χώρα μας το πρόγραμμα πραγματοποιείται από το ΕΠΙΨΥ από το 1998, με την επιστημονική ευθύνη της Ομοτ. Καθηγήτριας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Α. Κοκκέβη.

Στην τελευταία έρευνα συμμετείχε πανελλήνιο αντιπροσωπευτικό δείγμα 4.141 μαθητών εφηβικής ηλικίας (ΣΤ΄ Δημοτικού, Β΄ Γυμνασίου και Α΄ Λυκείου) από 245 σχολικές μονάδες.

Πηγή

Η έρευνα δείχνει γιατί οι μπαμπάδες είναι πολύ σημαντικοί για τα παιδιά - ΒΙΝΤΕΟ.

Μια σειρά από έρευνες δείχνουν τα οφέλη που έχουν τα παιδιά που έχουν τον μπαμπά τους στη ζωή τους σε σύγκριση με τα παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς πατέρα. 

Ο καθένας αναγνωρίζει ότι η αξία του πατέρα είναι μεγάλη. Υπάρχουν μια σειρά από έρευνες που το αποδεικνύουν αυτό και είναι αλήθεια. Το να μεγαλώνει ένα παιδί έχοντας τον πατέρα του στη ζωή του κάνει τη διαφορά. Δυστυχώς, τα παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς πατέρα αυξάνονται όλο και περισσότερο. Στην Αμερική αυτή την τάση την αποκαλούν "ορφανή από μπαμπάδες Αμερική".

Την ίδια αυξητική τάση την συναντούμε και στην Ελλάδα με την αυξανόμενη τάση των διαζυγίων και την αύξηση των παιδιών που γεννιούνται από ανύπαντρες μητέρες, οι πιο πολλές από επιλογή τους. Ελπίζουμε ότι δεν θα φτάσουμε στο σημείο της Αμερικής για να μιλάμε για μια "ορφανή από μπαμπάδες Ελλάδα".   

Ορφανή από Μπαμπάδες Αμερική: Οι αριθμοί.

Αν δεν έχετε ακούσει τον όρο "ορφανή από μπαμπάδες Αμερική," ίσως να σοκαριστείτε. Εδώ είναι το γιατί: Σύμφωνα με τα στοιχεία της Απογραφής των ΗΠΑ για το 2010, περίπου το 1/3 των παιδιών στις ΗΠΑ ζουν σε σπίτια χωρίς τον πατέρα! Και ο αριθμός αυτός ενδέχεται να αυξηθεί. Στην ίδια έκθεση, φαίνεται ότι σχεδόν το ήμισυ του συνόλου των παιδιών που γεννήθηκαν το 2010 γεννιούνται από ανύπαντρες μητέρες.

Τα μειονεκτήματα της "ορφανής από μπαμπάδες Αμερικής".

Μερικοί άνθρωποι αναρωτιούνται αν είναι τόσο κακό πράγμα να έχουμε τόσες πολλές ανύπαντρες μητέρες. Αρκετοί υποστηρίζουν ότι, οι ανύπαντρες μητέρες είναι ικανές και έχουν δείξει ότι μπορούν να αναθρέψουν τα παιδιά μόνες τους. Αλλά ενώ οι ανύπαντρες μητέρες είναι ικανές και ισχυρή, η αλήθεια είναι ότι οι μπαμπάδες έχουν μια θετική επίδραση στα παιδιά που οι μητέρες απλά δεν μπορούν να την αντικαταστήσουν. Στην πραγματικότητα, τα παιδιά που μεγαλώνουν σε σπίτια χωρίς τον πατέρα, βρίσκονται σε μεγαλύτερο κίνδυνο για ορισμένα πράγματα από τα παιδιά που μεγαλώνουν σε σπίτια με την παρουσία του πατέρα.

Για παράδειγμα, στο βιβλίο, "Why Fathers Count" από τον Sean Brotherson και Joseph White, οι συγγραφείς στην λεπτομερειακή τους έρευνα αποδεικνύουν ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς την παρουσία του πατέρα, είναι πολύ πιο πιθανό να ζουν σε συνθήκες φτώχειας και, επίσης, είναι εξαρτώμενα σε κάποια μορφή δημόσιας βοήθειας (ιδρύματα, κρατικά επιδόματα κλπ). 

Αυτά τα παιδιά είναι επίσης πιο πιθανό να έχουν χαμηλότερο μορφωτικό επίπεδο, να επιδοθούν σε επισφαλείς σεξουαλικές πρακτικές (ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες, εκτρώσεις κλπ), είναι πιο πιθανό να κάνουν κατάχρηση φαρμάκων, ναρκωτικών ή αλκοόλ και επίσης έχουν χειρότερη έκβαση της υγείας, όπως η παχυσαρκία. Τα παιδιά που μεγάλωσαν σε σπίτια χωρίς την παρουσία του πατέρα είχαν επίσης μεγαλύτερο κίνδυνο να υποστούν κακοποίηση, ενδοοικογενειακή βία και να φυλακιστούν για παραβατική συμπεριφορά.

Το όφελος των Παιδιών που μεγαλώνουν με την παρουσία του Πατέρα.

Ωστόσο, τα παιδιά που μεγάλωσαν με τους μπαμπάδες στη ζωή τους έχουν αποδειχθεί ότι έχουν πολλά θετικά αποτελέσματα. Τα παιδιά που μεγαλώνουν με την παρουσία του πατέρα τους έχουν λιγότερα περιστατικά κατάθλιψης, βρίσκονται σε λιγότερο κίνδυνο για διατροφικές διαταραχές, έχουν καλύτερες κοινωνικές δεξιότητες, υψηλότερο μορφωτικό επίπεδο και υψηλότερο μέτρο αυτοεκτίμησης. Αυτά τα παιδιά που είχαν τους μπαμπάδες τους είχαν επίσης δείξει υψηλότερους βαθμούς σε ορισμένα αναπτυξιακά ορόσημα. Τέλος, τα παιδιά που μεγάλωσαν με τους μπαμπάδες τους στο σπίτι τους, φάνηκε να έχουν ισχυρότερη ταυτότητα του φύλου σε σχέση με τα παιδιά που μεγάλωσαν με την απουσία του πατέρα τους.

Έτσι, ας αναρωτηθούμε για το μέλλον των παιδιών μας στην Ελλάδα, με την συνήθη δικαστική πρακτική στην επιμέλεια των παιδιών και τον αποκλεισμό των μπαμπάδων από την ανατροφή των παιδιών τους. Είμαστε πολύ κοντά στο σημείο να γίνουμε και εμείς μια "ορφανή από μπαμπάδες Ελλάδα". 

Δείτε το βίντεο για να καταλάβετε την αξία που έχει ο πατέρας στη ζωή ενός παιδιού.

Το αγέννητο μωρό διαισθάνεται και τους δυο γονείς του.

Τα συναισθήματα των γονιών και η επίδρασή τους στο αγέννητο παιδί.

Πολλές έρευνες έχουν γίνει με σκοπό να αποδείξουν πώς η σχέση μεταξύ αρνητικών σκέψεων, συναισθημάτων και αντίδρασης στο στρες βλάπτει το αγέννητο παιδί, ενώ συναισθήματα γεμάτα αισιοδοξία και αγάπη γαλουχούν το αγέννητο μωρό σας. 

Η έρευνα δείχνει ότι αμέσως μετά από τη σύλληψη, υπάρχει ένα επίπεδο συνειδητότητας στο έμβρυο. Καθώς το έμβρυο αναπτύσσεται, το υποσυνείδητό του αποθηκεύει πληροφορίες ώστε να προετοιμαστεί για το περιβάλλον της μητέρας του καθώς επίσης η συναισθηματική κατάσταση της μητέρας επηρεάζει γονιδιακά το έμβρυο! 

Όμως, ο ρόλος του πατέρα στη σχέση του με τη μητέρα είναι επίσης σημαντικός. Από τον έκτο μήνα, το έμβρυο μπορεί να ακούσει και να κινηθεί με το ρυθμό της φωνής της μητέρας του. Φανταστείτε τη διαφορετική επίδραση που δέχεται όταν η μητέρα του τραγουδά ευτυχισμένη ή φωνάζει με θυμό. 

Δεν αποτελεί καμία έκπληξη ότι υπερηχογραφήματα που λαμβάνονται, ενώ οι γονείς φωνάζουν ο ένας στον άλλο δείχνουν ολόκληρο το σώμα του μωρού να συσπάται με διέγερση. Φανταστείτε τη ζημιά που προκαλείται μετά από μήνες τροφοδοσίας του εμβρύου με αυτή την αρνητική ενέργεια. Τρομακτικό, έτσι δεν είναι;

Στην πραγματικότητα, οι μελέτες δείχνουν ότι μια κακή σχέση μεταξύ των γονέων αυξάνει τον κίνδυνο ψυχολογικής και σωματικής βλάβης του παιδιού σε ένα εντυπωσιακό ποσοστό 200% ή και περισσότερο! οι σκέψεις ” οι αντιληπτές από τις μητέρες τους πριν από τη γέννηση” επιτρέπουν στο αγέννητο βρέφος να «βελτιστοποιήσει τη γενετική και την φυσιολογική του ανάπτυξη.” 

«Είναι βιολογικά αδύνατο για ένα γονίδιο να λειτουργεί ανεξάρτητα από το περιβάλλον του: τα γονίδια σχεδιάστηκαν για να ρυθμίζονται από τα σήματα από τον άμεσο περιβάλλοντα χώρο τους», … μερικά από τα οποία, με τη σειρά τους, είναι βαθιά επηρεασμένα από τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις μας.” 

Οι επιστήμονες αναγνωρίζουν τους ζωντανούς οργανισμούς ως ”δυναμικά συστήματα” ικανά για άμεσο επαναπρογραμματισμό των συμπεριφορών των γονιδίων ώστε να φιλοξενήσουν τις περιβαλλοντικές προκλήσεις». Η σχέση μεταξύ αρνητικών σκέψεων, συναισθημάτων, και αντίδρασης στο στρες είναι σαφής. Η σχέση μεταξύ της αισιοδοξίας και της γαλούχηση του αγέννητου παιδιού θα ακολουθήσει κατά πάσα πιθανότητα την ίδια πορεία δράσης. Αυτή τη φορά, οι “καλές” ορμόνες, όπως η οξυτοκίνη, είναι πιθανό να είναι αυτές που κυκλοφορούν για να βοηθήσουν το μωρό. Αλλά οι σκέψεις μπορεί να έχουν μια ακόμη πιο άμεση διαδρομή για τον επηρεασμό του DNA. 

Υπάρχει και μια άλλη ενέργεια που φαίνεται να συνδέει τις συναισθηματικές σκέψεις με τη γενετική αλλαγή. Ας δούμε πόσο δεκτικός σε σκέψεις μπορεί να είναι ο πλακούντας. Στη μελέτη, το Ινστιτούτο HeartMath, , χρησιμοποιείται DNA από πλακούντα. Σε κάθε έναν από τους 28 ερευνητές, οι οποίοι ήταν ”ειδικά εκπαιδευμένοι” στο πώς να δημιουργούν και να αισθάνονται έντονα συναισθήματα όταν τους ζητηθεί”, δόθηκε ένα φιαλίδιο DNA από πλακούντα. 

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι κάθε δείγμα του DNA του πλακούντα “άλλαζε σχήμα ανάλογα με τα συναισθήματα των ερευνητών του.” Όταν οι ερευνητές αισθάνονταν θετικά συναισθήματα, όπως αγάπη, χαρά και ευγνωμοσύνη, το DNA », απάντησε με χαλάρωση: “Το κλώσμα του ομφάλιου λώρου ξετυλίχθηκε και μάλιστα επιμηκύνθηκε” 

Όταν οι ερευνητές αισθάνονταν αρνητικά συναισθήματα, όπως θυμό, φόβο, απογοήτευση ή άγχος, το DNA “σφίχθηκε, έγινε μικρότερο, και ακόμη έσβησε πολλούς από τους κωδικούς του.” Τέλος, όταν οι ερευνητές αισθάνθηκαν και πάλι θετικό συναίσθημα, οι «κώδικες τέθηκαν και πάλι σε λειτουργία.” Τα συμπερασματα δικα σας!!!!!!!!!

Πηγή 

Κακοποιηση Παιδιων στην Ελλαδα. Αρνητικος θριαμβος και πρωτια για τις μητερες και για το 2014.

Συμφωνα με τα στατιστικα στοιχεια του Χαμογελο του Παιδιου για την Παιδικη Κακοποιηση, απο το 2009 εως και το 2014, οι μητερες στην Ελλαδα κανουν πρωταθλητισμο στην κακοποιηση των παιδιων τους!

Δυστυχώς και σε απάντηση ορισμένων προβοκατόρων και κακεντρεχών κύκλων που θέλουν να μας παρουσιάζουν λόγω σκοπιμοτήτων το ακριβώς αντίθετο από τα πραγματικά γεγονότα και στοιχεία από αυτά που είναι στην Ελλάδα. 

Τα Στατιστικά Στοιχεία για την Κακοποίηση των Παιδιών στην Ελλάδα.

Από ότι φαίνεται από τους επίσημους πίνακες που αναρτώνται ετησίως από τον οργανισμό του "Χαμόγελο του Παιδιού", από το 2009 έως και το 2014, οι μητέρες στην Ελλάδα κατέχουν μια αρνητική πρωτιά στην οποιαδήποτε μορφή Κακοποίησης των Παιδιών.

Σύμφωνα με τους πίνακες αυτούς, τα κρούσματα και οι καταγγελίες που αφορούν την παιδική κακοποίηση στην Ελλάδα, όχι μόνο δεν μειώθηκαν, αλλά πολλαπλασιάστηκαν, και υπερδιπλασιάστηκαν οι μητέρες θύτες που συντελούν στην κακοποίηση των παιδιών τους και κατέχουν την πρωτιά σε αυτό.  

Είναι καιρός να κοιτάξουμε επιτέλους την αλήθεια κατάματα! 

Η οποιαδήποτε μορφή βίας και κακοποίησης είναι καταδικαστέα και πρέπει να τιμωρείται όταν αυτή υφίσταται και αποδεικνύεται. 

Ακόμη περισσότερο καταδικαστέα είναι η οποιαδήποτε μορφή παιδικής κακοποίησης όταν συντελείται από τους ίδιους τους γονείς ενός παιδιού, ακόμη και όταν ο θύτης κρύβεται κάτω από τον μανδύα της μητέρας. 

Διαβάστε αναλυτικά τους πίνακες για τα έτη 2009 έως 2014 πατώντας ΕΔΩ.

Οι συνεπειες της Γονικης Αποξενωσης. 5 Βιντεο που τα λενε ολα.

Η κορυφαία ειδικός στα θέματα Γονικής Αποξένωσης, Dr. Amy Baker μιλάει για τις συνέπειες της Γονικής Αποξένωσης, στα παιδιά και στους γονείς.

Ποιοι γονείς και ποιους τρόπους χρησιμοποιούν για να αποξενώσουν τον άλλο γονέα από το παιδί αλλά και ποιες είναι οι τραγικές συνέπειες στα ίδια τα παιδιά. Τα αποτελέσματα της έρευνας που έγινε από την Amy Baker.

Δείτε τα βίντεο που ακολουθούν.

Χιλιαδες μικρα παιδια χρειαστηκε να νοσηλευτουν μετα απο καταποση....

17.230 παιδιά κάτω των 6 ετών χρειάστηκε να νοσηλευτούν μετά από κατάποση απορρυπαντικού πλυντηρίου σε μορφή κάψουλας.

Η μικρή Cate Coziol σε ηλικία 9 μηνών νοσηλεύτηκε σε Παιδιατρική Κλινική με σοβαρά εγκαύματα και αναπνευστικά προβλήματα.

Το περιστατικό συνέβη όταν η μητέρα της (που φυλάσσει όλα τα καθαριστικά σε κλειδωμένο ντουλάπι ) έβγαλε μια κάψουλα και την ακούμπησε στο πλυντήριο.

Η μητέρα της χρειάστηκε να πάει σε άλλο δωμάτιο για να συγκεντρώσει τα άπλυτα και η μικρή Cate που ξέφυγε για λίγα λεπτά από την προσοχή της, δάγκωσε την κάψουλα. 

«H δική μας εμπειρία είναι ένα παράδειγμα του τι μπορεί να συμβεί μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα», λέει η μητέρα της.

Απορρυπαντικό πλυντηρίου σε μορφή κάψουλας

Σύμφωνα με νέα έρευνα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Pediatrics της Αμερικάνικης Παιδιατρικής Ακαδημίας, το 2012 και 2013, 17.230 παιδιά κάτω των 6 ετών χρειάστηκε να νοσηλευτούν μετά από κατάποση απορρυπαντικού πλυντηρίου σε μορφή κάψουλας.

Το μεγαλύτερο ποσοστό, σύμφωνα με το instromagazine, αυτών – περίπου το 80% – κατάπιαν το δηλητηριώδες περιεχόμενο της κάψουλας. Σύμφωνα με την έρευνα τα 2/3 των παιδιών είναι ηλικίας 1-2 ετών.

Ευτυχώς η μικρή Cate μετά από 2 μήνες έχει επανέλθει αλλά δεν έχουν όλα τα περιστατικά αίσιο τέλος. Η τρομακτική εμπειρία της οικογένειας αυτής έχει αφήσει κατάλοιπα φόβου σε όλα τα μέλη της. Όπως αναφέρει η μητέρα της το βάρος της ευθύνης δεν πρέπει να πέφτει μόνο σε αυτούς. 

Η έρευνα αυτή πρέπει να χτυπήσει το καμπανάκι και στους σχεδιαστές των εταιριών. 

«Όταν σχεδιάζεις ένα νέο προϊόν πρέπει να σκεφτείς και τι αντίκτυπο θα έχει σε ευάλωτες κατηγορίες πληθυσμού όπως είναι τα παιδιά», λέει η 34χρονη μητέρα.

«Είναι η ηλικία που τα παιδιά εξερευνούν τον κόσμο γύρω τους, βάζοντας σχεδόν τα πάντα στο στόμα τους», λέει ο διευθυντής της Παιδιατρικής Κλινικής του Οχάϊο Δρ. Gary Smith. Πόσο μάλλον όταν η συσκευασία είναι τόσο δελεαστική, που θυμίζει καραμέλες και ζαχαρωτά. Ένα μεγάλο μέρος του προβλήματος είναι ότι τα συμπυκνωμένα χημικά στις κάψουλες είναι πιο επικίνδυνα από αυτά των παραδοσιακών προϊόντων καθαρισμού .

«Εδώ και 30 χρόνια που αντιμετωπίζω τέτοια περιστατικά , όταν ένα παιδί ερχόταν στα επείγοντα ύστερα από έκθεση σε προϊόντα καθαρισμού, συνήθως η κατάσταση δεν ήταν σοβαρή. Αλλά τώρα έχουν αλλάξει όλα, διότι υπάρχουν πολύ ισχυρά συμπυκνωμένα χημικά. Είναι ανάγκη επιτακτική να κατανοήσουν οι γονείς τους κινδύνους που συνοδεύουν την χρήση αυτών των προϊόντων»

Η σοβαρότητα των περιστατικών ποικίλει. Υπάρχει η επαφή με τα δραστικά χημικά που πολλές φορές μπορεί να μπουν στα μάτια των παιδιών, αλλά στο μεγαλύτερο ποσοστό είναι η κατάποση τους, που προκαλεί σοβαρά εγκαύματα στον οισοφάγο και το στομάχι.»

Πηγη

Το διαζύγιο των γονέων σπρώχνει τα παιδιά στην παχυσαρκία

Νέα έκθεση που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση BMJ Open καταδεικνύει πως ο αντίκτυπος ενός διαζυγίου είναι σοβαρός για τα παιδιά τόσο ψυχολογικά όσο και σωματικά, καθώς φαίνεται να συντελεί στην παιδική παχυσαρκία.

Το φαινόμενο είναι πιο έντονο στα αγόρια, όμως οι ερευνητές τονίζουν ότι η σχέση μεταξύ διαζυγίου και Δείκτη Μάζας Σώματος μπορεί να οφείλεται συμπληρωματικά και σε άλλους παράγοντες.

Τα δεδομένα στα οποία βασίστηκε η νέα μελέτη αφορούσαν σε 3.000 παιδιά σε 127 σχολεία της Νορβηγίας. Οι ερευνητές μέτρησαν το βάρος, το ύψος και την περίμετρο της μέσης σε αυτά τα παιδιά και παράλληλα κατέγραψαν και την οικογενειακή κατάσταση των γονέων (παντρεμένος, άγαμος, σε διάσταση, χωρισμένος).

Περίπου ένα στα πέντε παιδιά ήταν υπέρβαρο (ΔΜΣ≥25) και ένα στα δέκα ήταν παχύσαρκο (ΔΜΣ≥30). Τα στοιχεία έδειξαν ότι τα παιδιά χωρισμένων γονιών είχαν κατά 45% περισσότερες πιθανότητες να ξεπεράσουν το ΔΜΣ στη βάση του 25 ενώ είχαν κατά 89% περισσότερες πιθανότητες να γίνουν παχύσαρκα, σε σύγκριση με τα παιδιά που οι γονείς τους δεν είχαν χωρίσει.

Οι ερευνητές έλαβαν υπ’ όψιν και άλλους παράγοντες που επηρέασαν πιθανώς το αποτέλεσμα, όπως το μορφωτικό επίπεδο της μητέρας, η εθνικότητα και η περιοχή μόνιμης κατοικίας, δε μελέτησαν όμως τις διατροφικές συνήθειες και τα επίπεδα φυσικής κατάστασης των παιδιών.

Οι ερευνητές πιστεύουν ότι οι τάσεις αυτές εξηγούνται από τις κακές διατροφικές συνήθειες των παιδιών (πρόχειρο φαγητό, μειωμένη κατανάλωση φρούτων και λαχανικών κ.α.) αλλά και το έντονο στρες, με αποτέλεσμα την επεισοδιακή υπερφαγία.

Πηγή:onmed.gr

Η Κοινη Επιμελεια Μειωνει τα Ποσοστα των Διαζυγιων - Ερευνα

Η εφαρμογή της κοινής επιμέλειας - εναλλασσόμενης κατοικίας δεν αυξάνει το ποσοστό διαζυγίων, αλλά αντίθετα μειώνει τον αριθμό των διαζυγίων.

Το έγγραφο αυτό συγκρίνει τις τάσεις και το ποσοστό διαζυγίων στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής ανάμεσα σε Πολιτείες (states) που ενθαρρύνουν την κοινή επιμέλεια εναλλασσόμενης κατοικίας με εκείνες που ευνοούν την αποκλειστική επιμέλεια. 

Πολιτείες με υψηλά ποσοστά κοινής επιμέλειας εναλλασσόμενης κατοικίας (πάνω από 30%) το 1989 και το 1990 έδειξαν σημαντικά μεγαλύτερη μείωση στα ποσοστά διαζυγίων κατά τα επόμενα έτη έως το 1995, σε σύγκριση με άλλες πολιτείες.

Τα ποσοστά διαζυγίων μειώθηκαν σχεδόν τέσσερις φορές πιο γρήγορα σε πολιτείες με υψηλά ποσοστά κοινής επιμελείας εναλλασσόμενης κατοικίας, σε σύγκριση με τις πολιτείες όπου η κοινή επιμέλεια εναλλασσόμενης κατοικίας είναι πιο σπάνια. 

Ως εκ τούτου, οι πολιτείες με υψηλά επίπεδα κοινής επιμέλειας εναλλασσόμενης κατοικίας έχουν πλέον σημαντικά χαμηλότερα ποσοστά διαζυγίου κατά μέσο όρο σε σχέση με άλλες πολιτείες. Οι πολιτείες που ευνόησαν την αποκλειστική επιμέλεια είχαν, επίσης, περισσότερα διαζύγια που αφορούσαν και τα παιδιά. 

Αυτά τα ευρήματα δείχνουν ότι οι δημόσιες πολιτικές που προάγουν την αποκλειστική επιμέλεια μπορεί να συμβάλλουν στο υψηλό ποσοστό διαζυγίων. Τόσο οι κοινωνικοί όσο και οι οικονομικοί παράγοντες λήφθηκαν υπόψη για να εξηγήσουν αυτά τα αποτελέσματα.

Τα εμπειρικά στοιχεία δείχνουν ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν με ένα διαζευγμένο γονέα είναι πολύ πιο πιθανό από ότι ο μέσος όρος να έχουν προβλήματα στο σχολείο, να εγκαταλείψουν το σπίτι, να αναπτύξουν εξάρτηση από στα ναρκωτικά, ή να αντιμετωπίσουν άλλα σοβαρά προβλήματα (π.χ., Amato και ο Keith, 1991? Guidubaldi, Cleminshaw, Perry, και McLoughlin, 1983? Hetherington και Cox, 1982).

Παρά το γεγονός ότι πολλές μονογονικές οικογένειες δημιουργήθηκαν ως αποτέλεσμα της ανύπαντρης μητρότητας, πολύ περισσότερες είναι αυτές που δημιουργήθηκαν από το διαζύγιο.

Από τα 18,6 εκατομμύρια παιδιά στις Ηνωμένες Πολιτείες που ζουν με έναν μόνο γονέα, περίπου τα δύο τρίτα είναι από διαζευγμένους ή εν διαστάσει γονείς (Απογραφή 1994). Η εργασία αυτή διερευνά τη σχέση μεταξύ των πολιτικών επιμέλειας των παιδιών και των μεταβολών του ποσοστού των διαζυγίων των ΗΠΑ, χρησιμοποιώντας δεδομένα από ένα δείγμα 19 Πολιτειών που συλλέχθηκαν από το Εθνικό Κέντρο Στατιστικών Υγείας των Κέντρων Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων.

Τα στοιχεία που αναφέρονται στο παρόν έγγραφο δείχνουν ότι η εφαρμογή της κοινής επιμέλειας εναλλασσόμενης κατοικίας δεν θα αυξήσει το ποσοστό διαζυγίων, αλλά αντίθετα μειώνει τον αριθμό των διαζυγίων. 

Πολιτείες εκ των οποίων οι πολιτικές του οικογενειακού δικαίου - είτε από το νόμο είτε μέσω δικαστικής πρακτικής - ενθαρρύνουν την κοινή επιμέλεια εναλλασσόμενη κατοικία, έχουν δείξει μια πολύ μεγαλύτερη πτώση στα ποσοστά διαζυγίου τους από εκείνες που ευνοούν την αποκλειστική επιμέλεια. Τόσο οι κοινωνικοί όσο και οι οικονομικοί παράγοντες μπορούν να εξηγήσουν τις διαφορές μεταξύ των ποσοστών διαζυγίου.

Η αποκλειστική επιμέλεια επιτρέπει στον ένα από τους δύο γονείς να μετεγκατασταθεί ευκολότερα και να πληγώσει τον άλλο γονέα παίρνοντας μακριά από αυτόν τα παιδιά του. Επιπρόσθετα το διαζύγιο παρέχει οικονομικά κίνητρα στον γονέα με αποκλειστική επιμέλεια ώστε να ζητά από τον άλλο γονέα υψηλότερα ποσά διατροφών των παιδιών. 

Με την κοινή επιμέλεια εναλλασσόμενη κατοικία, και τα δύο κοινωνικά και οικονομικά κίνητρα για το διαζύγιο μειώνονται, έτσι ώστε οι γονείς που σκέφτονται το διαζύγιο να αποφασίσουν ότι είναι πιο εύκολο να παραμείνουν παντρεμένοι. Πολιτείες των οποίων οι πολιτικές οδηγούν περισσότερο στην κοινή επιμέλεια εναλλασσόμενη κατοικία και λιγότερο στην αποκλειστική επιμέλεια παρατηρούν μια μείωση των ποσοστών των διαζυγίων όπως παρουσιάζεται στα αποτελέσματα αυτής της έρευνας.

Οι πολιτικές επιμέλειας του παιδιού και τα ποσοστά διαζυγίου

Συγγραφείς

Richard Kuhn, Children's Rights Council, Washington, D.C. 

John Guidubaldi, D.Ed., John Carroll University (Cleveland, OH)

and Kent State University (Kent, OH)

11th Annual Conference of the Children's Rights Council October 23-26, 1997. Washington, D.C.

Πηγη

Οι πραγματικοι λογοι που οδηγουν στο διαζυγιο.

Οι χρήστες της πλατφόρμας του Reddit αναφέρουν τους πραγματικούς λόγους που τους οδήγησαν στο διαζύγιο. 

Αν ρωτήσεις ένα ζευγάρι για τους λόγους που το οδήγησαν στην απόφαση να πάρει διαζύγιο, η πιο «ευγενική» απάντηση που θα πάρεις είναι μάλλον «ασυμφωνία χαρακτήρων». 

Ή αλλιώς«ζητούσαμε διαφορετικά πράγματα, δεν ταιριάζαμε».

Αλλά και πάλι μιλάμε για μια «ευγενική» απάντηση. Οι πραγματικοί λόγοι έχουν συνήθως να κάνουν με άλλα πράγματα και πρώτος – πρώτος στη λίστα φιγουράρει αυτός της απιστίας. Δύσκολο όμως να το παραδεχτεί κανείς.

Η ανωνυμία που προσφέρει το διαδίκτυο ωστόσο έκανε τους χρήστες της πλατφόρμας του Reddit να «ανοιχτούν» περισσότερο και σε μια online συζήτηση υπήρξαν ιδιαιτέρως ειλικρινείς με τους λόγους που διέλυσαν τον γάμο τους. Να τι έγραψαν (και αναδημοσίευσε η αμερικάνικη Huffingthon Post):

1. «Συνειδητοποίησα ότι δεν θέλω να κάνω μαζί του παιδιά. 

Δεν τον εμπιστευόμουν με παιδιά, οπότε σκέφτηκα ότι αφού δεν τον εμπιστεύομαι μαζί τους γιατί να τον εμπιστεύομαι τριγύρω μου;»

2. «Δεν μπορούσε να με ελέγξει και να με χειραγωγήσει πια. 

Από τη στιγμή που αντιλήφθηκα και ξεσκέπασα τον ναρκισσισμό της, ο γάμος τελείωσε».

3. «Αισθανθήκαμε ότι μεγαλώναμε διαφορετικά. 

Την αγάπησα και μ' αγάπησε, αλλά τελικά το χάσμα που δημιουργήθηκε ανάμεσά μας ήταν αγεφύρωτο».

4. «Ανακαλύψαμε ότι δεν μπορούσα να αποκτήσω παιδιά χωρίς τη βοήθεια της επιστήμης και εκείνη αποφάσισε να πάρει την κατάσταση στα χέρια της. 

Έμεινε έγκυος από κάποιον άλλο».

5. «Παντρευτήκαμε πολύ νέοι. 

Εγώ ήμουν 23 και εκείνος 30 και απλά ο γάμος μας δεν δούλεψε. Εξελιχθήκαμε σε διαφορετικούς ανθρώπους απ’ όταν ξεκινήσαμε και είχαμε ένα φιλικό χωρισμό. Ένα από τα βασικά μας προβλήματα ήταν ότι ποτέ δεν συζητήσαμε σωστά το μέλλον μας και νομίζω ότι τελικά κάναμε απλά υποθέσεις για τις προτεραιότητες ο ένας του άλλου. Για παράδειγμα, εγώ ήθελα να ζήσω στην πόλη και αυτός στην εξοχή».

6. «Ήταν εξαρτημένος από εμένα. 

Ήμασταν μαζί δέκα χρόνια- τα έξι παντρεμένοι- και ποτέ του δεν έμεινε σε μία δουλειά για πολύ καιρό. Στην αρχή πίστευα τις δικαιολογίες του και προσπαθούσα να είμαι υποστηρικτική, αλλά τελικά βαρέθηκα να μην παίρνει την ευθύνη για την τεμπελιά του. Τα τελευταία δυο χρόνια του γάμου μας, δούλευα σε δυο δουλειές και αυτός ήταν άνεργος για έναν χρόνο. Με βοηθούσε με τις δουλειές του σπιτιού; Καθόλου! Έφτανα στο σπίτι στις 11 το βράδυ- έλειπα από τις 7 το πρωί- και απαιτούσε να του μαγειρέψω. Καθόταν όλη μέρα και έπαιζε video games και «έτρωγε» τα λεφτά μου».

7. «Παντρευτήκαμε για λάθος λόγο. 

Δεν έπρεπε να είχαμε παντρευτεί εξ αρχής. Θέλαμε να ζήσουμε το “όνειρο”».

8. «Δεν μπορούσα να την εμπιστευτώ. 

Την είχα πιάσει πολλές φορές να μου λέει ψέματα και κατέληξα να έχω δεύτερες σκέψεις για οτιδήποτε μου έλεγε. Τελικά, αυτό άρχισε να επηρεάζει τη σχέση μας καθώς επεξεργαζόμουν όλα όσα έλεγε και έκανε…»

9. «Δεν μπορούσα να ανεχτώ άλλο τη διαρκή κριτική του. 

Δεν είχα φανταστεί ότι ο γάμος μου θα με έκανε να νιώθω άσχημα».

10. «Δεν υπήρχε πάθος. 

Είχαμε ένα βολικό και ήρεμο γάμο για 11 χρόνια. Δεν είμαι σίγουρη ότι είχαμε ποτέ πάθος, αλλά προς το τέλος είμαστε περισσότερο δυο καλοί σύντροφοι που κάναμε σεξ μία φορά την εβδομάδα. Μέχρι που εκείνη έκανε σχέση με έναν συνάδελφό της και εγώ συνειδητοποίησα ότι δεν ήμουν ερωτευμένος πια».

Πηγή